autyzm objawy

Pojawiające się u części dzieci autystycznych zachowania agresywne lub autoagresywne wywołują u rodziców reakcję w postaci bezradności, lęku i rozpaczy. Niezrozumiałe dla nich złość, krzyk i próby samookaleczania się sprawiają, że w rodzinie narasta gigantyczny stres i poczucie klęski wychowawczej. Frustracja i strach przed reakcją otoczenia, odrzuceniem dziecka przez społeczeństwo i niepochlebną oceną rodziców jako wychowawców jest tak silny, że powoduje zamknięcie się w sobie i izolację od otoczenia. Postawa ta potęguje tylko problemy i powoduje powstanie tzw. błędnego koła.

Zaburzenia autystyczne należą do całościowych zaburzeń rozwojowych i w typowych przypadkach ujawniają się w pierwszych trzech latach życia dziecka. Bardzo często słyszy się o autyzmie dziecięcym czy wczesnodziecięcym. Warto jednak pamiętać, że maluchy ze zdiagnozowanym spektrum autystycznym dorastają i stają się dorosłymi z autyzmem. Pięciolatek czy sześciolatek, u którego pojawią się pierwszy objawy autyzmu, zwykle otrzymuje diagnozę – autyzm atypowy. U osób dorosłych, które zachowują się dziwnie i mają kłopoty w relacjach społecznych, psychiatrzy niechętnie rozpoznają autyzm. Diagnozę autyzmu u dorosłych uniemożliwiają też kryteria diagnostyczne ICD-10. Problemy dorosłych, mimo że mocno korespondujące z obrazem klinicznym autyzmu, próbuje się wówczas uzasadnić inaczej i poszukać innej diagnozy. Nierzadko dorośli autyści są uważani za ekscentryków, osoby o dziwacznym usposobieniu. Jak objawia się autyzm u dorosłych?

Rodzice dzieci autystycznych stoją przed poważnym wyzwaniem wychowania maluchów, które wykazują specyficzne trudności rozwojowe. Często czują się osamotnieni, pozbawieni wsparcia i fachowej pomocy. Muszą radzić sobie z codziennymi kłopotami, nie rozumieją do końca zachowań własnego dziecka, czują się odrzuceni i przykro im, że ich własny szkrab nie chce się do nich przytulić. Do tego dochodzą trudności instytucjonalne. Na trudy wychowawcze nakładają się nieporozumienia w związku. Dodatkowo, rodzice autystów zastanawiają się, jak o chorobie powiedzieć pozostałym dzieciom.

Opóźniony rozwój mowy dziecka to częsta przyczyna zmartwień rodziców, którzy zachodzą w głowę, dlaczego ich pociecha nie rozmawia z rówieśnikami, nie inicjuje kontaktów słownych, posługuje się głównie gestami, prezentuje mały zasób słownictwa albo nie mówi wcale. Nie zawsze jednak opóźnienia w nabywaniu zdolności językowych muszą oznaczać patologie funkcjonowania szkraba. Brak mowy albo opóźniony rozwój mowy mogą świadczyć o zaburzeniach ze spektrum autyzmu, ale nie tylko. Jak przebiega rozwój zdolności werbalnych u dzieci i kiedy zacząć się niepokoić?

Ponad 35 lat po wprowadzeniu przez Leo Kannera w 1943 r. terminu „wczesny autyzm dziecięcy” amerykańskie badaczki Lorna Wing i Judith Gould zaproponowały termin „spektrum zaburzeń autystycznych”. Oznaczało to potraktowanie autyzmu po raz pierwszy w szerszy sposób niż tylko jako jeden zespół chorobowy.