depresja a choroby przewlekłe

Brak kompleksowej opieki, wsparcia i zrozumienia dla przewlekle chorych Polaków może skutkować pogłębieniem kryzysu zdrowotnego i społecznego. Zgodnie z najnowszym raportem niemalże wszyscy chorzy deklarują, że nie korzystają z żadnej pomocy ze strony państwa.

Trudno wskazać konkretne przyczyny depresji, ponieważ jest to schorzenie o wielopłaszczyznowym podłożu, stąd też istnieje kilka hipotez, które przybliżają złożoność patomechanizmu choroby. Depresja może wynikać z zaburzeń w poziomie neuroprzekaźników, czynników genetycznych czy środowiskowych. Zaburzenia nastroju mogą czerpać swoje źródło w negatywnych doświadczeniach, jak i pesymistycznym myśleniu. W niniejszym artykule zostały przedstawione niektóre twierdzenia znajdujące odzwierciedlenie w polietiologicznym pochodzeniu depresji.

Choć depresja dotyka ludzi w każdym wieku, to jednak najczęściej rozwija się u osób w wieku 35-55 lat. U wielu osób przed 40 rokiem życia zachodzą bowiem zmiany w postrzeganiu świata, a czasem i samego siebie. Wiele z nich zaczyna rozmyślać nad sensem swojego życia oraz analizować dotychczasowe osiągnięcia. Upływające lata połączone z poczuciem braku spełnienia i satysfakcji zawodowej mogą prowadzić do pojawienia się nastrojów depresyjnych. Zwłaszcza w przypadku tych, którzy porównują się do młodszych osób, które zdążyły już osiągnąć jakiś sukces lub zrealizować się w określonym obszarze. Wówczas może pojawić się zniechęcenie, bezradność, obniżona samoocena, poczucie porażki i brak chęci do działania.

Choroba przewlekła (chroniczna) oznacza stan długotrwały lub nawracający. Może towarzyszyć człowiekowi od urodzenia lub zostać nabyta w wieku późniejszym. W niektórych chorobach przewlekłych objawy mogą pojawiać się stopniowo i pozostawać niezauważone przez lata. Symptomy mogą być łagodne lub dotkliwe, występować rzadko lub często bądź też w ramach codziennych obserwacji mogą pozostawać zupełnie niezauważalne.

Sprowadzone do Stanów Zjednoczonych z Meksyku, przez harwardzkiego psychologa Timothego Lear’ego, narkotyki zadomowiły się na dobre w społeczeństwach XX i XXI wieku. W obecnej chwili są dużym problemem społecznym i zdrowotnym wielu państw i narodów. Coraz łatwiej dostępne pochłaniają coraz młodsze ofiary. Nie każdy wie, że istnieje wyraźna zależność między zażywaniem narkotyków a depresją.

Aktywność zawodowa może nieść ze sobą negatywne skutki. W przypadku, gdy pracy jest zbyt dużo, zagrożone zostają mechanizmy radzenia sobie z wymaganiami pracy. Patologiczne skutki pracy mogą przybierać różne stopnie natężenia, począwszy od zwykłego obciążenia pracą do skrajnego przeciążenia i wypalenia zawodowego, po zaburzenia w sferze psychicznej włącznie. Problemy w pracy i niemożność poradzenia sobie z nimi mogą powodować poczucie bezsilności, utratę motywacji do pracy, a w konsekwencji – depresję.

Depresję bardzo trudno jest zdiagnozować, dopóki nie manifestują się nasilone objawy. Niestety nie ma nadal opracowanych testów laboratoryjnych czy też badań obrazowych, które pomogłyby w rozpoznaniu depresji, stąd też rzadko się ją stwierdza. Niby każdy orientacyjnie wie, z czym wiąże się nastrój depresyjny, ale nie każdy ma świadomość szczegółowych wskazówek diagnostycznych służących diagnozowaniu zaburzeń afektywnych. Jakie kryteria diagnostyczne muszą być spełnione, by rozpoznać depresję?