Korzeń kuklika – właściwości, zastosowanie, przeciwwskazania, napar z korzenia kuklika

Kuklik (Geum) to roślina lecznicza i ozdobna z rodziny różowatych, która obejmuje wiele gatunków. W Polsce rozpowszechnione są przede wszystkim: kuklik górski (Geum montanum L.), kuklik pospolity (Geum urbanum L.), kuklik rozesłany (Geum reptans L.), kuklik sztywny (Geum aleppicum Jacq.) oraz kuklik zwisły (Geum rivale L.).

W celach leczniczych wykorzystuje się przede wszystkim kuklika zwisłego oraz pospolitego. Surowcem zielarskim jest głównie korzeń i kłącze rośliny. Te podziemne części rośliny wykopuje się najczęściej wczesną wiosną lub późną jesienią. Następnie dokładnie oczyszcza, rozdrabnia oraz suszy.

Korzenie i kłącze kuklika są bogate w wiele cennych substancji. Najważniejsze z nich to przede wszystkim flawonoidy, kwasy organiczne, olejki eteryczne, czy garbniki.

Podziemne organy kuklika są także źródłem eugenolu, który sprawia, że roślina oprócz walorów leczniczych ma też walory kulinarne. Ponadto eugenol działa także grzybobójczo, bakteriobójczo i odkażająco.

Uważa się, że roślina wykazuje właściwości:

• przeciwdrobnoustrojowe,
• przeciwzapalne,
• przeciwutleniające.

Ze względu na wysoką zawartość związków fenolowych roślina była i jest wykorzystywana w medycynie naturalnej. Jakie są tradycyjne zastosowania korzenia kuklika w medycynie naturalnej?

Wyciągi z podziemnych części stosowane były w profilaktyce przeciwbiegunkowej. Obecnie znajdują zastosowanie także przy dolegliwościach żołądkowo-jelitowych, czy chorobach wątroby. Uważa się, że mogą przynieść ulgę w przypadku niestrawności, bolesnych kolek jelitowych, wzdęć oraz w walce z pasożytami wewnętrznymi.

Dawniej napary z rośliny miały działać na organizm wzmacniająco, ściągająco oraz antyseptycznie. Wierzono także, że roślina wykazuje działanie uspokajające oraz pomaga leczyć objawy grypy, przeziębienia czy anginy. Stosowano ją także w leczeniu malarii.

Tradycyjnie zalecano żucie korzenia rośliny w celu wzmocnienia dziąseł i zębów. Obecnie znane jest przede wszystkim zastosowanie kuklika do płukania jamy ustnej i łagodzenia objawów zapalenia dziąseł.

Mielone korzenie rośliny znajdują zastosowanie także w aromatyzowaniu wina i piwa. Ponadto stosuje się je w kuchni jako dodatek do potraw zamiast cynamonu, czy goździków.

Przygotowanie naparu z suszonych, podziemnych części rośliny jest bardzo proste. Szczegółowe informacje na temat procedury parzenia umieszczone są zwykle na opakowaniu każdego produktu. Należy stosować się do tych zaleceń.

Najczęściej jednak zaleca się zalać wrzątkiem 1-2 łyżeczki suszu i pozostawić pod przykryciem na kilka minut. Tak przygotowany napar pije się 1-2 razy dziennie.

Z korzenia kuklika można przygotować także leczniczy odwar. Wystarczy zalać 2 łyżki suszu 200 ml wody, a następnie gotować ok. 10 minut. Potem miksturę zaleca się jeszcze parzyć pod przykryciem przez co najmniej 15-20 minut.

Korzeń kuklika trzeba stosować powściągliwie. Nie należy przekraczać sugerowanych dawek produktu, gdyż większe dawki mogą powodować nudności i wymioty. Nie zaleca się także stosowania naparów u dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią.

Czy korzeń kuklika ma interakcje z innymi ziołami lub lekami? Nie zostały opisane dokładne interakcje pomiędzy korzeniem kuklika a innymi ziołami i lekami. Dlatego też w takich przypadkach zaleca się stosowanie rośliny skonsultować z lekarzem.

Korzeń kuklika można kupić głównie w postaci suszu lub herbatki do zaparzania. Dodawany bywa on także do wieloskładnikowych mieszanek ziołowych.

Cena za 1 kg korzenia kuklika to ok. 45 zł.