odporność wrodzona i nabyta

Układ odpornościowy człowieka składa się z szeregu elementów – od barier w postaci skóry i błon śluzowych, poprzez takie elementy jak grasica, śledziona czy węzły chłonne, po składowe mikroskopowe w postaci przeróżnych komórek (limfocyty, neutrofile, komórki żerne) czy przeciwciał oraz związków chemicznych (cytokiny, limfokiny itd.). Wszystkie wymienione elementy współgrając, tworzą mechanizm obronny, chroniący organizm człowieka przed wszelakiego rodzaju patogenami.

Układ odpornościowy, czyli immunologiczny, obejmujący wiele tkanek, narządów oraz cząsteczek zawartych we krwi a także innych płynach ustrojowych, zaczyna kształtować się już ok. 6 tygodnia życia płodowego. Po urodzeniu noworodek nie dysponuje w pełni sprawnym systemem odpornościowym. Rozwija się on i dojrzewa do ok. 12. roku życia. Przez ten czas „uczy się” rozpoznawać i eliminować różne patogeny z organizmu.

Nabywanie odporności u dziecka zaczyna się już w okresie niemowlęcym, kiedy wraz z prawidłowym żywieniem następuje wyposażanie organizmu dziecka w dodatkowe przeciwciała. Pierwsze kompetencje odpornościowe kształcą się jednak jeszcze w okresie prenatalnym. U płodu rozwija się wówczas grasica i śledziona, powstają limfocyty T oraz B oraz pojawiają się immunoglobuliny. Jednak w tym czasie odporność maluszka jest jeszcze niewykształcona i zależna od organizmu matki.