Nerwoból międzyżebrowy – przyczyny, objawy, leczenie

Nerwoból międzyżebrowy (neuralgia międzyżebrowa) jest częstą przyczyną bólu w klatce piersiowej. Manifestuje się promieniując od kręgu piersiowego, przez nerw międzyżebrowy do przedniej powierzchni klatki piersiowej. Jego przyczyną jest uszkodzenie nerwów międzyżebrowych.

Neuralgię międzyżebrową zalicza się do grupy bólów neuropatycznych. Rozwija się wówczas, gdy nerwy międzyżebrowe, rozciągające się od kręgosłupa i biegnące pod żebrami, zostanę objęte procesami patologicznymi. Lokalizacja dolegliwości bólowych pokrywa się z przebiegiem odpowiednich nerwów.

Nerwobóle pleców i klatki piersiowej mają różne przyczyny. Niepokojące objawy mogą wywołać:

• urazy klatki piersiowej, na przykład przebyte złamania żeber,
• zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa w odcinku piersiowym, a także inne patologie w obrębie kręgosłupa, takie jak dyskopatia, skolioza. Często przyczyną jest uścisk danego nerwu spowodowany właśnie zmianami w kręgosłupie,
• skurcze oraz zapalenie mięśni międzyżebrowych,
• osteoporoza,
• guzkowate zapalenie tętnic,
• choroby reumatyczne, na przykład reumatoidalne zapalenie stawów,
• zatrucia metalami ciężkimi, alkoholem, lekami,
• choroby nowotworowe (ból pojawia się zwykle w efekcie ucisku nerwów międzyżebrowych wywołanych przez procesy rozrostowe zmian),
• choroby zakaźne,
• borelioza, półpasiec,
• nadużywanie alkoholu,
• niedobór witamin, zwłaszcza grupy B (B6, B12),
• choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca czy niedoczynność tarczycy.

Przyczyną neuralgii międzyżebrowej bywa również ciąża Wówczas przyczyną są zmiany fizjologiczne, takie jak poszerzenie klatki piersiowej, co może sprzyjać uciskowi na nerwy międzyżebrowe.

Warto wspomnieć, że objawy wskazujące na uszkodzenia nerwów międzyżebrowych mogą pojawić się wskutek długotrwałego przebywania w jednej pozycji. Czasem nerwoból międzyżebrowy pojawia się bez wyraźnej przyczyny. To idiopatyczna neuralgia międzyżebrowa.

Nerwobóle międzyżebrowe najczęściej opisywane są jako ból, który pojawia się nagle między żebrami, najczęściej tylko z jednej strony. Typowo dolegliwości bólowe związane z neuralgią międzyżebrową odczuwane są w obrębie klatki piersiowej, czasami mogą jednak promieniować ku plecom czy łopatce.

Ból między żebrami jest najczęściej silny, rwący lub kłujący, rozdzierający. Niektórzy opisują go jako tępy i ściskający. Jego charakter i intensywność to kwestia indywidualna. Dolegliwości trwają od kilku godzin do nawet kilku dni. Charakterystyczne jest, że ból pojawia się bądź nasila się podczas kaszlu, kichania, dotyku, wykonywania ruchów tułowia, a nawet wdechu. Zwykle ma charakter krótkotrwałych epizodów.

Zdarza się, że bólowi w okolicy żeber towarzyszy:

• zaburzenie czucia w obszarze unerwienia przez dany nerw,
• uczucie drętwienia,
• zaczerwienienie skóry,
• wzmożona potliwość.

Ból w okolic żeber wymaga uwagi, ponieważ czasem może być symptomem poważnych chorób, które zagrażają życiu. Nie wolno ich bagatelizować. Nerwobóle międzyżebrowe wymagają konsultacji lekarskiej i diagnostyki. Należy je różnicować z takimi schorzeniami jak:

• zawał serca,
• rozwarstwienie aorty,
• ból opłucnowy,
• zapalenie osierdzia,
• refluks żołądkowo-przełykowy,
• choroba wrzodowa.

Lekarz, po przeprowadzeniu wnikliwego wywiadu oraz wykonaniu badania, zleci stosowane badania, zarówno laboratoryjne, jak i obrazowe, które pozwolą na ustalenie przyczyny niepokojących dolegliwości w obrębie klatki piersiowej.

Najczęściej nerwobóle międzyżebrowe ustępują samoistnie po kilku dniach. Nie wiążą się z nimi konsekwencji dla zdrowia. Gdy jednak nawracają, konieczne jest usunięcie ich przyczyny. W takiej sytuacji leczenie neuralgii międzyżebrowej polega na leczeniu choroby podstawowej.

Kiedy ból między żebrami jest dokuczliwy, zwykle pomagają leki przeciwbólowe i zmniejszające napięcie mięśni. Czasem stosuje się blokadę z wyłączeniem funkcji nerwu.

W leczeniu tego typu przypadłości pomocne są domowe sposoby. Po konsultacji z lekarzem być może ulgę przyniesie suplementacja witamin z grupy B, zwłaszcza B12 i B6. Można również posiłkować się ziołolecznictwem. Pomocna jest także fizjoterapia, zwłaszcza akupunktura, akupresura czy jonoforeza.