Wycięcie węzła chłonnego

Istnieje możliwość wykonania diagnostycznego wycięcia węzła chłonnego tzw.: biopsja węzła wartowniczego oraz wycięcia bloku węzłów chłonnych zmienionych nowotworowo. Zabieg diagnostycznego wycięcia węzła chłonnego wykonuje się standardowo u chorych na czerniaka skóry, u chorych na złośliwe nowotwory narządów płciowych oraz w przypadku raka piersi, w celu określenia stopnia zaawansowania nowotworu. Badaniu poddaje się wówczas węzeł chłonny wartowniczy - czyli pierwszy węzeł na drodze spływu chłonki z miejsca zmienionego nowotworowo. Pozwala to na weryfikację rozległości toczącego się nowotworu i określenie czy wystąpiły już przerzuty do węzłów chłonnych. Często dalsze postępowanie lecznicze uzależnione jest od wyniku badania histopatologicznego pobranego węzła chłonnego.

Stwierdzenie przerzutów w węźle wartowniczym jest wskazaniem do dalszego postępowania terapeutycznego polegającego na usunięciu regionalnych węzłów chłonnych oraz na leczeniu uzupełniającym. Innym rodzajem zabiegu wycięcia węzła chłonnego jest wcięcie grupy węzłów chłonnych regionalnych- czyli z obszaru spływu chłonki w czasie zabiegu np.: mastektomii. Zabieg jest poprzedzony badaniami stwierdzającymi przerzuty raka do węzłów pachowych. W trakcie operacji większość węzłów zostaje usunięta, chirurg pozostawia węzły odprowadzające chłonkę z ręki. Usunięte węzły są badane, aby ocenić, w jakim stopniu zostały zajęte przez nowotwór. Od stanów węzłów chłonnych zależy następna faza leczenia. Szacuje się, że u około 70% pacjentek z rakiem piersi nie ma zajętych węzłów chłonnych. Jeśli natomiast choroba rozprzestrzeniła się na węzły, ich usunięcie pomaga miejscowo kontrolować chorobę.

Po wycięciu węzła chłonnego dołu pachowego pozostaje osobna blizna.

Jeśli u pacjentki wykonano amputację piersi, pozostanie jedna ciągła blizna na skórze klatki piersiowej.

Po operacji kobieta może odczuwać sztywność ramienia, która będzie utrzymywała się nawet przez kilka miesięcy. Poza tym pojawią się zaburzenia czucia w dole pachowym. Dolegliwości można przezwyciężyć przez specjalna rehabilitację dla kobiet po operacyjnym leczeniu raka piersi. Ćwiczenia zmniejszają sztywność i pomagają w odzyskać pełną ruchomość ramienia.

U około 20% pacjentek po operacji raka piersi pojawia się puchnięcie ręki (tzw. obrzęk chłonny), który występuje nawet kilka miesięcy po zabiegu. Obrzęk można zwalczać przez masaże i ćwiczenia.

Źródła

1. Jeziorski A., Szawłowski A., Towpik E., Chirurgia onkologiczna - tom 1-4, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3719-7
2. Fibak J. CHIRURGIA. Podręcznik dla studentów medycyny., Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002, ISBN 83-200-2708-X
3. Perek D. (red.) HARRISON - Onkologia, Czelej, Lublin 2009, ISBN 978-83-7563-008-4
4. Noszczyk W., Chirurgia tom 1-2, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-3121-4