Quebonafide otwiera temat ChAD. Czym jest choroba afektywna dwubiegunowa?

"Musical, który porusza temat życia z chorobą afektywną dwubiegunową - bez patosu, z lekkością i humorem. To próba uchwycenia harmonii w świecie, gdzie codzienność miesza się z teatralną ekstrawagancją. To coś więcej niż spektakl. To zaproszenie do doświadczenia - osobistego, prawdziwego i nieoczywistego" - taki opis widnieje na stronie przedsięwzięcia.

Choroba afektywna dwubiegunowa to przewlekłe zaburzenie psychiczne, które charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów manii i depresji. W fazie maniakalnej osoba może być nadmiernie pobudzona, impulsywna i megalomańska. W depresji – pogrążona w apatii, z myślami samobójczymi. Objawy te nie są reakcją na bieżące wydarzenia, lecz odzwierciedleniem zaburzonej regulacji nastroju i energii.

Eksperci podkreślają, że epizody mogą trwać tygodniami lub miesiącami, a między nimi możliwe są okresy względnej stabilności. Zaburzenie to występuje u około 2-3 proc. populacji, najczęściej zaczyna się między 15. a 25. rokiem życia.

Zobacz także: Choroba afektywna dwubiegunowa. Agnieszka opowiada, jak wygląda życie z chorobą

ChAD jest chorobą nieuleczalną, ale możliwą do kontrolowania. Najlepsze efekty daje połączenie psychoterapii i farmakoterapii. Wśród najczęściej stosowanych leków znajdują się:

• stabilizatory nastroju (np. lit, walproinian),

• atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. olanzapina, kwetiapina),

• leki przeciwdepresyjne (zawsze w połączeniu ze stabilizatorem, aby nie wywołać manii).

Psychoterapia, szczególnie poznawczo-behawioralna (CBT), psychoedukacja oraz terapia skoncentrowana na rytmach społecznych, pomaga rozpoznawać sygnały ostrzegawcze nawrotu choroby i uczy radzenia sobie z jej konsekwencjami.

Życie z chorobą dwubiegunową wymaga uważności i systematyczności. Kluczowe są:

• regulacja snu (jego zaburzenia mogą wywołać epizod),

• unikanie alkoholu i używek,

• regularna aktywność fizyczna,

• ścisła współpraca z lekarzem.

W leczeniu opornym na farmakoterapię wykorzystuje się również inne metody, m.in. elektrowstrząsy (ECT), przezczaszkową stymulację magnetyczną (TMS), a także coraz częściej terapię ketaminą w warunkach klinicznych.

ChAD jest często mylona z "chwiejnością emocjonalną" czy "zmiennością nastrojów". Tymczasem to poważne schorzenie, które może prowadzić do izolacji społecznej, utraty pracy, rozpadu relacji - szczególnie jeśli pozostaje nieleczone. Dlatego tak ważna jest świadomość społeczna i dostęp do specjalistycznej opieki psychiatrycznej.

Choć Quebonafide nie potwierdził jednoznacznie diagnozy, jego otwartość uruchomiła potrzebną dyskusję o tym, czym naprawdę jest życie z ChAD. Jak podkreślają specjaliści, wczesna diagnoza i kompleksowe leczenie mogą znacząco poprawić jakość życia osób z tą chorobą. Kluczem jest jednak akceptacja, edukacja i systemowe wsparcie – zarówno medyczne, jak i społeczne.

Dominika Najda, dziennikarka Wirtualnej Polski

Źródła

1. NIH
2. Psychiatry