Alergia na sierść - objawy, diagnozowanie, leczenie

Sama sierść zwierzęcia nie jest alergenem, ale wszystko to, co na tej sierści często się znajduje: złuszczony naskórek, mocz, resztki śliny pozostałe na sierści, po tym jak zwierzę się oblizało lub polizało swojego właściciela.

I tak, osoby uczulone na sierść kota są tak naprawdę uczulone na specyficzne białko, które znajduje się w złuszczonym kocim naskórku i ślinie tych zwierząt.

Stąd objawy alergii u chorych osób, występujące np. gdy znajdują się w pomieszczeniu, w którym wcześniej było dane zwierzę, lub po kontakcie z osobą, która je posiada. Jest to najczęściej alergia na koty, psy, gryzonie i konie.

Uczulenie na sierść zwierzęcia objawia się typowymi dla różnych alergii dolegliwościami: łzawieniem oczu, kichaniem, katarem, wysypką, świądem (objawy skórne nasilające się po bezpośrednim kontakcie ze zwierzęciem), czasem kaszlem i trudnościami w oddychaniu.

Alergia może prowadzić do rozwoju przewlekłego zapalenia zatok lub astmy. W przypadku już jej współistnienia uczulenie może zaostrzać jej objawy.

Lekarz podejrzewając alergię, zleci wykonanie testów alergicznych, które mogą potwierdzić to rozpoznanie i określić konkretny rodzaj alergenu.

Są to tzw. testy skórne przeprowadzane na skórze przedramienia. Specjalnie przygotowane do tego preparaty z różnymi określonymi alergenami nanosi się na skórę, a następnie robi się delikatne, płytkie nakłucie skóry, by umożliwić kontakt roztworu z krwią. W przypadku uczulenia dany alergen wywoła reakcję w postaci swędzenia, zaczerwienienia, bąbla.

Czasem gdy nie można wykonać testów skórnych (choroby skóry lub z powodu stosowanych leków fałszujących wyniki testów), wykorzystuje się badanie krwi na poziom przeciwciała specyficznego IgE. W zależności od nasilenia objawów wykonuje się także np. spirometrię, by ocenić czynność płuc.

Podstawowa zasada w rozpoczynaniu leczenia każdej alergii to unikanie alergenu, na który jest się uczulonym. To, czy trzeba się rozstać ze swoim pupilem, zależy przede wszystkim od stopnia nasilania objawów.

Jeśli są one łagodne, to może wystarczyć częste sprzątanie i ograniczenie miejsc w domu, w którym to zwierzę przebywa, np. niepozwalanie na wchodzenie do sypialni (więcej rad poniżej).

Leczenie rozpoczyna się od stosowania typowych leków antyalergicznych:

• leków przeciwhistaminowych – blokują objawy, które powstają w wyniku aktywacji histaminy (m.in. świąd, katar);
• kortykosteroidów donosowych i wziewnych (w zależności od występujących objawów) – działają miejscowo przeciwzapalnie. Stosowanie ich miejscowo w małych dawkach zapobiega wystąpieniu ogólnych działań niepożądanych;
• leków obkurczających naczynia, działających miejscowo, stosowanych donosowo – zapobiegają powstawaniu kataru i obrzęku śluzówki nosa. Nie wolno ich stosować dłużej niż 7–10 dni. Niektóre leki przeciwhistaminowe są przygotowane w połączeniu z lekiem obkurczającym naczynia (np. pseudoefedryną) w postaci tabletki, jednak działają one wtedy ogólnie i powinny być ostrożnie stosowane przez osoby z nadciśnieniem tętniczym i chorobami serca;
• innych preparatów zawierających: leukotrieny, kromoglikan sodu, działających przeciwalergicznie.

Wiedząc już, co jest dokładną przyczyną alergii, można przeprowadzić odczulanie na konkretny czynnik. Jest to leczenie najbardziej specyficzne, zalecane przede wszystkim osobom, którym nie przynoszą ulgi leki antyalergiczne.

Szczepienia prowadzą do uodpornienia układu immunologicznego i nauczenia go tolerowania tego czynnika. Dzięki temu kontakt z alergenem nie będzie prowadził do powstania objawów alergii. Odczulanie trwa jednak od 3 do 5 lat.

Źródła

1. Gabryel-Batura H., Młynarczyk W., Zarys pulmonologii z elementami alergologii, AM Poznań, Poznań 2004, ISBN 83-88732-82-X
2. Mędrala W., Podstawy alergologii, Górnicki Wydawnictwo Medyczne, Wrocław 2006, ISBN 83-89009-53-6
3. Rudzki E., Alergeny, Medycyna Praktyczna, Kraków 2008, ISBN 978-83-7430-157-2
4. Obłutowicz K., Alergologia praktyczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001, ISBN 978-83-200-4233-7