niskie poczucie własnej wartości

Osobowość człowieka jest bardzo złożona. Każdy z nas posiada charakterystyczne cechy psychiczne, które wpływają na to, jakim jest człowiekiem i jak potrafi radzić sobie w życiu. Niektóre osoby radzą sobie doskonale w trudnych sytuacjach i wciąż idą do przodu, pozostawiając za sobą przeciwności. Można również wymienić grupę osób, których styl radzenia sobie z przeszkodami może być mniej efektywny. Wpływa na to wiele czynników zarówno społecznych, jak i wrodzonych. Jednak taki styl radzenia sobie z trudnościami może być przyczyną powstawania poważnych zaburzeń psychicznych (np. depresji). Cechą, która może sprzyjać rozwojowi zaburzeń psychicznych jest zaniżone poczucie własnej wartości.

Sposób, w jaki spostrzegamy samych siebie, ma ogromne znaczenie dla funkcjonowania człowieka. Ma to związek z naszą samooceną, poczuciem własnej wartości, akceptacją siebie. Samoocena działa tu na zasadzie błędnego koła: w porównaniu z osobami o wysokiej samoocenie, osoby o niskiej samoocenie spostrzegają świat społeczny i swoje w nim szanse w sposób mniej optymistyczny, co zniechęca je do podejmowania wysiłków, co obniża uzyskiwane wyniki, co utwierdza je w poczuciu niskiej wartości, a co za tym idzie, rzutuje także na akceptację siebie.

Samotność jest uczuciem wyobcowania, poczuciem braku towarzystwa. Prowadzi do przeżywania stanów przygnębienia, poczucia izolacji. Trwałe poczucie samotności wzmaga podatność na zaburzenia psychiczne i psychosomatyczne. Może także implikować uczucia depresyjne. Istotne jest, że samotność może dotykać nie tylko osób nieśmiałych i wycofanych, ale także takich, które z pozoru wydają się silne, ambitne, pewne siebie i zdecydowane.