Ta herbata może pomóc w regulacji cukru. Zadziała, jeśli tak ją zaparzysz

Zielona herbata od dawna znajduje się w centrum zainteresowania naukowców badających wpływ codziennych nawyków na metabolizm. W jej składzie znajdują się związki bioaktywne, przede wszystkim katechiny, w tym EGCG, a także kofeina. To właśnie te substancje są najczęściej wymieniane jako odpowiedzialne za potencjalne korzyści zdrowotne związane z regularnym piciem naparu.

Wyniki badań klinicznych i metaanaliz sugerują, że zielona herbata może w umiarkowany sposób wspierać kontrolę glikemii, zwłaszcza jeśli chodzi o poziom glukozy na czczo. Nie oznacza to jednak spektakularnego działania ani efektu porównywalnego z leczeniem farmakologicznym. Trzeba raczej patrzeć na nią jak na element codziennej profilaktyki, który może mieć znaczenie jako część większej całości: zdrowej diety, aktywności fizycznej i odpowiedniej masy ciała.

Szczególnie interesujące jest to, co dzieje się po posiłku. Obecne w zielonej herbacie polifenole mogą oddziaływać na enzymy trawiące węglowodany, między innymi alfa-amylazę i alfa-glukozydazę. W praktyce może to oznaczać wolniejszy rozkład skrobi i łagodniejszy wzrost poziomu glukozy po jedzeniu. Nie chodzi więc o "blokowanie cukru", lecz o delikatne wsparcie naturalnych procesów metabolicznych.

Taki efekt ma największy sens wtedy, gdy codzienny jadłospis jest dobrze zbilansowany. Jeśli posiłki zawierają błonnik, białko i rozsądnie dobrane porcje węglowodanów, zielona herbata może stać się dodatkowym wsparciem. Sama w sobie nie zneutralizuje skutków nadmiaru słodyczy czy słodzonych napojów, ale może pomóc w budowaniu lepszych nawyków.

I właśnie tu pojawia się jeszcze jedna ważna korzyść. Zamiana kolorowych, dosładzanych napojów na niesłodzoną zieloną herbatę automatycznie ogranicza ilość cukru w diecie. To jeden z najprostszych kroków, który można wprowadzić bez większego wysiłku, a który z czasem może przynieść realne rezultaty.

Aby jednak picie zielonej herbaty rzeczywiście miało sens, trzeba zwrócić uwagę na sposób przygotowania. Zbyt gorąca woda i zbyt długie parzenie sprawiają, że napar staje się gorzki, przez co wiele osób szybko z niego rezygnuje. Najlepiej używać wody o temperaturze około 70-80 st. C i parzyć liście przez 2-3 minuty. Wtedy herbata zachowuje łagodniejszy smak i aromat, a jednocześnie pozwala wydobyć cenne związki aktywne.

Najczęściej rekomenduje się picie 2-4 filiżanek dziennie, oczywiście zależnie od indywidualnej tolerancji kofeiny. Kluczowe jest też to, by nie dodawać do naparu cukru, syropów smakowych czy innych słodkich dodatków, które mogłyby osłabić jego potencjalne korzyści.

Nie wszyscy jednak powinni podchodzić do zielonej herbaty całkowicie bezrefleksyjnie. Osoby przyjmujące leki obniżające poziom glukozy powinny traktować ją wyłącznie jako dodatek, a nie formę terapii, i obserwować reakcję organizmu. Ostrożność warto zachować także przy skłonności do niedoboru żelaza. Zielona herbata może bowiem ograniczać wchłanianie żelaza niehemowego, dlatego lepiej nie pić jej bezpośrednio do posiłku, lecz co najmniej godzinę przed nim albo po nim.

Źródło: pmc.ncbi.nlm.nih.gov, link.springer.com