Abulia - co to jest, przyczyny, objawy, leczenie

Abulia to stan, w którym pacjent odczuwa ogromny niedostatek lub całkowity brak woli i motywacji do działania Zaburzenie objawia się trudnościami w podejmowaniu choćby najprostszych działań czy decyzji. U pacjentów dotkniętych abulią obserwuje się znaczne obniżenie aktywności psychoruchowej, brak chęci do rozwijania swoich zainteresowań, a także obojętność na skutki swojego postępowania. Obniżona aktywność wynikająca z abulii plasuje się między apatią, a mutyzmem akinetycznym.

Od wielu lat specjaliści spierają w kwestii abulii. Niektórzy naukowcy uznają ją za samodzielną jednostkę chorobową, inny zaś twierdzą, że jest ona jedynie objawem klinicznym innych chorób. Brak woli i motywacji do działania to częsty symptom zaburzeń psychotycznych m.in. nerwicy, schizofrenii, czy depresji endogennej.

Objawy abulii możemy zaobserwować również w przebiegu innych schorzeń, np. choroby Parkinsona lub Alzheimera. Widoczne są często u pacjentów z pląsawicą Huntingtona.

Wśród innych przyczyn abulii należy wymienić także:

• zespół czołowy,
• obrażenia mózgu,
• nowotwory i guzy mózgu,
• zapalenie opon mózgowych,
• demencję starczą,
• uzależnienia, m.in. alkoholizm, narkomania, uzależnienie od Internetu,
• zaburzenia w procesie wydzielania dopaminy,
• silne traumatyczne przeżycie, np. śmierć przyjaciela lub rodzica.

Zaburzenie o nazwie abulia charakteryzuje się chorobliwym lub całkowitym brakiem motywacji i chęci do działania. Pacjenci dotknięci abulią stopniowo wycofują się z dotychczasowych aktywności (zaniedbują swoje pasje i zainteresowania). Niebywale problematyczne staje się dla nich wykonywanie prostych czynności, m.in. spożywanie posiłków, mycie zębów, czesanie włosów. Osoby te stopniowo przestają utrzymywać jakiekolwiek interakcje z otoczeniem.

Do najpopularniejszych objawów abulii należą również:

• znaczne obniżenie aktywności psychoruchowej,
• ograniczona zdolność planowania i podejmowania działań o złożonym celu,
• spowolnione reakcje emocjonalne,
• ogólna bierność,
• brak koncentracji,
• trudności w podejmowaniu jakichkolwiek decyzji,
• zaburzenia snu,
• zaburzenia łaknienia,
• ograniczona mimika,
• obojętność na skutki swojego postępowania.

Abulia, jak każde z zaburzeń psychicznych, wymaga leczenia. Leczenie zaburzenia jest o tyle trudne, że wymaga od pacjentów motywacji do podjęcia terapii, a także zmiany dotychczasowego trybu życia.

Bardzo ważną rolę w procesie terapii odgrywają bliscy pacjentów. W trakcie trwania terapii powinni oni motywować chorego do podjęcia choćby prostych czynności, powinni również okazywać mu wsparcie i zrozumienie.

Leczenie abulii wymaga psychoterapii, a także stosowania środków farmakologicznych, przynajmniej w początkowej fazie terapii. Zaburzenie psychiczne, przejawiające się chorobliwym lub całkowitym brakiem woli i motywacji do działania zazwyczaj leczy się środkami przeciwdepresyjnymi, środkami wpływającymi na zwiększenie motywacji. Przykładowymi preparatami wpływającymi na zwiększenie motywacji są agoniści dopaminy i inhibitory cholinesterazy. W przypadku abulii towarzyszącej innym chorobom, terapia ukierunkowana jest na chorobę podstawową.