Chemioterapeutyki w leczeniu malarii

Każdego roku na świecie na malarię zapada 250 mln ludzi, z czego 1-3 mln umiera w wyniku choroby. Leczenie malarii jest znacznie utrudnione ze względu na zdolność pasożyta, stanowiącego jej przyczynę, do wykształcania odporności na leki. Po zakażeniu pasożyt zagnieżdża się w wątrobie i w czerwonych krwinkach, gdzie się namnaża. Naukowcy wykazali, że jego reprodukcja uzależniona jest od szlaku sygnałowego nosiciela. Pasożyt „porywa” enzymy aktywne na szlaku sygnałowym i wykorzystuje je do swoich celów.

Na niektóre ze szlaków sygnałowych wpływ mają inhibitory kinazy, czyli klasa leków przeznaczonych do leczenia chorób nowotworowych. Leki te mają właściwości toksyczne, jednak naukowcy twierdzą, że zastosowanie ich w przypadku malarii może dać szansę na krótsze i skuteczniejsze leczenie.

Naukowcy przeprowadzili badanie, w trakcie którego poddali zakażone erytrocyty działaniu inhibitora kinazy. W efekcie rozwój pasożyta został zahamowany. Po przeprowadzeniu testów na zakażonych pasożytem Plasmodium falciparum czerwonych krwinkach udało im się ustalić, że w zakażonych komórkach ścieżka sygnałowa PAK-MEK jest silniej aktywowana niż w przypadku komórek zdrowych. Zablokowanie tej ścieżki farmaceutykami skutkowało zahamowaniem reprodukcji pasożyta, a w konsekwencji jego śmiercią. Co więcej, podanie chemioterapeutyku metodą in vitro doprowadziło również do wyeliminowania pasożyta Plasmodium berghei z komórek wątroby i czerwonych krwinek. Oznacza to, że wykorzystanie ścieżek sygnałowych przez pasożyta jest mechanizmem powszechnym dla wszystkich jego szczepów. Zablokowanie ścieżki jest więc skutecznym sposobem na leczenie malarii.