zaburzenia kompulsywne

Uzależnienie od jedzenia jest problemem 25-40 proc. osób chorych na otyłość. Jednocześnie wciąż pozostaje problemem marginalizowanym. - Słodyczy w domu nie trzymam, bo od razu je zjadam. Tak naprawdę myślę o sobie, jak o alkoholiku. Gdy czuję się niespokojna, smutna, zdenerwowana, zamawiam kuriera z całą paczką niezdrowego jedzenia - mówi Justyna, która od 12 lat zmaga się z uzależnieniem od jedzenia.

Kompulsywne zachownia seksualne mogą dotyczyć nie tylko mężczyzn, ale także kobiet. Do niedawna nie uwzględniano ich jednak w badaniach nad uzależnieniem od seksu. - One wstydzą się przyznać, także same przed sobą, że mają z tym problem - zwraca uwagę dr Ewelina Kowalewska, psycholog z Kliniki Psychiatrii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Fluwoksamina jest substancją i lekiem, który należy do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. Ma działanie przeciwdepresyjne. Wykorzystuje się go również w terapii zaburzeń obsesyjno–kompulsyjnych. Na czym polega jego działanie? Czy istnieją przeciwwskazania do jego zażywania?

Nerwica natręctw to uporczywe zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, które może trwale upośledzić codzienne funkcjonowanie. Opiera się na nawracających myślach i zachowaniach, powtarzaniu określonych czynności. Nerwica natręctw wymaga leczenia u psychologa lub psychoterapeuty. Najważniejsze jest przywrócenie komfortu życia pacjenta.

Trichotillomania – to trudne słowo jest zbitką greckiego słowa tricho, czyli włosy i angielskiego - till, czyli wyrywać. W skrócie trichotillomania określana jest jako TTM. Choroba TTM to swoiste zaburzenia psychiczne. Chorzy na trichotillomanię obsesyjnie wyrywają sobie włosy. Popycha ich do tego narastające napięcie, które w pewnym momencie staje się nie do wytrzymania. Po skończonym wybuchu, na chorego spływa uczucie zadowolenia i ulgi. Trichotillomanii towarzyszą częste bóle głowy.

Trichotillomania to niemożność powstrzymania się od wyrywania włosów. Jest to zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne Osoba, która na nie cierpi, czuje napięcie, które narasta i ustępuje po wyrywaniu włosów. Przymusowa czynność daje uczucie ulgi i zadowolenia. Chora osoba uważa, że wielokrotne wyrywanie włosów w ciągu dnia może zapobiec jakimś wydarzeniom, które nastąpią, gdy tego zaprzestanie. Osoba taka zdaje sobie sprawę, że jej postępowanie i myślenie są irracjonalne, ale lęk jest silniejszy.