Weronika przez siedem miesięcy walczyła o zdrowie. Na święta po raz pierwszy pojedzie do domu

Weronika ma siedem miesięcy. Urodziła się z ciężką, wrodzoną wadą serca – zespołem Fallota z zarośnięciem zastawki tętnicy płucnej. Stanowi on około 9 proc. wrodzonych wad serca. Całe swoje dotychczasowe życie spędziła w Instytucie Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi.

– Cały czas liczyłam na to, że lekarze się pomylili i moja córeczka nie ma żadnej wady serca. Jednak wreszcie musiałam przyjąć do wiadomości, że ta wada jest. Cieszę się, że ostatecznie moje dziecko trafiło pod opiekę specjalistów z Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi i dostało od nich najpiękniejszy, świąteczny prezent – drugie życie – mówi Adrianna Nowicka, mama dziewczynki.

Lekarze z Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi podkreślają, że Weronika urodziła się z jedną z najbardziej skrajnych postaci zespołu Fallota, dlatego też operacja była tak skomplikowana. Przeprowadzono ją trzy miesiące temu.

– Weronika, gdy się urodziła, ważyła mniej niż 3 kg. Jej tętnice płucne były niedorozwinięte i całe unaczynienie płucne było uzależnione od nieprawidłowych naczyń krążenia bocznego. Postępowanie chirurgiczne było jednoetapowe, z czego się bardzo cieszymy, bo często takie wady serca wymagają wielu operacji. Udało nam się przeprowadzić korekcję wewnątrzsercową i zewnątrzsercową. Cały zabieg wymagał bardzo długiego przygotowania. Weronika przeszła wiele badań obrazowych i procedur medycznych, np. cewnikowanie serca, po to, by można było dokładnie zrozumieć i poznać jej anatomię. Należy również podkreślić, że tego typu wady wymagają współpracy wielu zespołów – tłumaczy prof. Katarzyna Januszewska, kierownik Kliniki Kardiochirurgii w Instytucie Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi.

Dlatego też personel szpitala działał jak dobrze naoliwiona maszyna. Mama dziewczynki wspomina, że najtrudniejsze były pierwsze doby po operacji. – Weronika miała przetaczaną krew, zmagała się z infekcją, a potem z krztuścem. To był dla nas bardzo trudny czas. Nawet usłyszałam od lekarza, że stan mojego dziecka jest ciężki, ale zapewniano mnie, że wszystko będzie dobrze. I tak się stało. Z każdym dniem było tylko lepiej i Weronika wracała do pełni sił – opowiada Adrianna Nowicka.

– Wykonaliśmy naprawdę wielką pracę. Dla rodziców chorych dzieci najważniejsze jest ich zdrowie, a dla lekarzy największą nagrodą jest to, że mogą się przyczynić do jego odzyskania. Myślę, że to największy świąteczny prezent. Jestem wdzięczna, że mogłam być częścią drogi Weroniki do zdrowia. Po siedmiu miesiącach walki z niewydolnością oddechową, niewydolnością krążenia i po skomplikowanej operacji to dziecko otrzymało nowe życie. Przed świętami wypisujemy Weronikę w dobrym stanie do domu – mówi dr Katarzyna Fortecka-Piestrzeniewicz z Kliniki Intensywnej Terapii i Wad Wrodzonych Noworodków i Niemowląt w Instytucie Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi.

W domu na dziewczynkę czeka stęskniona rodzina. Jednak najbardziej na spotkanie z Weroniką czeka starsza siostra.

– W domu zobaczą się po raz pierwszy. Już nie możemy się doczekać tych wspólnych świąt. Będzie to bardzo rodzinny czas. Ostatnie miesiące były dla nas naprawdę trudne, a nasze życie toczyło się wokół szpitala. Wiem, że Weronika będzie musiała chodzić jeszcze na regularne kontrole kardiologiczne, ale dla mnie to największa radość, że wreszcie wychodzi ze szpitala. Weronika to bardzo pogodna i radosna dziewczynka. Jednak już pokazuje charakterek. Bardzo nie lubi kocyków i musi mieć zawsze odkryte nóżki. Nawet już przestałam z nią w tej kwestii walczyć, chociaż czasem stawiam na swoim i przykrywam je, gdy głęboko śpi – śmieje się mama dziewczynki.

Dr Fortecka-Piestrzeniewicz przyznaje, że rocznie do Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi trafia kilkanaście dzieci z podobną wadą serca jak ta wykryta u Weroniki. I dodaje, że operacja dziewczynki to dowód, że wrodzone wady serca mogą być uleczalne.

– To zawsze dla nas ogromna radość, gdy udaje się takim małym pacjentom pomóc. Weronika była naprawdę w ciężkim stanie, miała trudności z oddychaniem, a teraz się śmieje, gaworzy, bierze rączki do buzi. To jest dla nas największa radość, że mogliśmy jej pomóc – podsumowuje dr Fortecka-Piestrzeniewicz.

Anna Klimczyk, dziennikarka Wirtualnej Polski