Wrodzone wady wzroku

Astygmatyzm to wada wzroku polegająca na nieprawidłowym kształcie rogówki lub soczewki oka. Jeśli jakiś przedmiot jest przed astygmatykiem, nie ma problemu z widzeniem. Problemy pojawią się, kiedy osoba chora na astygmatyzm będzie musiała zauważyć coś kątem oka, z boku, wysoko lub nisko, gdyż zaburzeniu ulega tylko widzenie peryferyjne.

Ta wada wzroku może być wrodzona, może też pojawić się po przebytej chorobie oczu lub urazie oka. Jeśli nie jest to wrodzona wada wzroku, z reguły trudniej ją wyleczyć. Zawsze jednak liczy się jak najwcześniejsze rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia.

Leczenie astygmatyzmu polega na stosowaniu soczewek kontaktowych lub okularów korekcyjnych.

Zaćma to choroba oczu objawiająca się zmętnieniem soczewki. Istnieje zaćma wrodzona i nabyta. Zaćma nabyta pojawia się u osób powyżej 60. roku życia. Zaćma wrodzona dotyka głównie dzieci, których matki zachorowały na różyczkę w czasie ciąży. Jest diagnozowana zazwyczaj dopiero po kilku latach od urodzenia. Jeśli nie rozpocznie się leczenia, może doprowadzić do całkowitej ślepoty.

Objawy zaćmy to:

• osłabienie widzenia w ciemnościach,
• aureole wokół świateł,
• wyblakły lub żółty obraz,
• nadwrażliwość oczu na światło,
• biała lub częściowo biała źrenica.

Jaskra to choroba oczu wywołana zbyt wysokim ciśnieniem wewnątrzgałkowym. Postać chroniczna oznacza, że wzrok psuje się stopniowo, najpierw peryferyjnie, więc jest tym bardziej trudny do zauważenia. Gwałtowne zamknięcie kąta przesączania to postać ostra. Pozostałe objawy jaskry to:

• nieostre widzenie, początkowo dotknięte jest tylko widzenie peryferyjne,
• trudności w dostosowaniu widzenia do światła i ciemności,
• niewielki ból oczu lub okolic oczu,
• aureole wokół odległych świateł.

Leczenie jaskry zazwyczaj wymaga stosowania specjalnych kropli zmniejszających ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Krótkowidze są w stanie ostro i dokładnie zobaczyć przedmioty leżące blisko. Mają jednak problemy z widzeniem na większe odległości. Ta wada wzroku jest najczęściej dziedziczona. Zaczyna być widoczna około 12. roku życia, rozwija się do 20. roku życia, po czym staje w miejscu. Po 30. roku życia bardzo często się cofa.

Leczenie krótkowzroczności to zwykle okulary lub soczewki. Możliwe są także metody chirurgiczne.