lęk wolnopłynący

Jednoznaczna diagnoza zaburzeń psychicznych czasem bywa trudna. Dzieje się tak w przypadku mieszanych zaburzeń lękowo-depresyjnych. Problemy, z jakimi zgłasza się do specjalisty osoba cierpiąca na te zaburzenia, mogą przypominać zarówno depresję, jak i nerwicę. Jednak w przebiegu zaburzenia zarówno objawy depresji, jak i nerwicy przebiegają łagodnie, przez co diagnoza jest utrudniona.

Lęk to stan psychiczny, w którym rodzi się poczucie zagrożenia spowodowane przez czynniki zewnętrzne lub wewnętrzne. Jeśli poczucie zagrożenia wpływa negatywnie na nastrój przez dłuższy czas, to możemy mówić o depresji lękowej. Stany lękowe mogą powstać w reakcji na bezpośrednie niebezpieczeństwo, ale również wymyślone, nawet jeśli byłoby one całkowicie nierealne. Lękowi mogą towarzyszyć objawy somatyczne i wegetatywne.

Zespół lęku uogólnionego (ang. GAD – Generalized Anxiety Disorder , inaczej – lęk uogólniony) jest to zaburzenie psychiczne zaliczane do zaburzeń lękowych. Charakteryzuje go nierealistyczny, uporczywy i przesadzony lęk przed potencjalnym nieszczęściem, które może dotknąć zarówno osobę chorą, jak i jej rodzinę. Rozpoznawany jest wtedy, gdy dorośli i dzieci ciągle się zamartwiają i odczuwają lęk bez żadnej wskazanej przyczyny. Często rozmyślają nad tym, co już się wydarzyło lub nad tym, co się wydarzy, czy zostaną zaakceptowani przez środowisko, spełnią wymagania rodziny, znajomych z pracy itp. Dzieci i młodzież z GAD – inaczej niż dorośli – nie zdają sobie często sprawy, że ich poziom lęku nie jest adekwatny do sytuacji.

Życie osoby, która zaczyna borykać się z nerwicą ulega zmianie. Związek miedzy nerwicą a relacjami z ludźmi jest wyraźny. Osoba cierpiąca na nerwicę unika pewnych miejsc, sytuacji, niekiedy innych osób. Jej myśli krążą wokół tego, jak poradzić sobie z lękiem. Taka sytuacja nie sprzyja budowaniu zdrowych relacji z innymi, a często wręcz prowadzi do rozpadu związków. Aby tego uniknąć niezbędne jest wykazywanie dużego zrozumienia dla partnera z nerwicą oraz okazywanie mu wsparcia.