Akumetria – przebieg badania, wskazania i przeciwwskazania

Akumetria to jeden ze sposobów badania słuchu, który koncentruje się na ocenie słyszalności mowy i szeptu. Wykonuje je laryngolog, audiolog, protetyk słuchu lub pielęgniarka, zawsze oddzielnie dla ucha prawego i lewego. Badanie rozpoczyna się od tego, na które pacjent lepiej słyszy (jeżeli istnieje różnica). W badaniu oznacza się jedynie słyszenie drogą przewodnictwa powietrznego. Bardzo ważne jest, by badanie odbywało się w wyciszonym pomieszczeniu bez pogłosu. Ucho, które nie jest badane, powinno być odpowiednio zagłuszone. https://ranking.abczdrowie.pl/s/audiolog-i-foniatra)

Badanie słuchu jest oceną reakcji organizmu, powstałej w wyniku stymulacji dźwiękowej. Stanowi ważny element diagnostyki chorób uszu. Można je podzielić na subiektywne, to jest opierające się na odpowiedzi uzyskanej od pacjenta oraz obiektywne. Ich wynik zależy od różnych parametrów, a odpowiedź badanego nie ma znaczenia.

Metodami subiektywnymi, które wymagają czynnego udziału pacjenta, są:

• badanie stroikowe,
• badanie akumetryczne,
• audiometria tonalna,
• audiometria słowna.

Do badań obiektywnych najczęściej stosowanych w diagnostyce zalicza się:

• audiometrię impedancyjną,
• otoemisje akustyczne (OAE),
• słuchowe potencjały wywołane (AEP).

Na czym polega badanie akumetryczne? Osoba badająca wymawia kolejno słowa, które badany musi powtórzyć. Muszą być spełnione warunki:

• szept musi dochodzić z odległości 4–6 m (człowiek z prawidłowym słuchem słyszy szept z odległości 5-10),
• słowa muszą być wypowiadane w kierunku badanego, ale osoba wykonująca badanie ustawia się do niego tak, by ten nie mógł czytać z ust,
• zestaw słów musi zawierać w przewadze tony wysokie oraz niskie. Ważne jest, by badacz utrzymywał jednakowy poziom natężenia głosu.

W badaniu akumetrycznym wypowiada się różne zestawy słów, na przykład:

• ruch, roch, puch,
• chór, on, mur,
• no, rum, och.
• byk, ty, byt, by.
• ciecz, rzeź, rzecz,
• czas, as, zaś, sas,
• ssać, siać, sześć, zez, iść.

Akumetria wykorzystuje się nie tylko zestawy słów, w których zachowane są odpowiednie proporcje tonów niskich i wysokich, ale i tablice akumetryczne Abramowicza i Małowista, test liczbowy Iwankiewicza, a także listy słów Borkowskiej-Gaertig do orientacyjnego badania ostrości słuchu u dzieci w wieku 6-12 lat. Podczas badania akumetrycznego pacjent powtarza lub pokazuje wyrazy na tablicy, które szeptem wypowiada osoba badająca.

Badanie akumetryczne to najprostsze badanie słuchu człowieka, oparte na naturalnym sposobie porozumiewania się z otoczeniem, czyli na mowie. Nie wymaga specjalnego przygotowania i zabiegów. Często od niego rozpoczyna się diagnostykę zaburzeń narządu słuchu. Wskazaniem do przeprowadzenia badania słuchu są głównie:

• szumy uszne,
• niedosłuch,
• podejrzenie niedosłuchu,
• zaburzenia równowagi,
• zawroty głowy.

Akumetria jest subiektywną metodą badania słuchu, stąd ma charakter orientacyjny. Niemniej na jej podstawie można sformułować wniosek o wystąpieniu niedosłuchu. Rozumienie szeptu z odległości 6 m to wynik prawidłowy. Za nieznaczne upośledzenie słuchu przyjmuje się słyszenie szeptu przez badanego w odległości 3-6 metrów. Przy średnim upośledzeniu słuchu odległość wynosi od 1do 3 metrów. Silne upośledzenie słuchu wynosi poniżej 1 metra. Całkowity brak rozumienia szeptu oznacza uszkodzenie słuchu. Wynik badania akumetrycznego można przedstawić za pomocą krzywej artykulacyjnej.

Badanie szeptem uzupełnia się badaniem stroikami. To pozwala na wstępne rozróżnienie przewodzeniowych i odbiorczych niedosłuchów, a także różnicy słyszenia obuusznego. Jeśli stwierdzony zostanie niedosłuch, należy określić miejsce, stopień i czas uszkodzenia. Na tej podstawie można ustalić możliwość leczenia i rehabilitacji.

Akumetria jest badaniem bezbolesnym, bezpiecznym i nieinwazyjnym. Nie wiążą się z nim żadne powikłania, a jedynym przeciwwskazaniem do jego przeprowadzenia jest brak współpracy z pacjentem. Z tego względu istnieją ograniczenia wiekowe. Badanie to można wykonać u pacjentów powyżej 5. roku życia.