Zaburzenia przewodzenia śródkomorowego

Zaburzenia przewodzenia śródkomorowego mogą mieć charakter bloków przewodzenia. Na podstawie wykresu EKG możemy wyróżnić blok prawej lub lewej odnogi pęczka Hisa. W przypadku lewej odnogi, blok może dotyczyć jedynie przedniej lub tylnej jej wiązki. Osobnym rozpoznaniem jest tak zwany blok trójwiązkowy, czyli współistnienie bloku prawej odnogi pęczka Hisa, bloku przedniej wiązki lewej odnogi oraz wydłużenia odcinka PQ w zapisie EKG.

Zmiany długości odcinka QT, morfologia (kształt) załamka T mogą świadczyć o zaburzeniach repolaryzacji układu bodźcoprzeodzącego w obrębie komór serca. Repolaryzacja jest procesem wygaszania pobudzenia, swego rodzaju przygotowywaniem się komórek do przyjęcia i przekazania kolejnego impulsu elektrycznego. Okres pobudzenia nazywamy depolaryzacją.

Zaburzenia przewodnictwa prowadzą do powstania arytmii. Może wystąpić z rzadko- lub częstoskurcz jak również innego typu zaburzenia rytmu: ekstrasytolie, pauzy, trzepotania i migotania komór.

Badaniem koniecznym do prawidłowej oceny zaburzeń przewodzenia śródkomorowego jest EKG spoczynkowe lub różnego typu modyfikacje tego badania (EKG wykonywane podczas próby wysiłkowej, badanie metodą Holtera, badania elektrofizjologiczne z stymulacją przezprzełykową lub programowana stymulacja komór itd.).

Postępowanie jest uzależnione od dokładnego rozpoznania i przyczyn wystąpienia zaburzeń przewodzenia. Stosuje się farmakoterapię, zabiegi ablacji, niekiedy konieczne jest wszczepienie stymulatora serca.