Czym różni się cukrzyca typu 1 od cukrzycy typu 2?
Istnieją dwa główne typy tej choroby, ale nie wszyscy rozumieją, na czym polega różnica między nimi. Oto cztery ważne rozbieżności.
Cukrzyca następuje, kiedy ciało ma problem z produkcją insuliny, hormonu, który pomaga przetwarzać cukier z pożywienia w energię. Kiedy występuje niedostatek insuliny w organizmie, cukier zbiera się w krwiobiegu i prowadzi do choroby.
Cukrzyca typu 1 to choroba autoimmunologiczna, typ 2 już nie
Osoby cierpiące na cukrzycę typu 1 i 2 mają ten sam problem, jednak przyczyna jest inna. Przy cukrzycy typu 1 przeważnie nie ma potrzeby przyjmowania insuliny, ponieważ jest to choroba autoimmunologiczna – układ odpornościowy atakuje i niszczy komórki tworzące insulinę w trzustce. Organizm osoby z cukrzycą typu 2 wytwarza insulinę, jednak jest to albo niewystarczająca ilość, albo występują trudności z jej skutecznym wykorzystaniem.
Niebezpiecznie niski poziom cukru we krwi jest znacznie powszechniejszy przy cukrzycy typu 1
Skoki cukru są niebezpieczne, jednak jego niski poziom może powodować osłabienie, zawroty głowy, pocenie i drgawki. W skrajnych przypadkach może również doprowadzić do utraty przytomności czy nawet zagrożenia życia.
Spożywanie słodkości może być bardziej niebezpieczne przy cukrzycy typu 2
Nikomu nie służy zajadanie się słodyczami, ale diabetycy z cukrzycą typu 2 muszą bardzo ostrożnie podchodzić do diety. Cukrzyca typu 2 jest ściśle powiązana z otyłością, więc spożywanie dużej ilości słodyczy może prowadzić do przybierania na wadze.
Typ 1 zwykle diagnozuje się u dzieci, typ 2 przeważnie w późniejszym wieku
Istnieje możliwość zachorowania na cukrzycę typu 1 w wieku dorosłym, ale znacznie częściej diagnozuje się ją w dzieciństwie. Prawdopodobieństwo cukrzycy typu 2 wzrasta natomiast z wiekiem, zwłaszcza po 45. roku życia.
Bez względu na to, jaki typ cukrzycy nas dotyczy, ważne jest, aby traktować chorobę poważnie. Oba rodzaje mogą prowadzić do poważnych komplikacji, takich jak ślepota, amputacje czy niewydolność nerek. Pozytywy są takie, że można dożyć sędziwego wieku z obydwiema formami choroby, ważne jest jednak, aby monitorować poziom cukru we krwi i dietę.
