Ileostomia - zabieg i powikłania. Pielęgnacja i dieta przy ileostomii

Wykonanie ileostomii może być stałe bądź czasowe. Ileostomię na stałe wykonuje się w przypadku usunięcia odbytnicy i odbytu oraz w przypadku nieoperacyjnych nowotworów, które zamykają światło jelita. Ileostomię czasową najczęściej zakłada się po operacji w celu łatwiejszego gojenia się zespoleń w odcinku jelita poniżej założonej stomii.

Przed planowym założeniem ileostomii pacjent powinien wyrazić na nią pisemną zgodę oraz być poinformowany o wszystkich czynnościach związanych z założeniem worka stomijnego. Przed operacją jest także wyznaczane miejsce umieszczenia worka stomijnego tak, by ułatwić dostęp do jego pielęgnacji. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, najczęściej w połączeniu z innym zabiegiem w obrębie jamy brzusznej, jako jeden z etapów postępowania leczniczego.

Wydalanie stolca z przetoki na jelicie cienkim jest niekontrolowane przez organizm. Przetoka powinna być stale zaopatrzona w specjalne woreczki ileostomijne, do których zbiera się kał. Worek nakleja się na skórę wokół stomii. Najważniejsze jest, aby worek miał dokładne, samoprzylepne wycięcie na stomię. Pacjenci z ileostomią powinni zwrócić szczególną uwagę na pielęgnację skóry wokół stomii. Wydalana treść jelitowa zawiera kwasy żółciowe i trzustkowe, które powodują podrażnienia skóry. Skórę należy myć czystą wodą lub wodą z dodatkiem szarego mydła. Pomocne są gaziki, które ułatwiają oczyszczanie skóry z treści jelitowej i pozostałości po samoprzylepnej części sprzętu stomijnego. Warto stosować także kosmetyki gojące podrażnienia, należą do nich pasty, kremy, pudry i gaziki. Istnieją także gaziki zwiększające przyczepność worków stomijnych.

Istnieje konieczność zastosowania specjalnej diety, ponieważ przewód pokarmowy jest krótszy i mogą pojawić się problemy z trawieniem niektórych pokarmów. Pacjenci z założoną ileostomią powinni uzupełniać elektrolity, ponieważ tracą więcej płynów. Płynną treść jelitową należy zagęszczać przez spożywanie ryżu ugotowanego na wodzie i niedojrzałych, zielonych bananów.

Najczęstszymi powikłaniami są nadżerki na skórze wokół stomii, które wynikają z niewłaściwej pielęgnacji. Niekiedy mogą pojawić się reakcje alergiczne na składniki worka stomijnego lub środków pomocniczych. Rzadziej pojawiają się powikłania chirurgiczne, do których należą niedokrwienie i martwica stomii. Niektórzy pacjenci mają problem z wpadaniem lub wypadaniem stomii.

Źródła

1. Konturek S. Gastroenterologia i hepatologia kliniczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, ISBN 83-200-3188-5
2. Fibak J. CHIRURGIA. Podręcznik dla studentów medycyny., Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002, ISBN 83-200-2708-X
3. Noszczyk W., Chirurgia: repetytorium, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3843-9