Kim był Frederick Banting, odkrywca insuliny?

Frederick Grant Banting urodził się 14 listopada 1891 roku w Alliston w Ontario. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Toronto. Podczas I wojny światowej służył w jednym z korpusów medycznych. W 1919 roku za bohaterstwo został odznaczony Krzyżem Wojskowym.

Po zakończeniu wojny skończył studia i rozpoczął pracę jako lekarz. Kierował prywatną praktyką lekarską oraz pracował w szpitalu dziecięcym w Toronto. Wykładał także na tamtejszym uniwersytecie.

Banting w 1921 roku rozpoczął badania w instytucie naukowym. Pracował nad działaniem hormonu, który produkowany jest w trzustce zwierzęcej. Naukowiec próbował znaleźć sposób na wyodrębnienie insuliny z organu.

Niecały rok później wraz ze swoim asystentem Charlesem Bestem odkrył insulinę – hormon, którego zadaniem jest obniżanie poziomu glukozy we krwi. Odkrycie stało się przełomowym momentem w medycynie, a szczególnie w leczeniu cukrzycy. Już wiosną 1922 roku naukowiec rozpoczął podawanie insuliny osobom chorym na to zaburzenie. Efekty leczenia przerosły oczekiwania samego Bantinga.

W 1923 roku, wówczas 32-letni Banting za swoje odkrycie otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny. Wyróżnienia nie dostał jednak asystent Charles Best, a John Macleod – kierownik instytutu, w którym prowadzono badania. Naukowiec nie zgadzał się z wyborem jury.

Twierdził, że w badaniach bardziej pomagał mu asystent, gdyż Macleod w tym czasie przebywał na wakacjach w Szkocji. W akcie wdzięczności podzielił się więc z asystentem pieniędzmi zdobytymi w związku z odkryciem insuliny.

Dopiero w 1981 roku jeden z byłych przewodniczących komisji dokonującej selekcji kandydatów do Nagrody Nobla, Rolf Luft stwierdził, że wyróżnienie Macleoda było największą pomyłką w historii przyznawania tej nagrody.

Frederick Banting 21 lutego 1941 roku zginął tragicznie w wypadku lotniczym. Samolot, którym leciał, rozbił się podczas lotu z Anglii.