Hiszpanka - objawy, przebieg choroby, leczenie. Hiszpanka a koronawirus

Grypa hiszpanka to zakaźna choroba, która określana jest najgroźniejszym szczepem w historii współczesnego świata. Wywołał ją wirus H1N1, który jest wyjątkowo niebezpieczny i w latach 1918-1919 przyczynił się do wybuchu jednej z największych pandemii na świecie, doprowadzając do zakażenia prawie 500 milionów mieszkańców Ziemi.

Co ciekawe, choroba wcale nie wybuchła w Hiszpanii, a więc jej nazwa może być myląca. Tak naprawdę do dzisiaj nie ma pewności co do tego, gdzie doszło do pierwszych przypadków zakażenia. Według niektórych teorii są to tereny Azji Wschodniej, inne hipotezy wskazują zaś na Stany Zjednoczone.

Sama nazwa ma związek z I wojną światową, podczas której poszczególne strony konfliktu nie wyjawiały bieżących informacji na temat rozwoju epidemii. Wyjątkiem była neutralna zbrojeniowo Hiszpania, która podawała aktualne informacje o stanie zdrowia mieszkańców kraju. W związku z tym to właśnie z tego kraju pochodziła większość relacji.

Wirus, który odpowiada za rozwój hiszpanki w rzeczywistości niewiele różni się od zwykłych wirusów grypy, a mimo to wykazał się dużą śmiertelnością. Szczególnie narażone na zakażenie były osoby w wieku 20-40 lat, choć choroba atakowała także osoby starsze i młodsze. Śmiertelność w przypadku hiszpanki sięgała nawet 20% w dużych skupiskach ludzi (np. wśród obozów wojskowych). W pozostałych rejonach mówi się o śmiertelności sięgającej 10-20%.

Hiszpanka atakowała przede wszystkim płuca, ale ostatecznie osłabiała cały organizm. Mnóstwo ofiar zmarło na skutek powikłań po grypie, a nie przez same objawy hiszpanki. Zainfekowany układ odpornościowy nie chronił organizmu przed kolejnymi infekcjami. Dodatkowo epidemia hiszpanki zbiegła się z okresem wojennym, w którym dużym problemem był głód, koszmarne warunki sanitarne i znikoma dostępność doraźnej pomocy medycznej.

Choroba przebiegała w trzech falach, z czego druga była najbardziej śmiertelna. Pierwsza przebiegła w zasadzie łagodnie - przypadła na rok 1918. Trzecia fala rozprzestrzeniła się wiosną 1919 roku i była o wiele łagodniejsza niż druga.

Na początku XX wieku nie posiadano odpowiedniej wiedzy na temat leczenia zakażeń wirusowych. W obecnych czasach leczenie infekcji o charakterze wirusowym jest trudne i wymaga opracowania konkretnych szczepionek, 100 lat temu kompetencje medyczne były jeszcze mniejsze. Wobec tego hiszpankę leczono przede wszystkim objawowo.

Najczęściej pacjentom z hiszpanką podawano aspirynę w dużych ilościach. Istnieje nawet teoria, według której spora część ofiar śmiertelnych w rzeczywistości zmarła przez zatrucie kwasem acetylosalicylowym. Mówi się, że dziennie podawano pacjentom nawet 30g aspiryny, podczas kiedy obecna dobowa dawka to 4g. Efektem tego były liczne krwawienia, które również były objawem samej hiszpanki.

Mnóstwo ludzi stara się porównywać epidemię hiszpanki z obecną sytuacją związaną z koronawirusem. Część osób dopatruje się symboliki w chronologii, zwracając uwagę, że obie te epidemie dzieli mniej więcej 100 lat. W rzeczywistości jednak nie da się zestawić obok siebie obu tych chorób. Choć rozwinęły się na światową skalę, wywoływane są przez zupełnie inne rodzaje wirusów, a przede wszystkim różnią się śmiertelnością.

Nie da się także spekulować a temat przebiegu pandemii koronawirusa, ponieważ w istocie choroby te dzieli stulecie - od tego czasu zmieniły się warunki sanitarne, dostęp do żywności, a także znacznie rozwinęła się medycyna.

Epidemie towarzyszą ludziom od setek lat i naturalnym jest, że wirusy ulegają mutacjom, wywołując nowe choroby.