Mefedron – charakterystyka, uzależnienie, działanie, zażywanie, skutki uboczne

Mefedron to inaczej 4-metylometkatynon (4-MMC) lub 2-(metyloamino)-1-(4-metylofenylo)propan-1-on. Jego wzór sumaryczny to C11H1SNO. To silny związek stosowany przede wszystkim jako substancja psychoaktywna o mocnym działaniu psychoaktywnym.

Bardzo szybko zaczęto stosować skrót, czyli „mefa”. Świadczy to o ogromnej sławie mefedronu. Podobnie określa się inne niebezpieczne narkotyki. Przykładem jest chociażby „amfa” (amfetamina) i „koka” (kokaina).

Mefedron należy do grupy narkotyków, bardzo szybko zaczął rozprzestrzeniać się po Europie i zaczął zyskiwać coraz większą popularność.

Mefedron wywołuje u ludzi określone doznania takie jak: euforia, otwartość, czujność, nerwowość, podekscytowanie, pobudzenie, silny popęd seksualny oraz wzmożona pewność siebie.

Po mefedronie nie chce się jeść, nie odczuwa się zmęczenia i brak jest jakichkolwiek zmartwień.

Plusy zażywania mefedronu są jednak pozorne. W bardzo krótkim czasie nie można się powstrzymać przed sięgnięciem po kolejną dawkę mefedronu.

Oprócz właściwości stymulujących, mefedron stosowany jest również jako empatogen, czyli silna substancja wywołująca efekty emocjonalno-społeczne. Zatem mefedron wywołuje zwiększone wydzielanie serotoniny, dopaminy oraz noradrenaliny.

Działanie mefodronu można porównać do czegoś pomiędzy kokainą a ecstasy. Działa stosunkowo krótko, około godziny, ale bardzo intensywnie, dlatego istnieje silna potrzeba sięgnięcia po kolejną dawkę.

• Ecstasy
• Narkotyki w szkołach
• Śmiercionośne dopalacze – jak naprawdę wpływają na nasz organizm?
• Klasyfikacja narkotyków

Istnieją różne drogi przyjmowania mefedronu, ponieważ może występować w postaci chlorowodorku lub siarczanu, krystalicznego proszku, kapsułek oraz pigułek. Można więc przyjmować go doustnie, donosowo, poprzez zastrzyk, a nawet doodbytniczo. Najczęściej przyjmowany jest jednak doustnie lub donosowo.

Tak jak wszystkie stymulanty mefedron wykazuje szereg reakcji ubocznych. Na stałe weszło do użytku pojęcie pot mefedronowy, ponieważ osoby przyjmujące ten związek cierpią na nadmierną potliwość.

Oprócz tego mefedron może powodować:

• silne bóle głowy,
• palpitacje serca,
• podwyższone ciśnienie tętnicze,
• nudności,
• zimne i niebieskie palce,
• ataki paniki,
• halucynacje,
• paranoje,
• zaburzenia snu,
• zaburzenia pamięci,
• skurcze mięśni.

Bardzo często dochodzi do przedawkowania mefedronu, czego skutkiem są poważne powikłania psychiatryczne. Po zażyciu mefedronu mogą wystąpić zespoły depresyjne, psychozy urojeniowe, agresywne zachowania, niezdolność do odczuwania przyjemności, a także halucynozy. Zanotowano przypadki zgonu przez wysokie ciśnienie po zażyciu związku.

Pułapka, w jaką wpada użytkownik mefedronu nie jest skomplikowana. W miarę przyjmowania kolejnych dawek mefedronu, rośnie zapotrzebowanie na wymienione wyżej organiczne związki chemiczne. Idealnym przykładem jest serotonina określana potocznie mianem "hormonu szczęścia".

Serotonina produkowana pod wpływem substancji psychoaktywnej, takiej jak mefedron, powoduje, że takie elementy ludzkiego organizmu, jak jądra szwu, błona śluzowa jelit, szyszynka przestają brać udział w drodze enzymatycznych przemian L-tryptofanu.

Mówiąc prościej – przestają wydzielać i syntezować serotoninę. W związku z tym organizm ludzki wytwarza różne formy zapotrzebowania, które urzeczywistniają się w kolejnych porcjach narkotyku.

Mefedron rozprzestrzenił się w Europie przede wszystkim jako środek ułatwiający relaks i rekreację. Umożliwia doświadczanie całego spektrum odczuć: od euforii po otwartość, rozmowność, pobudzenie, silniejszy popęd płciowy, a nawet nerwowość.

Jego działanie podobne jest między innymi do ecstasy lub amfetaminy, w bardzo szybki i silny sposób uzależnia psychicznie.

Narkotyki w szkołach Klasyfikacja narkotyków Dopalacze