Najbardziej bolesne rodzaje śmierci

W XXI wieku śmierć z głodu nadal jest tematem aktualnym. Dotyka zwłaszcza mieszkańców Czarnego Lądu, gdzie ludzie zmagają się ze straszliwą biedą, niekorzystnymi systemami gospodarczymi i złymi warunkami meteorologicznymi.
Kiedy we krwi zaczyna brakować glukozy, odczuwa się głód. Człowieka stara się wówczas zaspokoić tę potrzebę. Gdy jednak nie ma takiej możliwości, organizm zaczyna słabnąć. Pojawiają się objawy głodu: dezorientacja, zmęczenie, drażliwość. Przedłużające się głodzenie sprawia, że praca niemal wszystkich narządów zwalnia. Pojawiają się konwulsje, drgawki, halucynacje, serce bije nieregularnie. Stan wydłużającego się niedożywienia określa się mianem marazmu. Organizm w tej chorobie jest bardzo wyniszczony, pozbawiony sił, masa ciała jest znacznie obniżona. Kolejnym etapem jest kwashiorkor, w stanie którym pojawia się obrzęk głodowy (poziom białek we krwi drastycznie spada, zmniejsza się ciśnienie onkotyczne krwi). Zanika tkanka mięśniowa i tłuszczowa.

Mówi się o tym zwłaszcza w kontekście letniego odpoczynku, kiedy co jakiś czas media powiadamiają o kolejnym przypadku utonięcia w jeziorze lub rzece. Niestety, ofiarami często są osoby niepełnoletnie, w tym małe dzieci.
Utonięciu sprzyja nieodpowiednie zachowanie nad wodą, brawura, niekiedy jednak w ten sposób umierają doskonali pływacy. Gdy tonący orientuje się, że nie może utrzymać głowy nad powierzchnią wody, zaczyna panikować. Stara się złapać oddech. Najczęściej ta nierówna walka trwa 30-90 sekund. Po tym czasie osoba tonąca razem z powietrzem zaczyna wdychać wodę, która blokuje wymianę gazową w tkankach płuc. To sprawia ogromny ból, który trwa stosunkowo krótko, bo niemal natychmiast dochodzi do utraty świadomości.

Każdego roku z wychłodzenia umiera kilkadziesiąt osób. Najczęściej są to osoby bezdomne, często odmawiające przyjęcia pomocy, które przez dłuższy czas przebywały w warunkach sprzyjających utracie ciepła. Śmierć z wychłodzenia jest bolesna, rozciągnięta w czasie.
O hipotermii łagodnej mówi się, gdy temperatura ciała oscyluje wokół 32-35°C. Początkowo stan ten objawia się dreszczami, zwiększoną czynnością serca, skurczem naczyń krwionośnych, następnie pojawia się dezorientacja, apatia. Gdy temperatura ciała nadal będzie spadać, zmniejszy się częstotliwość rytmu serca i oddechów, pojawią się zaburzenia świadomości. Dojdzie do zahamowania procesów biochemicznych – krew będzie gęstnieć, tkanki nie będą w stanie wykorzystywać potrzebnego im tlenu. Efektem tego będzie ustanie pracy układu sercowo-naczyniowego.

O hipertermii mówi się, gdy wewnętrzna (głęboka) temperatura ciała człowieka jest podwyższona. Organizm nie oddaje wówczas ciepła, a przy tym nie jest sam w stanie się ochłodzić. Zaburzona jest zatem termoregulacja. Dochodzi do udaru cieplnego.
Przyczyną hipotermii mogą być zatrucia, odwodnienie, alkoholowy zespół abstynencyjny, niepożądana reakcja na leki, podwyższona temperatura otoczenia, zaburzenia hormonalne. Jeśli chory jest aktywny fizycznie, obficie się poci, a do tego temperatura otoczenia jest bardzo wysoka, pojawić się mogą bolesne kurcze mięśni brzucha i kończyn, zawroty głowy, uczucie zmęczenia. W przypadku osób nieaktywnych fizycznie objawami hipertermii są bóle głowy, wymioty, nudności, bóle mięśni, zmiany nastroju. Jeśli pacjentowi w stanie hipertermii nie zostanie udzielona pierwsza pomoc, dochodzi do uszkodzenia fosfolipidów błon komórkowych, obumierania komórek, systemowej reakcji zapalnej (SIRS), w a dalszej kolejności do niewydolności wielonarządowej i śmierci.

To niezwykle bolesna śmierć. Palący ciało ogień stymuluje nocyceptory, które reagują na bodźce uszkadzanej tkanki. W organizmie dochodzi do stanu zapalnego, który dodatkowo potęguje ból. Ogień parzy drogi oddechowe, gardło, włosy.
W przypadku leczenia poparzeń niezwykle ważna i trudna zarazem jest walka z bólem chorego. Przyczyną zgonu w przypadku rozległego oparzenia jest najczęściej zatrucie toksycznymi gazami: tlenkiem i dwutlenkiem węgla oraz cyjankiem wodoru. Ofiary pożaru odczuwają ból głowy i senność, tracą świadomość w ciągu kilku minut. Inne objawy zatrucia tlenkiem węgla to: zawroty głowy, nudności, wymioty, osłabienie, znużenie, zaburzenia rytmu serca, spadek ciśnienia tętniczego, drgawki, zasinienie skóry.