adhd u niemowląt

Nie ma jednego określonego testu na ADHD. Diagnoza zespołu nadpobudliwości psychoruchowej opiera się głównie na obserwacji dziecka oraz odwołuje się do doświadczenia diagnosty. Nie można wykonać też badań laboratoryjnych, które potwierdziłyby rozpoznanie ADHD. W Internecie można jednak znaleźć testy pomocnicze, które zawierają szereg pytań o obecność podstawowych objawów nadpobudliwości psychoruchowej. Nie są to testy o mocy diagnostycznej ani wystandaryzowane psychometrycznie, jednak mogą być wykorzystane jako jeden z elementów procesu diagnostycznego.

ADHD (ang. attention deficit hyperactivity disorder, nadpobudliwość psychoruchowa, czy zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) to zaburzenie neurorozwojowe, które przejawia się m.in. problemami z utrzymaniem uwagi oraz nadpobudliwością psychoruchową. Pierwsze symptomy pojawiają się dość wcześnie, najczęściej obserwuje się je w okresie od wczesnego do późnego dzieciństwa. Objawy, które występują przy ADHD, mają znaczący wpływ na społeczne relacje i edukację dziecka. Dlatego też, aby ułatwić maluchowi funkcjonowanie, konieczne jest jak najwcześniejsze wdrożenie leczenia. Sprawdź listę najczęstszych oznak zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi!

ADHD to inaczej zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Jego przyczyny nie są do końca znane. Wiadomo natomiast, że ADHD rozwija się u dzieci do 7. roku życia i chociaż z czasem jego objawy ustępują, a nawet całkowicie mogą wygasnąć w wieku dojrzewania, to zdarzają się przypadki ADHD u dorosłych. Leczenie, niezależnie od wieku, nie jest łatwe, ale pozwala zminimalizować objawy i znacznie poprawia jakość życia.

Praca z dzieckiem nadpobudliwym wymaga cierpliwości i systematyczności. Proces pomocowy powinien się rozpocząć już na etapie diagnozy ADHD. Podstawą rozpoznania zespołu hiperkinetycznego są zawsze relacje nauczycieli i rodziców, którzy mają bezpośredni kontakt z dzieckiem. Wszystkie informacje dotyczące zachowań malucha zbiera i podsumowuje pedagog lub psycholog szkolny, a następnie dane trafiają do poradni pedagogiczno-psychologicznej, w której następuje dokładne badanie dziecka pod względem rozwoju poznawczego. Rozpoznanie upośledzenia umysłowego wyklucza diagnozę ADHD. Ostatni etap diagnostyczny to wizyta dziecka u psychiatry dziecięcego lub neurologa. W oparciu o wszystkie fazy diagnozy można dopiero postawić rzetelne rozpoznanie i wykluczyć inne zaburzenia. Jak jednak pomóc dziecku, kiedy usłyszy się słowa: „Maluch ma ADHD”?

Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci objawia się zwykle trudnościami z koncentracją, impulsywnością, brakiem organizacji oraz tendencją do zapominania o różnych sprawach. Nic więc dziwnego, że dzieci z ADHD zazwyczaj nie najlepiej radzą sobie w szkole, a ich wychowanie wymaga od rodziców ogromnej cierpliwości oraz wiedzy, jak pomóc dziecku. Maluchy, które cierpią na nadpobudliwość, często bowiem zmagają się z niską samooceną i wybuchami gniewu, które nierzadko mają związek ze świadomością odstawania od grupy rówieśników. Co mogą zrobić rodzice, by pomóc swoim dzieciom z ADHD? Jak wychować dziecko z nadpobudliwością psychoruchową?

Nie jest tajemnicą, że dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) często mają problemy w nauce. Ostatnie badania naukowe pozwoliły jednak określić, że u dzieci z ADHD znacznie wzrasta prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z przyswojeniem języka pisanego. Według ekspertów, wyniki badań nie powinny zdziwić osób zaznajomionych ze specyfiką tego zaburzenia, gdyż ogólnie wiadomo, że około 80%, u których zdiagnozowano ten problem, ma problemy z czytaniem.

W ostatnim czasie o ADHD mówi się znacznie więcej niż jeszcze kilka lat temu. To sprawia, że zespół hiperkinetyczny jest z większą łatwością diagnozowany, szczególnie przez rodziców i nauczycieli. Dzięki temu możliwa jest pomoc większej liczbie dzieci cierpiących z powodu ADHD. Jak wygląda proces diagnozowania ADHD? Z jakimi chorobami można pomylić nadpobudliwość psychoruchową?

Każdy rodzic powinien bacznie obserwować zachowanie niemowlęcia, gdyż jest ono źródłem wielu przydatnych sygnałów o zdrowiu i samopoczuciu malucha. Pierwsze charakterystyczne dla danego niemowlaka cechy można zaobserwować po okresie około trzech miesięcy, bo wtedy ulegają stabilizacji jego czynności życiowe. Zachowania niemowlaka, które mogą wzbudzić niepokój, to np. nieregularny oddech, problemy z karmieniem, wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe, nadmierna płaczliwość. Płacz dziecka jest na początku życia czymś normalnym, jednak może także być powodem do niepokoju.

Mówiąc o metodach leczenia ADHD, należy przede wszystkim zaznaczyć, że terapia nie jest łatwa. Zwykle trwa kilka lat i angażuje wiele osób. Warto jest zdać sobie z tego sprawę już na samym początku, aby wyrobić sobie odpowiednie nastawienie, a następnie wykazać się cierpliwością w dążeniu do celu, jakim jest zminimalizowanie objawów choroby i poprawa komfortu życia dziecka. Leczenie ADHD obejmuje metody farmakologiczne i psychoterapeutyczne.

Agresja u małych dzieci to sprawdzian dla kompetencji wychowawczych rodziców. Maluchy często kopią, krzyczą, biją, uderzają głową o ścianę, tarzają się po podłodze, by rozładować gniew i złość. Rodzice natomiast czują się w takich sytuacjach bezradni albo wstydzą się przed innymi, że nie potrafią zapanować nad małym agresorem. Co robić, kiedy nasz brzdąc dostaje ataku furii? Jak się zachować? Czy agresja u małego dziecka to coś normalnego, czy przejaw patologii albo niewydolności rodzicielskiej?

Rodzice dzieci z ADHD pierwsze kroki to problem, z którym boryka się wielu młodych rodziców. Pierwsze objawy u dziecka można zaobserwować w wieku trzech-czterech miesięcy. Wcześniejszy okres adaptacyjny mógł cechować się dużą nieregularnością w zachowaniach i rytmie dobowym, jednak około dwunastego tygodnia życia zachowania te ulegają unormowaniu i daje się zaobserwować nadpobudliwość dziecka i nadwrażliwość na bodźce płynące ze środowiska zewnętrznego.

Odkrycie przyczyn rozwoju ADHD od samego początku przysparzało naukowcom wiele problemów. Nadal nie do końca można stwierdzić z całą pewnością, jaki jest powód pojawienia się tego typu zaburzeń. Wynika to poniekąd ze złożoności zagadnienia. ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder), czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, wciąż pozostaje tajemniczym zaburzeniem. W trakcie badań przeprowadzanych nad ADHD pojawiało się wiele rozmaitych hipotez dotyczących przyczyn powstawania tego zjawiska.