Szczepienie na żółtaczkę

Żółtaczką pokarmową można zarazić się nawet poprzez kostkę lodu w drinku, który został przygotowany z zainfekowanej wody. Natomiast żółtaczką wszczepienną zakaża się poprzez krew. Wystarczy jej 0,00001 ml! Taki mały kontakt można mieć praktycznie wszędzie. Do wielu zakażeń dochodzi w szpitalach i przychodniach. Młodzi ludzie częściej zakażają się poprzez kontakty seksualne, zabiegi w salonach kosmetycznych, fryzjerskich, stomatologicznych, salonach tatuażu.

• WZW A objawia się bólem brzucha, nudnościami, biegunką i wymiotami. Gdy choroba się rozwinie, to zażółcają się spojówki i skóra, odbarwia się stolec i ciemnieje mocz.
• WZW B objawia się podobnie do WZW typu A. Pojawiają się bóle brzucha, wymioty, nudności, czasami biegunka. U 30% chorych dochodzi do zażółcenia spojówek i skóry, odbarwienia stolca i ciemnej barwy moczu.

Lekarze zalecają szczepienie przeciw WZW B szczególnie młodym kobietom. Te, ze względu na swoją fizjologię, częściej bywają w gabinetach lekarskich i przychodniach. Częściej również korzystają z usług kosmetyczek czy fryzjerek.

Ponadto każda kobieta, która zamierza mieć dziecko, powinna wcześniej pomyśleć o szczepieniu przeciw żółtaczce. Ryzyko zakażenia wzrasta w przypadku porodu, a szczególnie

cesarskiego cięcia . Natomiast szczepionka podawana jest w trzech dawkach w różnym odstępie czasu, więc warto wcześniej się nad nią zastanowić.

Szczepienie jest obecnie najlepszą i najskuteczniejszą metodą zabezpieczenia przed zachorowaniem na żółtaczkę pokarmową i wszczepienną. Zaszczepić można się na kilka sposobów. Są szczepionki skojarzone, dzięki którym można się uodpornić na oba typy wirusa. Szczepionki skojarzone podawane są w trzech dawkach: pierwsza w dowolnym terminie, druga po miesiącu i trzecia po pół roku. Można również skorzystać ze szczepionki pojedynczej. Szczepienie przeciw WZW A składa się z dwóch szczepionek: pierwsza w dowolnym terminie, a druga po 6-12 miesiącach od pierwszej. Szczepienie przeciw WZW B odbywa się w typowym schemacie: pierwsza w dowolnym momencie, druga po miesiącu, a trzecia po pół roku. W przypadku, gdy pominięto dawkę w zalecanym terminie, to decyzję o dalszym postępowaniu podejmuj lekarz.

Przed szczepieniem każdy pacjent jest badany przez lekarza. Pamiętaj, by poinformować go o swoich uczuleniach, przebytych chorobach i przyjmowanych obecnie lekach. Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, również powiedz o tym lekarzowi.

Przeciwwskazaniem do szczepienia jest każde ostre zakażenie. Szczepienia przeciw żółtaczce są zwykle dobrze tolerowane. Czasami pojawiają się wokół miejsca ukłucia obrzęk, zaczerwienienie i ból. Dodatkowo mogą wystąpić: osłabienie, ból głowy, podwyższona temperatura, złe samopoczucie, wysypka lub rzadko - wymioty. Po 2-3 dniach te dolegliwości powinny zniknąć samoistnie, jeśli jednak trwają dłużej, należy zgłosić się do lekarza.

Źródła

1. Dziubek Z. Choroby zakaźne i pasożytnicze, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, ISBN 83-200-2748-9
2. Cianciara J., Juszczyk J., Choroby zakaźne i pasożytnicze, Czelej, Lublin 2007, ISBN 978-83-60608-34-0
3. Mrożek-Budzyn D. Wakcynologia praktyczna, Alfa Medica Press, Bielsko-Biała 2009, ISBN 978-83-7522-045-2
4. Magdzik W., Naruszewicz-Lesiuk D., Zieliński A. Wakcynologia, Alfa Medica Press, Bielsko-Biała 2007, ISBN 83-88778-26-9