Groźny wirus Shamonda po raz pierwszy u człowieka. Trwa naukowe śledztwo

Zakażenie zdiagnozowano u pacjenta hospitalizowanego we Francji, w regionie, gdzie wcześniej notowano krążenie wirusa wśród zwierząt. Chory zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi i znajdował się w stanie skrajnie ciężkiej immunosupresji, a w wyniku infekcji zmarł.

Międzynarodowe instytucje, w tym ECDC oraz Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), podkreślają, że wciąż trwa szczegółowe śledztwo naukowe badające dokładny mechanizm zakażenia oraz realny udział samego wirusa Shamonda w zgonie pacjenta. Jednocześnie wirusolodzy dementują powtarzane w niektórych mediach spekulacje, jakoby wirus zmutował i zaczął masowo zagrażać ludziom – jest to odosobniony incydent u pacjenta o drastycznie obniżonej odporności.

Komunikat ws. wirusa opublikował też Główny Inspektor Sanitarny. "Zagrożenie rozprzestrzenianiem się choroby czy epidemią jest niskie. Zgodnie z deklaracjami strony francuskiej, a także oceną WHO, jest to pojedynczy i izolowany przypadek" – przekazał GIS.

Wirus Shamonda (SHAV) po raz pierwszy został wyizolowany w 1965 r. u bydła w Nigerii, a przez kolejne dekady notowano go głównie w Afryce oraz w Japonii. Pod względem taksonomicznym patogen należy do rodziny Peribunyaviridae, rodzaju Orthobunyavirus i grupy serologicznej Simbu, będąc blisko spokrewnionym z wirusem Schmallenberg, który od lat występuje u zwierząt m.in. w Polsce.

Latem 2026 r. europejska linia wirusa po raz pierwszy zaczęła szerzyć się na Starym Kontynencie, dotykając stada m.in. w Niemczech, Szwajcarii, Francji czy Austrii. U bydła, owiec czy koni wirus wywołuje krótkotrwałą gorączkę, spadek apetytu, biegunkę, drastyczne spadki produkcji mleka sięgające od 15 do 75 procent oraz zaburzenia rozrodu i wady wrodzone u płodów.

Wirus Shamonda jest arbovirusem, co oznacza, że jest patogenem przenoszonym przez wektory biologiczne. Głównym przekaźnikiem wirusa w środowisku naturalnym są kuczmany (Culicoides), czyli mikroskopijne owady kłujące. Główną hipotezą wysuniętą przez francuskie służby jest to, że pacjent został ukąszony przez zakażonego kuczmana bezpośrednio na terenie Francji.

Jednocześnie ECDC i GIS w Polsce jednoznacznie wskazują, że nie ma absolutnie żadnych dowodów na przenoszenie się wirusa z człowieka na człowieka. Nie odnotowano także wcześniej ani obecnie klasycznych zakażeń ludzi poprzez zwykły, bezpośredni kontakt ze zdrowymi lub chorymi zwierzętami gospodarskimi.

Obecnie medycyna nie dysponuje swoistym leczeniem przyczynowym w postaci leków przeciwwirusowych skierowanych przeciwko wirusowi Shamonda, nie opracowano też dotąd szczepionek dedykowanych ludziom ani zwierzętom.

W przypadku zakażenia stosuje się wyłącznie leczenie objawowe i podtrzymujące funkcje życiowe. Zarówno ECDC, WHO, jak i polski główny inspektor sanitarny zgodnie podkreślają, że ogólne ryzyko dla populacji ludzkiej pozostaje niskie, a opisywany przypadek ma charakter jednostkowy i ściśle powiązany z ciężkim stanem wyjściowym pacjenta.

Polskie służby sanitarne w stałej współpracy z głównym lekarzem weterynarii na bieżąco monitorują sytuację epidemiologiczno-epizootyczną w kraju i w Europie.

Źródło: msn.com, Crazy Nauka.