Forxiga — wskazania, działanie, przeciwwskazania i skutki uboczne

Forxiga to doustny lek stosowany w leczeniu cukrzycy, który jednocześnie ma korzystny wpływ na układ krążenia. Jego substancją czynną jest dapagliflozyna będąca bardzo silnym, wybiórczym i odwracalnym inhibitorem kotransportera 2 glukozy zależnego od jonów sodowych (SGLT2).

Forxiga — zamiennik i preparaty

Dapagliflozyna to pierwszy lek z grupy inhibitorów transportera sodowo-glukozowego typu 2. Zarejestrowano ją jako lek do leczenia cukrzycy w 2012 roku.

Obecnie Forxiga jest dostępna na receptę jako tabletki powlekane: Forxiga 10 mg (28 tabletek), Forxiga 10 mg (30 tabletek), * Forxiga 5 mg (30 tabletek).

Jeśli chodzi o zamiennik leku, w tej chwili nie jest on dostępny.

Jak działa Forxiga? Dapagliflozyna poprzez odwracalne blokowanie kotransportera 2 glukozy sodowej (SGLT2) zmniejsza wchłanianie zwrotne glukozy w kanalikach nerkowych, co powoduje zwiększone wydalanie glukozy i sodu z moczem.

To z kolei przekłada się na zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i poprawę parametrów krwi. Dapagliflozyna ma pozytywny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, ponieważ wywołuje spadek ciśnienia tętniczego.

Prowadzi także do zmniejszenia masy ciała (Forxiga ułatwia odchudzanie). Po podaniu doustnym dapagliflozyna szybko się wchłania. Po zastosowaniu pojedynczej dawki lek kontroluje glikemię przez dobę. Jej stężenie maksymalne występuje w ciągu 2 godzin po przyjęciu leku na czczo.

Skuteczność działania preparatu Forxiga uzależniona jest od wydolności nerek, którą wyraża współczynnik filtracji kłębuszkowej GFR. Większość substancji jest wydalana z moczem, częściowo z kałem.

Kiedy stosować tabletki powlekane Forxiga? Lek jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych i dzieci po ukończeniu 10. roku życia, w celu poprawy kontroli glikemii, jako leczenie wspomagające dietę i ćwiczenia fizyczne zarówno w monoterapii, gdy stosowanie metforminy jest niewłaściwe ze względu na brak tolerancji, jak i w leczeniu skojarzonym wraz z innymi lekami stosowanymi w leczeniu cukrzycy typu 2.

Działa niezależnie od insuliny. Wskazaniem do stosowania leku Forxiga jest także objawowa przewlekła niewydolność serca u dorosłych oraz przewlekła choroba nerek u osób dorosłych.

Forxiga ma postać tabletek powlekanych do stosowania doustnego. Preparat należy przyjmować raz na dobę, o dowolnej porze dnia, niezależnie od posiłku (dapagliflozyna poprawia kontrolę glikemii zarówno na czczo, jak i po jedzeniu). Ważne jest jedynie, by tabletki należy połykać w całości — nie kruszyć i nie rozgryzać.

Jeśli chodzi o dawkowanie, u osób dorosłych zmagających się z cukrzycą typu 2, niewydolnością serca czy przewlekłą chorobą nerek dawka wynosi 10 mg raz na dobę, zarówno w monoterapii, jak i leczeniu skojarzonym.

W przypadku zażycia większej niż zalecana dawki leku Forxiga należy skontaktować się z lekarzem lub udać do szpitala. W przypadku pominięcia dawki, postępowanie zależy od czasu, jaki pozostał do przyjęcia kolejnej dawki leku. I tak:

• jeśli do zastosowania kolejnej dawki leku pozostało mniej niż 12 godzin, zapomnianą tabletkę należy pominąć, a następną przyjąć o zwykłej porze,
• jeśli do zastosowania następnej dawki pozostało 12 godzin i więcej, należy zażyć tabletkę Forxiga, a następną zażyć o zwykłej porze.

Leku Forxiga nie można stosować zawsze i u każdego pacjenta. Przeciwwskazaniem jest przede wszystkim nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, także ciąża i karmienie piersią.

Tabletki Forxiga mogą być stosowany u dzieci w wieku 10 lat i starszych w leczeniu cukrzycy typu 2. Nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat w leczeniu niewydolności serca lub przewlekłej choroby nerek.

Dapagliflozyny nie należy stosować w cukrzycy typu 1 czy kwasicy ketonowej. Ze stosowaniem tabletek Forxiga wiąże się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się takie skutki uboczne jak:

• hipoglikemia u osób stosujących insulinę lub pochodne sulfonylomocznika,
• zawroty głowy,
• ból pleców,
• zapalenie sromu i pochwy,
• zakażenia układu moczowego,
• wysypka,
• wielomocz (poliuria),
• dysuria,
• nieprawidłowe stężenie trójglicerydów i cholesterolu we krwi (dyslipidemia),
• zwiększony hematokryt czy zmniejszenie klirensu kreatyniny.