Wzrost infekcji paciorkowcami grupy A w USA. Czym są i czy stanowią zagrożenie?

W Stanach Zjednoczonych odnotowano znaczny wzrost infekcji paciorkowcami grupy A, które są znane jako "mięsożerna" bakteria. Badania przeprowadzone na 35 mln Amerykanów w 10 stanach wykazały, że liczba przypadków wzrosła ponad dwukrotnie do 2022 r. Bakteria ta staje się coraz bardziej odporna na powszechnie stosowane antybiotyki.

Paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes) to bakterie należące do rodzaju Streptococcus, które mogą powodować różnorodne choroby, zarówno łagodne, jak i bardzo poważne. Są to drobnoustroje Gram-dodatnie, tworzące charakterystyczne łańcuszki w obrazie mikroskopowym. Najczęściej bytują w gardle oraz na skórze, a do zakażenia dochodzi drogą kropelkową lub przez bezpośredni kontakt z zakażoną osobą bądź przedmiotami.

Paciorkowce grupy A są znane przede wszystkim jako przyczyna anginy paciorkowcowej (ostrego zapalenia gardła i migdałków), szkarlatyny (płonicy), zapalenia skóry (np. liszajca), a także zakażeń tkanek miękkich, takich jak róża czy martwicze zapalenie powięzi. W niektórych przypadkach mogą prowadzić do powikłań autoimmunologicznych, takich jak gorączka reumatyczna czy kłębuszkowe zapalenie nerek.

Paciorkowiec grupy A, wywoływany przez Streptococcus pyogenes, może prowadzić do poważnych chorób, takich jak martwicze zapalenie powięzi czy paciorkowcowy zespół wstrząsu toksycznego. W raporcie opublikowanym w JAMA Network podkreślono, że infekcje te były wcześniej rzadkie, ale teraz ich liczba gwałtownie rośnie.

Infekcje paciorkowcami grupy A mogą objawiać się w różnorodny sposób, w zależności od miejsca zakażenia. Jednym z najczęstszych schorzeń wywoływanych przez te bakterie jest angina paciorkowcowa, która objawia się silnym bólem gardła, trudnościami w przełykaniu, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych szyjnych oraz ogólnym osłabieniem. W przypadku tej infekcji migdałki są zaczerwienione, a niekiedy pojawiają się na nich ropne naloty.

Innym typowym objawem zakażenia paciorkowcami grupy A jest szkarlatyna, charakteryzująca się wysoką gorączką, wysypką, która zaczyna się na klatce piersiowej, a następnie rozprzestrzenia się na resztę ciała. Dodatkowo, chory może mieć tzw. język malinowy, który jest pokryty białym nalotem i czerwonymi brodawkami, a później staje się całkowicie czerwony.

Paciorkowce grupy A mogą również powodować zakażenia skóry, takie jak liszajec, który objawia się czerwonymi, bolesnymi zmianami na skórze, które mogą ropieć i są bardzo zakaźne. W przypadku poważniejszych zakażeń mogą wystąpić także bóle mięśni, dreszcze i ogólne pogorszenie samopoczucia. W niektórych przypadkach infekcje paciorkowcowe mogą prowadzić do groźnych powikłań, takich jak zapalenie płuc, zapalenie stawów czy nawet sepsa, dlatego tak ważne jest szybkie rozpoznanie i leczenie tych chorób.

W przypadku infekcji paciorkowcami grupy A, najważniejsze jest szybkie rozpoznanie i rozpoczęcie odpowiedniego leczenia. Jeśli wystąpią objawy sugerujące zakażenie, takie jak ból gardła, gorączka, powiększenie węzłów chłonnych czy wysypka, należy jak najszybciej udać się do lekarza. Lekarz zazwyczaj zleca wykonanie testu na obecność paciorkowców grupy A, aby potwierdzić diagnozę.

Jeśli diagnoza potwierdzi zakażenie paciorkowcami, zazwyczaj przepisuje się antybiotyki, najczęściej penicylinę lub amoksycylinę. Ważne jest, aby przyjmować cały przepisany cykl antybiotyków, nawet jeśli objawy ustąpią przed czasem, aby zapobiec nawrotowi infekcji i uniknąć rozwoju oporności na leki.

Ponadto, podczas leczenia infekcji paciorkowcowych, należy zadbać o odpowiednią higienę, unikać kontaktu z innymi osobami, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się bakterii. W przypadku anginy paciorkowcowej warto stosować środki łagodzące ból gardła, takie jak płukanie ciepłą solanką lub stosowanie pastylek do ssania.

Ważne jest również odpowiednie nawodnienie organizmu, odpoczynek oraz kontrolowanie gorączki za pomocą leków przeciwgorączkowych, jak paracetamol czy ibuprofen, jeśli lekarz zaleci ich stosowanie. Jeśli objawy nie ustępują po kilku dniach leczenia, konieczna może być ponowna konsultacja z lekarzem, który zdecyduje o dalszym postępowaniu.