EEG elektroencefalografia - wskazania, przygotowanie, przebieg

EEG elektroencefalografia ułatwia różnicowanie schorzeń czynnościowych i organicznych mózgu. W wielu schorzeniach mózgu EEG pozwala umiejscowić proces chorobowy. Badanie elektroencefalograficzne ma istotne znaczenie u pacjentów z padaczką, w diagnostyce chorych nieprzytomnych, w encefalopatiach metabolicznych, w zapaleniu mózgu oraz po urazach czaszkowo-mózgowych. Badanie EEG jest również stosowane u pacjentów z guzami mózgu i naczyniopochodnym uszkodzeniem mózgu. Elektroencefalografia​ ma także zastosowanie w diagnostyce zaburzeń snu oraz monitorowaniu czynności mózgu podczas operacji. Nowe metody obrazowe obniżyły jednak rangę tego badania w diagnostyce wielu procesów patologicznych.

EEG elektroencefalografia wymaga przygotowania. Przed elektroencefalografią nie powinno się przyjmować leków pobudzających lub hamujących ośrodkowy układ nerwowy. Przed EEG nie wolno pić napojów alkoholowych lub zawierających kofeinę, a na badanie EEG należy przyjść po spożyciu lekkiego posiłku, aby nie występowały spadki poziomu cukru we krwi. Przed elektroencefalografią powinno się umyć włosy, a pacjent powinien przyjść wypoczęty i wyspany.

EEG elektroencefalografia jest dość mocno skomplikowanym badaniem. Elektroencefalogram, czyli graficzny zapis badania EEG składa się z rozmaitych elementów, które odpowiadają pewnym zjawiskom bioelektrycznym w mózgu. Rejestruje się dwa rodzaje zapisu - tak zwany zapis spoczynkowy (badany siedzi lub leży nieruchomo z zamkniętymi oczami) oraz zapis po zastosowaniu różnych metod aktywujących (hiperwentylacji, fotostymulacji, rzadziej snu fizjologicznego i rozmaitych środków farmakologicznych).

Zapis elektroencefalografii składa się z tak zwanych fal i rytmów o różnych częstotliwościach i amplitudzie. Wyróżniamy fale i rytmy alfa, beta, theta, delta, fale ostre i różne złożone elementy, jak zespoły iglicowe lub wieloiglicowe. Prawidłowe EEG dorosłego człowieka w spoczynku i przy zamkniętych oczach składa się z rytmu alfa (głównie w okolicach potylicznych i ciemieniowych mózgu) oraz rytmu beta (przednie okolice mózgu). Po otwarciu oczu rytm zanika (jest to tak zwana reakcja zatrzymania) i pojawia się ponownie po ich zamknięciu. Ponadto u 15-20 proc. ludzi zdrowych występują w zapisie fale theta, a także spłaszczenie zapisu (mała ilość rytmu alfa i jego niska amplituda). Nieprawidłowy zapis EEG może wykazywać zniekształcenia rytmu, jego zniknięcie, znaczną asymetrię zapisu lub pojawianie się fal patologicznych (theta, delta, iglice i inne elementy złożone).

Zobacz odpowiedzi na pytania osób, które miały do czynienia z tym problemem:

• Jaka jest rola fotostymujacji w czasie EEG u osób chorych na epilepsję? - odpowiada lek. Małgorzata Horbaczewska
• zy badanie EEG dla osoby w śpiączce ma jakikolwiek sens? - odpowiada lek. Magdalena Parys
• Czy badanie EEG można wykonać po gorączce? - odpowiada dr n. med. Maria Magdalena Wysocka-Bąkowska

Wszystkie odpowiedzi lekarzy

Elektroencefalografia jest wykonywana na stojąco i siedząco. Na głowie umieszczane są 24 elektrody, zgodnie z międzynarodową konwencją. Skóra głowy w miejscach zamocowania elektrod powinna być odtłuszczona przez wykonującego elektroencefalografię za pomocą alkoholu i eteru. Dla poprawienia przewodnictwa elektrycznego powierzchnia elektrod zostaje pokryta specjalnym żelem lub pastą przewodzącą. W czasie elektroencefalografii pacjent powinien być zrelaksowany i pozostać w bezruchu. Podczas badania EEG należy wykonywać: próbę otwierania i zamykania oczu, 3 - 4 minutową hiperwentylację oraz fotostymulację. Całe badanie EEG trwa około 20 minut. Wyniki elektroencefalografii podawane są w formie opisu z dołączonym wykresem.

Źródła

1. Metody obrazowania funkcji ośrodkowego układu nerwowego: elektroencefalografia
2. Lehmann-Horn F., Ludolph A. NEUROLOGIA - diagnostyka i leczenie, Urban & Partner, Wrocław 2004, ISBN 83-89581-50-7
3. Prusiński A. Neurologia praktyczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-3125-7
4. Bassetti C., Daetwyler C., Mumenthaler M. Diagnostyka różnicowa w neurologii, Urban & Partner, Wrocław 2008, ISBN 978-83-7609-036-8