po operacji zaćmy

Rzekomosoczewkowość, inaczej pseudosoczewkowość albo pseudofakia, nie jest chorobą. Pojęcie oznacza stan oka po wszczepieniu do niego sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej. To element leczenia zaćmy. Jakie są zalecenia po operacji?

Dorota Stalińska od wielu lat miała poważne problemy ze wzrokiem. Aktorka wspomina, że w pewnym momencie musiała już nosić do czytania okulary +3,5, a i tak nie widziała w nich wystarczająco dobrze. W końcu zdecydowała się na operację zaćmy. Artystka podkreśla, że zabieg diametralnie zmienił jakość jej życia: - Mam nowe oczy i nowe życie - mówi, jednocześnie przyznając, że jedyne, czego żałuje to fakt, ża tak późno zdecydowała się na zabieg.

Bywa dramatycznie. Polscy pacjenci po operacji zaćmy za granicą wracają do polskich szpitali z powikłaniami po zabiegach. Często przyjeżdżają ze znikomą dokumentacją i w bardzo poważnym stanie, a polscy lekarze nie wiedzą, za co brać się najpierw: za leczenie czy szukanie informacji o wszczepionych soczewkach. W dokumentacji takich danych nie ma.

Godziny spędzane przed komputerem czy telewizorem przyczyniają się chociażby do zespołu suchego oka i krótkowzroczności. Ale nie tylko cywilizacja odpowiada za coraz gorszy wzrok, ale także nasz wiek – po 60. roku życia w sposób naturalny dochodzi do zmętnienia soczewki, co wynika ze starzenia się organizmu. Według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia, ponad 285 mln ludzi na świecie cierpi na upośledzenie widzenia, z czego u 1/3 problem dotyczy zaćmy. Operacja w tym przypadku polega na wymianie mętnej soczewki na sztuczną. Zabieg jest bezbolesny, a pacjent odczuwa jedynie polewanie oka specjalnym płynem oraz delikatny dotyk.

Zaćma (katarakta) to jedna z najczęściej występujących chorób oczu. Stopniowo dochodzi do zmętnienia soczewki oka, a przez to do problemów z widzeniem, a nawet utraty wzroku. Zaćmę leczy się operacyjnie, ale – niestety – choroba ma charakter nawracający. Powrót nieprzyjemnych dolegliwości to tzw. zaćma wtórna. Jak można ją leczyć?