Wskazania do leczenia operacyjnego impotencji

Wskazania do zakładania protez zmieniały się na przestrzeni lat. W dużej mierze jest to związane z rozwojem leczenia nieinwazyjnego: farmakologicznego (np. sildenafil, czyli inhibitorów enzymu fosfodiesterazy typu 5), iniekcji do ciał jamistych, czy stosowania urządzeń próżniowych.

Pomimo szybkiego rozwoju metod mało inwazyjnych w leczeniu zaburzeń erekcji, protezy penisa wciąż są użyteczną i efektywną formą leczenia dla osób, które nie uzyskały pożądanego efektu po dotychczasowym leczeniu.
Obecnie do wskazań założenia protezy penisa zalicza się:

• dotychczasową nieskuteczność leczenia metodami mniej inwazyjnymi, u mężczyzn z zaburzeniami erekcji natury organicznej, przez wiele lat chorujących na cukrzycę, rozsianą miażdżycę naczyń tętniczych oraz u tych, którzy w przeszłości przebyli operacje w obrębie miednicy mniejszej;
• Chorobę Peyroniego (stwardnienie ciał jamistych objawiające się w postaci bolesnego skrzywienia członka) W chorobie Peyroniego implantacja protezy zarówno koryguje szpecące skrzywienie członka, jak w wielu przypadkach leczy występujące zaburzenia erekcji. Wskazaniem jest brak skuteczności pozostałych metod;
• preferowany, świadomy wybór pacjenta, z powodu np. nieakceptowania dotychczasowego leczenia, niechęci lub niemocy stosowania pomocy zewnętrznych np. vacum.

Bardzo ważne jest, aby odpowiednio uświadomić pacjenta zamierzającego poddać się zabiegowi. Należy mu wskazać:

• inne możliwe metody leczenia,
• powikłania,
• ograniczenia metody,
• koszty zabiegu i różnych typów protez.

Taka forma postępowania potencjalnie daje szansę długotrwałego wyleczenia, co pozwala uniknąć niewygodnego stosowania innych metod leczenia zaburzeń erekcji.

Najlepszymi kandydatami do naprawczych operacji naczyniowych są młodzi zdrowi mężczyźni, którzy nie palą tytoniu, nie są chorzy na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia lipidowe, mają udokumentowane uszkodzenie naczyń w obrębie miednicy i penisa spowodowane przez uraz. Do rekonstrukcji najczęściej wykorzystuje się gałąź tętnicy biodrowej zewnętrznej - tętnicę nabrzuszną dolną. Znaczącymi powikłaniami tej operacji jest znieczulica i osłabienia czucia w okolicy członka oraz skrócenie członka

Przed zabiegiem pacjent przechodzi szereg badań diagnostycznych: ma oznaczany poziom testosteronu, ocenę nocnych wzwodów prącia, kawernozografię oraz badanie usg prącia. Wszystkie te badania wykonuje się w celu upewnienia, że zaburzenia erekcji są wynikiem wyłącznie zablokowania tętnicy (zablokowany dopływ krwi), co ogranicza powstanie erekcji prącia. Wykonuje się także arteriografię naczyń tętniczych, aby zlokalizować miejsca blokady oraz określić, które naczynie nadaje się, aby wykonać zespolenie omijające (wykonanie bypass).

Kryteria, które muszą być spełnione, aby wykonać operację:

• pacjent musi mieć w pełni zachowane libido i chęć współżycia,
• pacjent musi mieć ewidentne osłabienie erekcji w czasie współżycia,
• prawidłowy poziom hormonów (testosteronu i prolaktyny),
• nieuszkodzony układ nerwowy,
• udokumentowane upośledzenie przepływu krwi w tętnicach (np. w badaniu usg Doppler prącia lub arteriografii),
• blokadę tętnicy zlokalizowaną w tętnicy sromowej wewnętrznej- zwykle ona najczęściej ulega uszkodzeniu w czasie urazu,
• wystarczający przepływ i długość tętnicy nabrzusznej dolnej (ona posłuży, jako nowy dostarczyciel krwi).

Ten typ zabiegu jest szczególnie dokładnie dobierany dla pacjenta i przed operacją powinien być potwierdzony przeciek krwi żylnej. W tym celu wykonuje się kawernozografię i kawernozometrię. Obecnie w większości ośrodków zabiegi wykonuje się doświadczalnie.

Źródła

1. Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3
2. Gregoir A. Impotencja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 832-00-185-36
3. Fibak J. CHIRURGIA. Podręcznik dla studentów medycyny., Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2002, ISBN 83-200-2708-X
4. Filipiak K., Lew-Starowicz Z., Mamcarz A., Puchalski B., Radziszewski P., Szeligowska J., Kardioseksulologia, Medical Education, Warszawa 2009, ISBN 978-83-927978-4-5