Co naprawdę kończy życie w podeszłym wieku? Naukowcy zbadali mechanizm

Autorzy zestawiają dane z medycyny człowieka i badań na zwierzętach, koncentrując się na tym, co faktycznie kończy życie w bardzo zaawansowanym wieku. W części dotyczącej ludzi podkreślają, że choroby sercowo-naczyniowe pozostają najczęstszą bezpośrednią przyczyną zgonu w starszych grupach wiekowych. Zwracają też uwagę na znaczenie autopsji: badania pośmiertne często ujawniają ciężkie, wcześniej nierozpoznane patologie, które nie były oczywiste klinicznie.

W przeglądzie przytoczono m.in. pracę dotyczącą stulatków uznawanych przed śmiercią za zdrowych, w której nie odnotowano zgonów przypisywanych wiekowi – u wszystkich stwierdzano uchwytną chorobę oraz ostrą niewydolność narządową, a dominującą rolę odgrywały schorzenia krążenia.

W przeglądzie omówiono również porównania międzygatunkowe. Wynika z nich, że u poszczególnych organizmów śmiertelność w dużym stopniu koncentruje się wokół ograniczonego zestawu charakterystycznych patologii (np. nowotworów u myszy czy chorób sercowo-naczyniowych u naczelnych). Sugeruje to, że długość życia bywa w praktyce determinowana przez określone, powtarzalne mechanizmy chorobowe, a nie przez jednorodny, niesprecyzowany czynnik wieku.

Autorzy zwracają uwagę, że wydłużenie życia może odzwierciedlać przede wszystkim przesunięcie w czasie wystąpienia dominującej choroby lub zmniejszenie ryzyka konkretnej patologii, a niekoniecznie spowolnienie biologicznych procesów starzenia. – Ten wzorzec pokazuje, że interwencje wpływające na konkretne patologie mogą wydłużać życie, niekoniecznie spowalniając cały proces starzenia – komentowali autorzy badania Dan Ehninger i Maryam Keshavarz.

Źródło: "Beyond the hallmarks of aging: Rethinking what aging is and how we measure it" w: "Genomic Psychiatry".