Opóźniony wytrysk i wytrysk przedwczesny – co warto wiedzieć?

Opóźniony wytrysk, inaczej wytrysk późny (łac. eiaculatio retardata) jest dysfunkcją seksualną, istotą której jest pojawienie się wytrysku nasienia po bardzo długim czasie od rozpoczęcia stosunku seksualnego.

Zjawisko polega na tym, że mężczyzna, pomimo odpowiedniego pobudzenia seksualnego, przy pełnej erekcji, nie może osiągnąć ejakulacji, pomimo świadomego pragnienia. Opóźniony wytrysk może mieć charakter przejściowy lub trwały. Czasem do wytrysku w ogóle nie dochodzi. Wówczas mówi się o anejakulacji.

Przyczyny wytrysku opóźnionego obejmują czynniki organiczne, związane z biologią i fizjologią człowieka oraz psychogenne, powiązane z psychiką. W warunkach fizjologicznych zaburzenie może się pojawiać:

• po wyczerpaniu związanym z dużą ilością stosunków,
• wskutek działania bodźców hamujących wynikających z rozproszenia uwagi,
• z uwagi na niewielką atrakcyjnością seksualną partnerki/partnera, ukrytej orientacji homoseksualnej lub preferencji dewiacyjnych,
• w konsekwencji dysproporcji w budowie narządów płciowych partnerów.

Opóźniony wytrysk może wynikać z przyczyn psychogennych. Wśród nich wymienia się: lęki zadaniowe, stres, obawy, lęki dotyczące możliwości zapłodnienia i niechcianej ciąży, trudności relacyjne czy poczucie winy, związane z restrykcyjnym wychowaniem religijnym.

Inne przyczyny to nadużywanie alkoholu lub stosowanie niektórych leków (przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, na nadciśnienie tętnicze), podeszły wiek, zaburzenia neurologiczne, problemy z krążeniem, niedobór testosteronu, urazy lub chirurgiczne uszkodzenia rdzenia kręgowego, stwardnienie rozsiane, cukrzycowe uszkodzenie nerwów czy zabiegi chirurgiczne na miednicy i kroczu.

Opóźnienie wytrysku powoduje wyraźny dyskomfort lub trudności w relacjach interpersonalnych. To dlatego ważne jest, by w sytuacji, gdy staje się to dokuczliwym problemem, podjąć działanie i zwrócić się o pomoc do specjalisty.

W diagnostyce opóźnionego wytrysku kluczowe jest badanie fizykalne, które polega na zbadaniu penisa i jąder oraz wywiad medyczny. Niekiedy jednak konieczne jest wykonanie badań krwi oraz moczu, które mają wykluczyć bądź potwierdzić chorobę, niski poziom testosteronu bądź inne nieprawidłowości czy ukryte schorzenia.

Ustalenie podłoża zaburzenia pozwala na opracowanie optymalnej metody leczenia. Terapia jest skierowana na przyczynę, która je wywołuje i ma charakter indywidualny. Obejmuje leczenie psychoterapeutyczne i leczenie farmakologiczne.

Przedwczesny wytrysk (łac. eiaculatio praecox) to dysfunkcja seksualna, której istotą jest ejakulacja po minimalnej stymulacji seksualnej, przed penetracją lub wkrótce po rozpoczęciu penetracji pochwy, czyli zdecydowanie wcześniej, niż mężczyzna by sobie życzył.

Z medycznego punktu widzenia wytrysk może być: zbyt przedwczesny (pojawia się jeszcze przed pieszczotami lub na samym ich początku), przedwczesny (pojawia się przed stosunkiem lub w momencie wprowadzania członka do pochwy) oraz zbyt wczesny (pojawia się tuż po rozpoczęciu stosunku, po kilku lub kilkunastu ruchach frykcyjnych lub w czasie zbyt krótkim).

• zbyt rzadkie współżycie,
• zaburzenia erekcji,
• stres,
• strach przed ciążą,
• zaburzenia nastroju, w tym depresja,
• negatywne doświadczenia podczas inicjacji seksualnej,
• duża łatwość podniecania się,
• duża czułość żołędzi prącia,
• uwarunkowania masturbacyjne,
• zaburzenia neurologiczne,
• choroby układu moczowo-płciowego (np. przerost lub zapalenie prostaty).

Przedwczesny wytrysk to zaburzenie dość powszechne. Specjaliści szacują, że problem dotyczy około 1/3 aktywnych seksualnie mężczyzn. To dlatego tak wiele uwagi poświęca się kwestii jak opóźnić wytrysk.

W tym celu wielu mężczyzn zażywa tabletki na opóźnienie wytrysku bez recepty i na receptę, a i stosuje różne niefarmakologiczne sposoby na opóźnienie wytrysku. To masaże, medytacja, ćwiczenia opóźniające ejakulację, wizualizacje, zmiana techniki współżycia).

Czasem jednak niezbędna jest wizyta u specjalisty i podjęcie leczenia. Gdy przyczyną są zaburzenia natury psychicznej, stosuje się farmakoterapię. W wielu przypadkach pomaga psychoterapia – tak indywidualna, jak i wspólna z partnerem.