Niewidoma kobieta z zaburzeniem tożsamości nagle odzyskuje wzrok

W raporcie opublikowanym na łamach czasopisma psychologicznego "Psych Journal" opisano przypadek 33-letniej kobiety, określanej jako B.T., która w wieku 20 lat zaczęła powoli tracić wzrok po wydarzeniu, w którym uszkodzone zostały jej głowa i mózg.

Zanim B.T. trafiła na psychoterapię z powodu zaburzenia dysocjacyjnego tożsamości (osobowość mnoga) była już całkowicie niewidoma i poruszała się z pomocą psa przewodnika. Miała w sumie 10 różnych osobowości. Każda z nich różniła się imieniem, głosem, podawanym wiekiem, gestami, zachowaniem, mimiką, upodobaniami, zdolnościami, temperamentem, a nawet płcią. Co więcej, niektóre "wcielenia” mówiły po angielsku, inne po niemiecku, a niektóre z nich były dwujęzyczne.

Po około czterech latach terapii, podczas jednej z sesji B.T. zdołała nagle przeczytać napisy na okładce czasopisma.

– Odzyskanie wzroku nastąpiło bezpośrednio po sesji terapeutycznej, podczas której w dużej mierze skupiono się na traumatycznym wydarzeniu. Było to wiele lat po tym, kiedy pacjentka oślepła – opisuje dr Hans Strasburger z Uniwersytetu Ludwika Maksymiliana w Monachium, który spotkał się z B.T.  na zabieg funkcjonalnego rezonansu magnetycznego.

Niedługo po tym kilka kolejnych osobowości B.T. odzyskało zmysł wzroku, a obrazowanie MR wykazało, że nagły powrót do zdrowia był rzeczywisty. Naukowcy zmierzyli aktywność elektryczną mózgu B.T. w reakcji na wizualne bodźce i zauważyli, że obszary odpowiedzialne za widzenie pozostawały nieaktywne u osobowości wciąż niewidomych, a zaczęły być aktywne u tych, które odzyskały wzrok.

Ślepota bez organicznych zaburzeń układu wzrokowego, jak w przypadku B.T., nazywana jest ślepotą psychogenną. Według badań z 1998 roku taka utrata wzroku jest rzadka i szacuje się, że dotyczy 1 procenta wszystkich przypadków problemów ze wzrokiem notowanych przez okulistów.

Ślepota psychogenna to rodzaj zaburzenia konwersyjnego, czyli takiego, którego nie da się wyjaśnić fizycznym uszkodzeniem. Takie przypadłości zazwyczaj wywołane są niezwykle stresującymi lub trudnymi emocjonalnie sytuacjami, które objawiają się problemami psychicznymi.

Inny rodzaj zaburzenia konwersyjnego to niewyjaśniony paraliż lub problemy z mówieniem. Przypadki te zazwyczaj leczy się, łącząc zabiegi fizyczne i psychologiczne.

– Taka odpowiedź organizmu jest najpewniej mechanizmem wycofania się – wyjaśnia Strasburger. – W wyjątkowo obciążających emocjonalnie sytuacjach pacjent może nawet chcieć stracić wzrok, aby tym samym "nie musieć patrzeć” – dodaje.

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl.