Pelviskopia
Pelviskopia jest badaniem umożliwiającym ocenę narządów miednicy mniejszej i wykrycie ewentualnych zmian w ich obrębie. Badanie nazywane jest laparoskopią miednicy mniejszej. Polega na wprowadzeniu do jamy brzusznej przyrządu optycznego, zwanego laparoskopem, umożliwiającego oglądanie narządów miednicy mniejszej. W tym celu wprowadzona zostaje igła odmowa, za pomocą której jest wyprowadzone powietrze. Następnie zostaje wprowadzony właściwy laparoskop.
Wskazania i przygotowanie do pelviskopii
Sytuacje, w których badanie wykonuje się to:
- podejrzenia ciąży ektopowej;
- podejrzenie krwawienia do jamy ustnej;
- podejrzenie zespołu policystycznych jajników;
- podejrzenie endometriozy (rozrost błony śluzowej macicy poza jamą macicy);
- diagnostyka niepłodności u kobiet.
Na dzień przed badaniem powinna być stosowana dieta lekkostrawna, a najlepiej jest przyjmować wówczas głównie płynne pokarmy. Lekarz zaleca przed laparoskopią miednicy mniejszej wykonanie badania EKG, oznaczenia grupy krwi oraz badanie układu krzepnięcia krwi.
Przed przeprowadzeniem pelviskopii należy zgłosić wykonującemu badanie miednicy, czy przebyty był zawał serca w okresie ostatnich 4 miesięcy, czy też nastąpiło nasilenie objawów choroby wieńcowej w tym okresie. Należy zgłosić także, czy występuje duszność spoczynkowa lub po niewielkim wysiłku, nadciśnienie tętnicze, ciąża, krwawienie miesiączkowe, odwrotne ułożenie trzewi, przepuklina, skaza krwotoczna, gorączka, silny kaszel, uczulenie na jakiekolwiek leki, jaskra oraz czy wykonywane były jakiekolwiek operacje na jamie brzusznej.
Przebieg pelviskopii
Laparoskopia miednicy mniejszej jest wykonywana na zlecenie lekarza, w szpitalu. Czas wykonywania badania to kilkadziesiąt minut. Pelviskopię przeprowadza się w pozycji leżącej na plecach przy znieczuleniu ogólnym. Wykonujący badanie wprowadza, na wysokości 1/2 – 1/3 na linii między pępkiem, a kolcem biodrowym większym, grubą igłę odmową. Poprzez igłę wpompowuje się do jamy brzusznej dwutlenek węgla lub powietrze w ilości 3 - 5 litrów, aby unieść powłoki i rozepchać jelita. Powstaje tzw. odma otrzewnowa. Zabieg ten umożliwia oglądanie miednicy mniejszej. Następnie wykonywane jest niewielkie nacięcie (ok. 1 cm) na odległości ok. 2 cm od pępka. W tym miejscu wprowadzany jest laparoskop. Gdy stwierdza się jakąś zmianę, wykonuje się kolejne dwa niewielkie nacięcia, a następnie wprowadza przez nie ostro zakończone rurki nazywane troakarami, które przypominają tunele dla wprowadzonych kolejnych narzędzi. Po obejrzeniu jamy otrzewnej wysuwa się laparoskop, wpuszcza gaz i zaszywa powłokę brzuszną. W trakcie badania należy zgłosić wszelkie pojawiające się dolegliwości, jak np. ból, osłabienie, duszność itp.
Pacjent po zakończeniu badania powinien pozostać w łóżku co najmniej jedną dobę. Wynik przekazywany jest choremu w postaci opisu. Laparoskopia miednicy mniejszej wiąże się z możliwością pojawienia się pewnych powikłań, do których zalicza się: odma podskórna, śródpiersiowa lub opłucnowa, zator powietrzny, krwawienie z miejsca wkłucia, żółciowe zapalenie otrzewnej. Mogą wystąpić także powikłania ze strony układu krążenia.
Źródła
- Ciąża pozamaciczna
- Dębski R. Ginekologia kliniczna Tom 1-3, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-013-9
- Fibak J. CHIRURGIA. Podręcznik dla studentów medycyny., Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002, ISBN 83-200-2708-X
- Berek J.S., Novak E. Ginekologia, Medipage, Warszawa 2008, ISBN 978-83-89769-46-6
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
