Podstępny sprawca cukrzycy i otyłości. Nie sprawia bólu, nie daje objawów

Nasze ciało czerpie energię głównie z glukozy, jednak aby mogła ona zostać wchłonięta z krwi do komórek, niezbędna jest insulina – hormon produkowany przez trzustkę. Insulina odgrywa kluczową rolę nie tylko w metabolizmie węglowodanów, ale także tłuszczów i białek. Gdy komórki, szczególnie mięśniowe i tkanki tłuszczowej, stają się mniej wrażliwe na insulinę, trzustka musi produkować jej więcej, by utrzymać prawidłowy poziom glukozy.

Nadprodukcja insuliny może prowadzić do cukrzycy typu 2. Choć dokładne przyczyny insulinooporności nie są w pełni znane, istotną rolę odgrywają czynniki środowiskowe, na które mamy wpływ, takie jak dieta i styl życia. Objawy tego zaburzenia często są mylone z innymi dolegliwościami lub bagatelizowane.

Jednym z głównych sygnałów jest otyłość brzuszna. Gwałtowny przyrost tkanki tłuszczowej w okolicach brzucha, zwany "brzuchem insulinowym", powinien wzbudzić naszą czujność. Osoby z insulinoopornością często mają trudności z utratą wagi, mimo zdrowej diety i regularnej aktywności fizycznej. Charakterystyczne są też ciągłe uczucie głodu, zwłaszcza apetyt na słodycze, oraz przewlekłe zmęczenie i senność.

Do mniej oczywistych objawów należą zmiany skórne, takie jak rogowacenie ciemne. Pojawiają się one w postaci ciemnych plam pod pachami, w pachwinach, na łokciach i kolanach. Nadmiar insuliny może też powodować trądzik z powodu zwiększonego wydzielania sebum. Problemy z koncentracją, pamięcią oraz obniżenie nastroju czy stany depresyjne to kolejne symptomy związane z zaburzeniami metabolizmu glukozy.

Insulinooporność może prowadzić do hipoglikemii, czyli spadku poziomu glukozy we krwi. Objawia się to niepokojem, mrowieniem kończyn, kołataniem serca i zimnymi potami. Ponadto zwiększa ryzyko hipercholesterolemii, miażdżycy, stłuszczenia wątroby, zawału serca, dny moczanowej oraz zespołu policystycznych jajników (PCOS). Nadmiar insuliny negatywnie wpływa na leukocyty i neutrofile, osłabiając odporność organizmu, co sprawia, że jesteśmy bardziej podatni na infekcje. Badania wskazują również, że insulinooporność może pośrednio zwiększać ryzyko rozwoju niektórych nowotworów, w tym raka piersi.

Kobiety mogą doświadczać trudności z zajściem w ciążę z powodu cykli bezowulacyjnych oraz rozwoju zespołu policystycznych jajników. Insulinooporność często współistnieje z innymi schorzeniami, takimi jak otyłość, cukrzyca typu 2 czy nadciśnienie, tworząc błędne koło i potęgując problemy zdrowotne.

Diagnoza insulinooporności nie jest prosta, ponieważ brak jednoznacznego badania. Lekarze najczęściej zlecają doustny test obciążenia glukozą lub wykorzystują metodę HOMA, polegającą na ocenie wskaźnika insulinooporności na podstawie pobrania krwi na czczo. Najbardziej precyzyjną, ale stosowaną głównie w badaniach klinicznych metodą, jest klamra metaboliczna.

Kluczem w walce z insulinoopornością jest zmiana stylu życia. Regularna aktywność fizyczna oraz odpowiednio skomponowana dieta mają ogromne znaczenie. Zalecane są diety oparte na produktach o niskim indeksie glikemicznym oraz dieta DASH, promująca spożywanie jak najmniej przetworzonych produktów. Warto skonsultować się z dietetykiem, by dostosować plan żywieniowy do indywidualnych potrzeb.

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl

Źródła

1. Interia