Jaka temperatura w mieszkaniu seniora. Ryzyko udaru, zawału, infekcji

Utrzymanie temperatury 19°C nie jest wytyczną wynikającą z badań medycznych. Norma ta narodziła się we Francji w latach 70. XX wieku w odpowiedzi na globalny kryzys naftowy i miała charakter stricte ekonomiczny, służąc ograniczeniu zużycia energii w budynkach mieszkalnych. O ile dla młodego, zdrowego organizmu taka temperatura jest w pełni bezpieczna i sprzyja prawidłowej regeneracji, o tyle w przypadku osób po 65. roku życia sztywne trzymanie się tego limitu robi więcej szkody niż pożytku.

Konieczność podwyższenia średniej temperatury w pomieszczeniach do 21°C–22°C (a w łazience nawet do 24°C) u osób starszych wynika bezpośrednio ze skomplikowanych biologicznych zmian zachodzących w starzejącym się ciele.

Z wiekiem podwzgórze – czyli mieszczący się w mózgu ośrodek odpowiedzialny za kontrolę ciepłoty ciała – działa mniej precyzyjnie, przez co reakcja organizmu na chłód opóźnia się i seniorzy mogą nie odczuwać stopniowego wychładzania aż do momentu wejścia w stan łagodnej hipotermii. Dodatkowo postępujący z wiekiem ubytek tkanki mięśniowej, znany jako sarkopenia, wraz z ogólnym spowolnieniem przemiany materii pozbawia organizm jego głównego wewnętrznego "pieca", co sprawia, że senior wytwarza znacznie mniej ciepła własnego niż osoba młoda. Dopełnieniem tych procesów są niekorzystne zmiany w układzie krążenia, gdzie utrata elastyczności naczyń i gorsze mikrokrążenie obwodowe sprawiają, że zimno wywołuje odruchowy skurcz naczyń. U osób starszych objawia się to nie tylko nieprzyjemnym uczuciem zimnych dłoni i stóp, ale przede wszystkim niebezpiecznym dla życia gwałtownym wzrostem ciśnienia tętniczego.

Utrzymywanie temperatury na poziomie 19°C lub niższym w otoczeniu seniora pociąga za sobą bezpośrednie zagrożenia dla zdrowia. Skurcze naczyń krwionośnych wywołane chłodem zmuszają serce do znacznie bardziej wytężonej pracy, co drastycznie podnosi ryzyko wystąpienia zawału serca czy udaru mózgu. Jednocześnie dochodzi do wychłodzenia błon śluzowych dróg oddechowych, co upośledza ruch rzęsek nabłonka i ułatwia wnikanie niebezpiecznych wirusów oraz bakterii wywołujących zapalenie płuc. Chłodne powietrze nasila również sztywność stawów i potęguje ból w przebiegu choroby zwyrodnieniowej, co bezpośrednio obniża sprawność ruchową seniora i zwiększa ryzyko groźnych upadków.

Wdrożenie zaleceń WHO nie oznacza jednak konieczności bezrefleksyjnego przegrzewania całego mieszkania, lecz wymaga umiejętnego strefowania ciepła. W pokoju dziennym oraz sypialni warto utrzymywać stabilną temperaturę między 21°C a 22°C, dbając o to, by w nocy nie spadała ona gwałtownie poniżej 20°C. Z kolei w łazience, z uwagi na rozbieranie się i ryzyko szoku termicznego, optymalnym rozwiązaniem jest podniesienie temperatury do 23°C–24°C na czas kąpieli. Wyższa temperatura powietrza wymaga równoległego dbania o jego odpowiednią wilgotność na poziomie od 40 do 60 proc., co zapobiega podrażnieniom śluzówek. Całość uzupełnia prawidłowy nawyk wietrzenia – zamiast długotrwałych przeciągów należy wietrzyć pomieszczenia krótko, lecz intensywnie, otwierając okna na oścież na kilka minut przy wcześniej zakręconych grzejnikach.

Źródło: msn.com