Wędrujące zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych

Główną przyczyną zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych są uwarunkowania genetyczne, w tym bierny i niezdrowy tryb życia (np. brak ruchu, obciążenie kończyn dolnych).

Oprócz leczenia zachowawczego i kompresyjnego, najczęściej stosowane jest miejscowe leczenie związane z zastosowaniem preparatów o działaniu przeciwzakrzepowym, przeciwobrzękowym i przeciwzapalnym (np. preparat HIRUDOID^®).

Wędrujące zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych (WZZŻP) powstaje na ogół w obrębie kończyn dolnych. Może dotyczyć również kończyn górnych w przypadku pacjentów z umieszczonym cewnikiem w żyle czy w przypadku podawania leków drogą dożylną.

Główną przyczyną WZZŻP jest lokalne zapalenie, prowadzące do powstawania zakrzepu przemieszczającego się wewnątrz naczynia żylnego.

Przemieszczaniu się skrzepu towarzyszy powstawanie miejscowego stanu zapalnego w układzie żylnym z towarzyszącym mu zastojem żylnym. Zastój wraz z miejscowym stanem zapalnym może prowadzić do powstania żylaków.

1. Objawy WZZŻP:

• Tkliwość dotykowa
• Uczucie "twardej żyły"
• Samoistny miejscowy ból o charakterze kłującym lub piekącym
• Zaczerwienienie skóry
• Zwiększone ucieplenie skóry

2. Wrodzone czynniki ryzyka WZZŻP

To przede wszystkim niewykształcenie lub niedorozwój zastawek żylnych. Badania pokazują, że ryzyko powstawania żylaków jest dziedziczne. W przypadku jednego rodzica ryzyko żylaków u potomstwa wynosi 25 proc. u mężczyzn i 62 proc. u kobiet. Gdy oboje rodzice chorują na żylaki prawdopodobieństwo wynosi 89 proc. bez względu na płeć.

3. Nabyte czynniki ryzyka WZZŻP

• Wiek – wzrost zachorowań obserwuje się po 40 r.ż.
• Praca wymagająca wielogodzinnego stania bez możliwości przemieszczania się (fryzjer, ekspedientka, stomatolog). Do zastoju krwi prowadzi brak fizjologicznego przepompowywania krwi żylnej przez pracujące mięśnie (tzw. pompa mięśniowa).
• Praca w pozycji siedzącej – utrudniony odpływ krwi żylnej spowodowany bezpośrednim uciskiem na żyły.
• Otyłość – zmniejszony ruch (nie działa pompa mięśniowa) i utrudniony odpływ krwi żylnej (nadmiar tkanki tłuszczowej uciska żyły).
• Palenie papierosów – wpływa szkodliwie na śródbłonek naczyń powodując zapalenie żył powierzchownych.

4. Leczenie WZZŻP

1.Zmiana stylu życia

• Zwiększenie aktywności fizycznej.
• Odpoczynek z kończynami uniesionymi powyżej poziomu serca.
• Unikanie długotrwałego stania lub siedzenia.
• Utrzymywanie prawidłowej masy ciała.

2.Leczenie uciskiem - kompresjoterapia

Ucisk powinien zmniejszać się w kierunku serca co pozwala na:

• zwiększenie prędkości przepływu krwi w żyłach,
• zmniejszenie średnicy żył,
• poprawę funkcjonowania zastawek żylnych,
• zmniejszenie obrzęków.

Do kompresjoterapii stosuje się bandaże, rajstopy i pończochy. Rozmiar i stopień ucisku dobiera lekarz indywidualnie do każdego pacjenta.

5. Leczenie farmakologiczne ogólne

Leczenie farmakologiczne pełni pomocniczą rolę i nie może być prowadzone zamiast leczenia uciskowego.

Grupy leków do stosowania ogólnego:

• pochodne flawonowe (rutyna i jej pochodne, hesperydyna, diosmina),
• saponiny (escyna), dobesylan wapnia,
• wyciągi z pestek winogron lub owoców cytrusowych.

6. Leczenie farmakologiczne miejscowe

Leczenie miejscowe ma szczególne zastosowanie, jeżeli terapia uciskowa jest przeciwskazana.

Przeciwskazania do terapii uciskowej:

• ostre zapalenie skóry i tkanki podskórnej,
• choroby skóry z wysiękiem,
• niedokrwienie tętnicze III/IV klasy wg Fontaine’a (klasa Rutherforda >3)
• zaawansowana niewydolność serca,
• źle kontrolowane nadciśnienie tętnicze,
• zniekształcenia kończyny uniemożliwiające uzyskanie precyzyjnego ucisku,
• zapalenie stawów kończyn dolnych.

Szczególnie dobrze w leczeniu zapalenia żył powierzchownych sprawdza się heparynoid - polisiarczan mukopolisacharydowy dostępny na rynku w postaci maści i żelu, pod nazwą HIRUDOID^®. Preparat ten bardzo dobrze penetruje przez poszczególne warstwy skóry do miejsca zmienionego chorobowo, wykazując skuteczne działanie przeciwzakrzepowe, przeciwobrzękowe i przeciwzaplane. Wielokierunkowy mechanizm działania polisiarczanu mukopolisacharydowego dodatkowo przyczynia się do miejscowego działania regeneracyjnego.

HIRUDOID^® należy nakładać w ilości 3-5 cm na zmienione chorobowo miejsce, lekko wmasowując raz lub kilka razy dziennie. Maść lub żel może być stosowana pod opatrunkiem.

Przy stosowaniu leczenia miejscowego należy pamiętać o stosowaniu leczenia ogólnego PNŻ. Połączenie obu metod daje najlepsze efekty lecznicze.

^{Hirudoid® 0,3 g/100 g maść, Hirudoid® 0,3 g/100 g żel. Skład jakościowy i ilościowy: 100 g maści/żelu zawiera: 0,3 g/100 g mukopolisacharydowego polisiarczanu (Mucopolisaccharidum polisulphatum) co odpowiada 25 000 j. (jednostki ustalone na podstawie oznaczenia częściowego czasu aktywowanej tromboplastyny (APTT). Pełen wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1 ChPL. Wskazania do stosowania: do stosowania miejscowego na skórę w przypadku: tępych urazów z krwiakami lub bez krwiaków, zapalenia żył powierzchownych, których nie można leczyć opatrunkiem uciskowym. Przeciwwskazania: nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, wymienioną w punkcie 6.1 ChPL. Nie należy nakładać maści/żelu na otwarte rany i uszkodzoną skórę. Podmiot odpowiedzialny: STADA Arzneimittel AG, Stadastrasse 2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy.}

^{HIR/67/07.12.17}

^{Przed użyciem zapoznaj się z ulotką, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania produktu leczniczego, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu.}

Artykuł sponsorowany