Demodeciodoza - charakterystyka, objawy, leczenie, w jaki sposób można się zarazić

Demodeciodoza, określana także mianem demodekozy, wywoływana jest pasożytniczymi bezkręgowcami z rodzaju roztoczy, nużeńcami Demodex folliculorum oraz Demodex brevis. Nużeńce żyją głównie w mieszkach włosowych oraz gruczołach łojowych.

Szczególnie lubią bytować w ludzkich brwiach, rzęsach, ale również w obrębie skóry nosa, czoła, powiek czy bruzd nosowo-wargowych. Maleńkie pasożyty żywią się przede wszystkim komórkami nabłonka, lipidami oraz substancją wydzielaną przez gruczoły łojowe. W rzadkich przypadkach nużeńce atakują również skórę głowy, dłoni, stóp czy okolic narządów płciowych.

• Typowe objawy chorób skóry
• O czym może świadczyć swędzenie skóry?
• Choroby, które możesz złapać przez kosmetyki

Demodeciodoza u bardzo wielu pacjentów przebiega w sposób bezobjawowy. Nużeńce, w przeciwieństwie do innych pasożytów - świerzbowców nie drążą kanałów w naskórku, dlatego nie każdy z pacjentów odczuwa świąd skóry. Symptomy chorobowe bywają dość uciążliwe dla osób z obniżoną odpornością, a także dla pacjentów w wieku podeszłym oraz starczym. Typowymi objawami demodeciodozy są:

• swędzenie skóry,
• łuszczenie się naskórka,
• zaczerwienienie skóry,
• grudki lub krostki na skórze,
• stan zapalny mieszków włosowych z rogowaceniem ujścia,
• zapalenie skóry wokół ust,
• wągry oraz zaskórniki na skórze,
• trądzik różowaty,
• stan zapalny brzegów powiek przebiegający z zaczerwienieniem spojówek, świądem oraz pieczeniem oczu,
• łojotokowy stan zapalny skóry,
• zespół suchego oka,
• światłowstręt,
• jęczmień.

W przebiegu choroby może dochodzić również do wypadania włosów oraz rzęs.

W jaki sposób można zarazić się demodeciodozą? Do zakażenia dochodzi najczęściej przez bezpośredni kontakt ze skórą osoby chorej. Zarażenie może być następstwem kontaktu seksualnego z zarażonym. Zakazić możemy się również wówczas, gdy śpimy w tej samej pościeli, co osoba zarażona, używamy ręczników lub bielizny zakażonego. Ryzyko zachorowania na demodeciodozę wzrasta również wtedy, gdy używamy kosmetyków lub szczotki do włosów chorego.

W przypadku podejrzenia, że mogliśmy się zarazić demodeciodozą, warto jak najszybciej skonsultować się z lekarzem dermatologiem. Leczenie choroby jest długotrwałe i może trwać nawet kilka miesięcy. Po postawieniu odpowiedniej diagnozy lekarz może zalecić stosowanie maści, kremów oraz leków wykazujących działanie przeciwzapalne.

W trakcie terapii niezbędne jest również zachowywanie higieny osobistej. Często zalecanym środkiem terapeutycznym jest metronidazol. Jeśli doszło do zakażenia towarzyszącego o charakterze bakteryjnym, dermatolog może przepisać pacjentowi konkretny antybiotyk.