Hipotermia nie tylko na mrozie. Ratownik medyczny obala mit

Hipotermia pojawia się wtedy, gdy ciało traci ciepło szybciej, niż potrafi je wytworzyć, a temperatura centralna spada poniżej 35 stopni Celsjusza. To granica, po której zaczynają zawodzić mechanizmy termoregulacji, a procesy biologiczne zwalniają: gorzej pracują enzymy, spada tempo metabolizmu, pogarsza się działanie układu krążenia i oddechowego. Organizm broni się na początku drżeniem mięśni i obkurczeniem naczyń w skórze, żeby ograniczyć utratę ciepła.

W medycynie wyróżnia się trzy stopnie: hipotermię łagodną (32–35 stopnie Celsjusza), umiarkowaną (28–32 stopnie Celsjusza) i głęboką (poniżej 28 stopni Celsjusza). Ten podział nie jest umowny – wraz ze spadkiem temperatury rośnie ryzyko groźnych arytmii, spowolnienia oddychania, utraty przytomności, a w skrajnych przypadkach zatrzymania krążenia.

Szczególnie ważne jest obalenie popularnego mitu, że hipotermia dotyczy wyłącznie mrozów. Dr n. med. Tomasz Sanak zwracał uwagę, że w praktyce ratowniczej mówi się też o hipotermii pourazowej. – Hipotermię pourazową rozpoznaje się u każdego poszkodowanego, u którego temperatura centralna spada poniżej 36 stopni Celsjusza – zaznaczył.

Kluczowa jest szybka ocena i właściwe ogrzewanie. W lżejszych przypadkach zwykle wystarcza usunięcie z zimna, osuszenie i izolacja termiczna. W cięższych potrzebne są metody aktywne, a w skrajnych sytuacjach – leczenie szpitalne z użyciem zaawansowanych technik, takich jak ECMO/ECLS, pozwalających kontrolowanie podnieść temperaturę i podtrzymać krążenie. Hipotermia bywa więc podstępna, a czasem śmiertelna – ale odpowiednio wcześnie rozpoznana, jest stanem, z którym medycyna potrafi skutecznie walczyć.

Źródło: PAP