Seks po zawale

Choroby kardiologiczne mogą powodować problemy w pożyciu intymnym. Może to się objawiać osłabieniem potencji lub też zaburzenia wzwodu. Podobne działanie wywierają niektóre leki nasercowe (m.in. beta blokery).

Z kolei seks może nasilać objawy niektórych schorzeń oraz stanowić istotne zagrożenie dla zdrowia pacjenta. Seks jest związany z wysiłkiem (porównywalnym do szybkiego marszu), a także z dużymi emocjami i niekiedy stresem. Są sytuacje, w których odradza się go pacjentom z zaawansowanymi chorobami układu krążenia.

Mimo wszystko uważa się, że osoby predysponowane do zawału nie powinny rezygnować z aktywności seksualnej. Wystarczy regularnie kontrolować swój stan zdrowia u lekarza i skutecznie leczyć chorobę podstawową. Powinno to korzystnie wpłynąć na libido. Pamiętajmy, że w chorobie wieńcowej umiarkowany wysiłek i ćwiczenia to podstawowe zalecenia. Potraktujmy więc seks jako właśnie spełnienie tych wymagań (nie zwalnia nas to jednak z obowiązkowych spacerów).

"No dobrze. Ale ja przeszedłem zawał. Czy to oznacza, że powinienem się pożegnać z seksem na zawsze?" - może zapytać pacjent. Wiele osób uważa, że wraz z przebyciem zawału muszą zakończyć swoją aktywność seksualną i zaprzestać uprawiania seksu. Oczywiście, że nie. Seks nie przeciwwskazany, ale wręcz wskazany. Zmiana trybu życia dotyczy raczej złych nawyków, a seks bynajmniej takim nie jest. Trzeba jednak do tego tematu podejść z rozwagą.

Rekonwalescencja po zawale potrafi być długa i trzeba, przynajmniej na jakiś czas, sobie odpuścić. W przypadku kobiet uważa się, że mogą one wznowić swoją aktywność seksualną jakieś 6 tygodni po zawale. Niestety w przypadku mężczyzn sytuacja jest bardziej skomplikowana. Muszą oni udać się na konsultację lekarską, a po dokładnym zbadaniu zostaną przydzieleni do jednej z kategorii:

• Z niskim ryzykiem – powrót po 6 tygodniach.
• Z średnim ryzykiem (pojedyncze zaburzenia rytmu serca) – przed podjęciem współżycia muszą poddać się jeszcze dodatkowemu leczeniu.
• Z wysokim ryzykiem (wysiłek związany z seksem stanowi zbyt duże obciążenie) - konieczna jest dłuższa wstrzemięźliwość seksualna.

Mężczyznom po zawale poleca się profilaktycznie uprawianie seksu w pozycjach ''na jeźdźca'' oraz ''na łyżeczkę''. Czasem u osoby po zawale w trakcie stosunku płciowego może pojawić się silny ból w klatce piersiowej bądź duszność. Należy wtedy zwolnić trochę tempo i chwilę odpocząć. Jeżeli będzie się to powtarzać, powinno się bezzwłocznie zgłosić to lekarzowi. Nie wolno tego lekceważyć.

Kolejnym aspektem jest zażywanie przez mężczyzn sildenafilu, lepiej znanego pod nazwą handlową jako Viagra. Jest to lek, którego głównym celem jest leczenie u mężczyzn problemów z utrzymaniem wzwodu prącia. Przyczyny leżące u podstaw zaburzeń erekcji są bardzo podobne jak te w chorobie niedokrwiennej serca. W związku z mechanizmem działania sildenafilu istniały podejrzenia, że lek ten może zwiększać ryzyko zawału i innych epizodów sercowo-naczyniowych, takich jak udary.

W celu potwierdzenia/zaprzeczenia tym podejrzeniom przeprowadzono badania na bardzo licznej grupie mężczyzn. Dowiodły one, że sam sildenafil nie jest istotnym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i ma wysoki profil bezpieczeństwa. Jednakże populacja badana obejmowała głównie mężczyzn ogólnie zdrowych. Natomiast uważa się, u osób z chorobą niedokrwienną serca i nadciśnieniem tętniczym powinno używać się tego leku ze szczególną ostrożnością.

Nie powinno się też łączyć tych leków z nitratami (m.in. nitrogliceryna – leki często stosowane w chorobie niedokrwiennej serca i jako pierwsza pomoc w zawale), gdyż nakładanie się działania tych leków może doprowadzić do wystąpienia groźnych powikłań, z zawałem i udarem włącznie.

Źródła

1. Stearn M. Wstydliwe dolegliwości, D.W. Publishing Co., Szczecin 2001, ISBN 1-57105-063-X
2. Filipiak K., Lew-Starowicz Z., Mamcarz A., Puchalski B., Radziszewski P., Szeligowska J., Kardioseksulologia, Medical Education, Warszawa 2009, ISBN 978-83-927978-4-5
3. Lew-Starowicz Z., Skrzypulec V., Podstawy seksuologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, ISBN 978-83-200-3618-3
4. Kahn G. Choroby serca. Diagnostyka i terapia, Urban & Partner, Wrocław 2000, ISBN 83-87944-50-5