Nietrzymanie moczu w czasie menopauzy

Nietrzymanie moczu w okresie menopauzy może występować pod postacią wysiłkowego nietrzymania moczu lub nietrzymania moczu z parcia. Wysiłkowe nietrzymanie moczu polega na niekontrolowanym wycieku moczu w momencie zwiększenia ciśnienia w jamie brzusznej, np. w czasie kaszlu, kichania lub podnoszenia ciężkich przedmiotów.

Z kolei nietrzymanie moczu z parcia to nagła potrzeba oddania moczu, często prowadząca do wycieku moczu. Obydwa rodzaje inkontynencji mogą pojawić się w wyniku zaburzeń hormonalnych typowych dla okresu menopauzy.

Pierwotną przyczyną nietrzymania moczu w okresie przekwitania jest niedobór żeńskich hormonów płciowych – estrogenów. Estrogeny są odpowiedzialne między innymi za prawidłowe funkcjonowanie tkanki nabłonkowej, którą wysłana jest wewnętrzna powierzchnia pęcherza moczowego i cewki moczowej. W czasie menopauzy osłabieniu ulegają również mięśnie pęcherza moczowego, co nie pozostaje bez wpływu na jego zdolność do utrzymywania moczu.

Objawy inkontynencji u kobiet przechodzących menopauzę to przede wszystkim częsta potrzeba oddawania moczu oraz nagłe parcie na pęcherz. Nietrzymanie moczu może mieć postać niekontrolowanego wycieku moczu w momencie zwiększenia ciśnienia w jamie brzusznej, powodującego ucisk na pęcherz podczas kichania lub śmiechu.

Inkontynencji mogą towarzyszyć dodatkowe problemy, na przykład zaburzenia snu, które są spowodowane koniecznością wielokrotnego udania się w nocy do toalety. Poczucie braku kontroli nad pęcherzem może również prowadzić do pojawienia się niepokoju, a nawet depresji. Wstyd związany z nietrzymaniem moczu może skutkować oddaleniem się od partnera i unikaniem kontaktów towarzyskich.

Niektóre kobiety rezygnują ze zbliżeń intymnych w obawie przed niekontrolowanym wyciekiem moczu w czasie orgazmu. Z inkontynencją wiąże się także większe ryzyko zachorowania na choroby układu moczowego. U kobiet cierpiących na nietrzymanie moczu w okresie menopauzy mogą pojawić się także zmiany skórne z powodu podrażnienia skóry moczem.

Jedną z metod leczenia nietrzymania moczu jest stosowanie hormonalnej terapii zastępczej lub miejscowo preparatów zawierających estrogeny. Pomocne jest także ćwiczenie mięśni Kegla. Są to ćwiczenia mięśni dna miednicy, które mogą zmniejszyć objawy inkontynencji, a nawet całkowicie je wyeliminować.

Pomocne są również ćwiczenia mięśni pęcherza moczowego. Trening jest stosunkowo prosty – należy wypić większą ilość wody i odczekać około pięć minut do momentu oddania moczu. Czas pomiędzy wypiciem płynu a oddaniem moczu należy stopniowo wydłużać do 15 minut. W ten sposób przyzwyczajamy pęcherz do utrzymywania większych ilości moczu, co przekłada się na rzadszą potrzebę opróżnienia go.

W leczeniu inkontynencji wykorzystuje się również gałki dopochwowe, które pomagają ćwiczyć mięśnie miednicy. Stosuje się również stymulację elektryczną.

Kobiety dotknięte problemem nietrzymania moczu mogą radzić sobie z

nim także za pomocą modyfikacji codziennej diety. Wskazane jest ograniczenie ilości kofeiny, która pobudza nerki do produkcji większej ilości moczu. Zaleca się również spożywanie warzyw, owoców i produktów pełnoziarnistych. Warto zadbać także o przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów – 6-8 szklanek wody dziennie zapobiega namnażaniu się bakterii w drogach moczowych.

Menopauza to niełatwy czas dla kobiety. Uderzenia gorąca, wahania nastroju i spadek libido to tylko jedne z wielu objawów przekwitania. Do długiej listy symptomów menopauzy należy dopisać również problemy z nietrzymaniem moczu. Inkontynencja jest kłopotliwą przypadłością, która wywołuje u kobiet znaczny dyskomfort. Aby poczuć się pewnie, warto stosować chłonne wkładki urologiczne. Nie likwidują one jednak przyczyny problemu. W tym celu należy skonsultować się z lekarzem i rozpocząć leczenie inkontynencji.