Szybki test sprawdzający niedobór cynku w organizmie

Cynk jest cennym składnikiem mineralnym niezbędnym do prawidłowej pracy wszystkich narządów. Bierze udział w syntezie białka i kwasów nukleinowych oraz tworzeniu insuliny. Odpowiada także za kurczliwość mięśni. To dzięki niemu stężenie witaminy A w organizmie jest na odpowiednim poziomie.

Cynk poprawia sprawność intelektualną, bierze udział w procesie mineralizacji kości oraz regeneruje tkanki. Wzmacnia odporność, chroniąc organizm przed wirusami i bakteriami powodującymi przeziębienie, grypę i inne infekcje. Ten mikroelement pobudza także pracę prostaty, grasicy oraz trzustki.

Przyjmowany regularnie wspiera leczenie depresji, pozytywnie wpływa na płodność, zapobiega zaburzeniom miesiączkowania oraz przyspiesza gojenie się ran. Wzmacnia włosy i paznokcie, a także leczy trądzik.

Zdaniem specjalistów, dzienne zapotrzebowanie organizmu na ten składnik wynosi od 3 do 15 mg. Dla dorosłych jest to 10-15 mg, natomiast u niemowląt i dzieci 3-10 mg. Głównym źródłem cynku są: małże, ostrygi wędzone, jajka, wątroba wieprzowa, pieczeń wołowa czy węgorz.

Znajdziemy go również w produktach pochodzenia roślinnego: nasionach dyni, zarodkach pszennych, migdałach, fasoli, cebuli, czosnku czy zielonym groszku. Cynk z produktów roślinnych nie jest jednak tak łatwo przyswajalny, jak ten z mięsa. W roślinach bowiem znajduje się kwas fitynowy, który wiążąc cynk, hamuje jego wchłanianie.

Składnik ten magazynowany jest w skórze, kościach oraz mięśniach. Zostaje wchłonięty bezpośrednio w jelicie cienkim. W niektórych przypadkach wchłanialność może być jednak utrudniona. Tak jest np., gdy nadmiernie spożywamy alkohol czy cukier. Właśnie dlatego na niedobór cynku najbardziej narażone są osoby uzależnione od alkoholu oraz miłośnicy deserów.

O niedoborze cynku organizm może sygnalizować na wiele sposobów. Są to np. zmiany skórne, zahamowanie wzrostu, częste infekcje, matowe włosy oraz łamiące się paznokcie. Objawami mogą być również: biegunka, utrata apetytu czy problemy z gojeniem się ran.

Na niedobór cynku szczególnie narażone są kobiety w ciąży, matki karmiące piersią, a także niemowlęta powyżej szóstego miesiąca życia, które spożywają tylko mleko matki. Zmagają się z nim często osoby cierpiące na choroby układu pokarmowego, stosujące leki moczopędne oraz spożywające duże ilości żelaza.

Autorem testu jest profesor Derek Bryce Smith, biochemik z Uniwersytetu Reading w Wielkiej Brytanii. Według badań opublikowanych w PubMed, dokładność testu w indywidualnych przypadkach wynosi aż 70-100 proc. W jaki sposób zbadać, czy cierpimy na niedobór cynku?

W aptece kupujemy siedmiowodny siarczan cynku (ok. 7 zł za 100g substancji), a następnie 1g roztworu rozpuszczamy w litrze czystej wody o temperaturze pokojowej. Ważne jest, by mieszać go drewnianą łyżką. Na godzinę przed przeprowadzeniem badania zakazane jest picie, jedzenie, a także palenie papierosów.

Bierzemy do ust łyk roztworu, a następnie trzymamy w jamie ustnej przez ok. 30 sekund. Jeżeli od razu poczujemy nieprzyjemny smak, niezwłocznie go wypluwamy. Oznacza to, że ilość cynku w organizmie jest prawidłowa. Inaczej sprawa wygląda, gdy smak poczujemy po chwili lub wcale.

Brak odczuwanego smaku roztworu (przypomina wodę) łączy się z wysokim niedoborem tego składnika mineralnego. W tym wypadku może być potrzebna suplementacja nawet 150 mg cynku dziennie.

Delikatnie wyczuwalny metaliczny posmak oznacza średni niedobór cynku. Pozbędziemy się go, dostarczając organizmowi 100 mg tego pierwiastka dziennie.

Metaliczny posmak wyczuwalny niemal natychmiast to oznaka lekkiego niedoboru, który zniwelujemy poprzez dostarczenie 50 mg cynku dziennie.