Tlenoterapia– co to jest, rodzaje, przeciwwskazania

Tlenoterapia stanowi metodę leczenia pacjentów cierpiących na zdiagnozowaną niewydolność oddechową, spowodowaną m.in. chorobą obturacyjną płuc. Tlenoterapia polega na wprowadzeniu do organizmu dodatkowej porcji tlenu o odpowiednim stężeniu. Metoda ma na celu poprawić komfort życia pacjentów z niewydolnością oddechową.

Wyróżniamy dwa rodzaje niewydolności: niewydolność hipoksemiczną (we krwi pacjenta zaobserwować można bardzo niską zawartość tlenu, poniżej poniżej 60 mmHg) oraz niewydolność hiperkapniczną (we krwi pacjenta obserwuje podwyższone ciśnienie parcjalne, powyżej 45 mmHg).

Tlenoterapia sprawia, że ciało osoby chorej w dość szybkim czasie zyskuje wiele korzyści. Metoda wykorzystywana jest w rehabilitacji dzieci i nastolatków z porażeniem mózgowym. Dodatkowo, tlenoterapia może być pomocna w przypadku pacjentów z autyzmem, osób po udarze mózgu.

Wśród głównych wskazań do leczenia metodą tlenoterapii należy wymienić:

• astmę,
• mukowiscydozę,
• zdiagnozowaną niewydolność oddechową,
• przewlekłą obturacyjną chorobę płuc,
• bezdech senny,
• otyłość,
• zawał serca,
• duszności.

Niewydolność oddechowa objawia się zazwyczaj upośledzeniem funkcji narządów wewnętrznych. Pacjenci zmagający się z niewydolnością odczuwają brak apetytu, mają duszności i problemy z zasypianiem.

Obserwuje się u nich rozdrażnienie i problemy z koncentracją. Szybko się męczą, a co jakiś czas może dochodzić u nich do utraty przytomności.

Tlenoterapia jako metoda kuracji dzieli się na dwa podstawowe rodzaje: tlenoterapię czynną i tlenoterapię bierną.

Tlenoterapia czynna bazuje na tzw. oddechu zastępczym. Tlen podaje się pacjentowi ze stwierdzoną niewydolnością oddechową lub osobie, u której stwierdzony został brak oddechu. W takiej sytuacji tlen może być podawany do dróg oddechowych przy użyciu respiratora.

Tlenoterapia bierna polega na podawaniu tlenu pacjentowi przy użyciu specjalnej maski lub cewnika. Tlenoterapię bierną stosuje się w przypadku osób z następującymi objawami chorobowymi: dusznościami, astmą, zawałem serca. Pacjent może samodzielnie oddychać, ale z wyżej wymienionych powodów potrzebuje dodatkowej porcji tlenu.

Dodatkowo, bazując na innej klasyfikacji wyróżniamy tlenoterapię domową i hiperbaryczną.

Tlenoterapia domowa (nazywana także DLT – domowe leczenie tlenem) stosowana jest w przypadku pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową. Dzięki niej można zredukować ilość występujących duszności, a także poprawić komfort życia pacjenta. Metoda bazuje na wykorzystaniu koncentratorów tlenowych.

Tlenoterapia hiperbaryczna to metoda leczenia, która bazuje na wykorzystaniu komory hiperbarycznej. W komorze umieszcza się czysty tlen w połączeniu z podwyższonym ciśnieniem atmosferycznym. Czas jednej sesji to około 60-90 minut.

Tlenoterapia to postępowanie lecznicze, które może przynieść wiele korzyści pacjentom cierpiącym z powodu zdiagnozowanej niewydolności oddechowej. Wpływa pozytywnie na funkcjonowanie narządów wewnętrznych. Dzięki odpowiedniemu dotlenieniu mózgu i mięśnia sercowego, sprawność psychiczna i fizyczna pacjentów znacząco się poprawia.

Dodatkowo, tlenoterapia zwiększa odporność organizmu i redukuje zaburzenia oddychania. Wśród innych korzyści należy wymienić również poprawę jakości snu pacjentów oraz zmniejszenie ilości hospitalizacji.

Przeciwwskazaniami do leczenia metodą tlenoterapii są:

• ciąża,
• urazy płuc,
• padaczka,
• nieleczona odma opłucnowa,
• napady choroby wieńcowej.

Tlenoterapii nie powinni poddawać się pacjenci przyjmujący doksorubicynę, bleomycynę, oraz octan mafenide.