Nie żyje 34-letnia olimpijka. Zbagatelizowała pierwsze objawy raka

Irlandzka lekkoatletka Ciara Mageean zmarła 1 listopada 2026 r. o godz. 6:30, w otoczeniu najbliższych. Informację o jej śmierci przekazała rodzina w mediach społecznościowych. "Ukochana córka, siostra, żona, przyjaciółka i inspiracja dla tak wielu ludzi. Będzie nam jej ogromnie brakowało" – napisali bliscy sportsmenki.

Mageean była znaną sportsmenką, reprezentowała Irlandię na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro w 2016 r. i Tokio w 2020 r. Jej największym sukcesem było zdobycie złotego medalu w biegu na 1500 metrów podczas mistrzostw Europy w Rzymie w 2024 r.

W lipcu 2025 r. Mageean poinformowała, że zdiagnozowano u niej nowotwór. Rok później ujawniła, że chodzi o raka jelita grubego w IV stadium zaawansowania, z przerzutami do wątroby i płuc. Diagnozę usłyszała w maju 2025 r.

W rozmowie z irlandzkim nadawcą RTÉ opowiedziała o pierwszych objawach choroby. Przyznała, że znacznie częściej musiała korzystać z toalety. Towarzyszyły temu skurcze brzucha. – Wstawałam rano i musiałam iść do toalety cztery razy. Pomyślałam: "To nie jest normalne" – wspominała. Początkowo jednak lekceważyła dolegliwości. Podejrzewała, że zjadła coś, co jej zaszkodziło, albo cierpi na zespół jelita drażliwego. Ciągle znajdowała logiczne wytłumaczenia dla niepokojących zmian.

Ostatecznie to partner namówił ją, by zgłosiła się do lekarza i poddała diagnostyce. Podczas badania endoskopowego dowiedziała się, że ma nowotwór. Kolejne badania wykazały, że choroba jest już rozsiana. – Siedziałam w gabinecie z Thomasem i Máire, moją starszą siostrą. Chirurg powiedział mi, że to IV stadium. Że rak znajduje się w jelicie i że zmiana nowotworowa jest tam dość rozległa. Że nowotwór rozprzestrzenił się na wątrobę, a w płucach są niewielkie ogniska choroby – relacjonowała.

Mageean przyznała, że początkowo spodziewała się wykrycia choroby we wczesnym stadium, ponieważ była młoda, aktywna fizycznie i prowadziła zdrowy tryb życia.

Sportsmenka rozpoczęła leczenie onkologiczne. Do końca maja 2026 r. przeszła 18 cykli chemioterapii, które wiązały się z uciążliwymi skutkami ubocznymi, w tym zaburzeniami czucia w dłoniach i palcach stóp.

Lekarze przekazali jej, że może mieć przed sobą dwa lub trzy lata życia. Mimo takich rokowań nie traciła nadziei. – Mam nadzieję, że dożyję starości, ale szanse są przeciwko mnie. I to jest naprawdę, naprawdę trudne – mówiła.

W wywiadach otwarcie opowiadała również o planach, z których być może będzie musiała zrezygnować. Marzyła o założeniu rodziny, dzieciach i wspólnym starzeniu się z partnerem. – Opłakuję utratę rzeczy, których nigdy nie miałam. Opłakuję to, że nie mogłam zakończyć kariery sportowej na własnych warunkach i pobiec w pożegnalnym wyścigu. Opłakuję utratę rodziny, której zawsze tak bardzo pragnęłam – przyznawała.

Pomimo choroby starała się pozostać aktywna. Po 12 cyklach chemioterapii wzięła udział w wyprawie do Kostaryki, realizowanej na potrzeby programu telewizyjnego. – Jeśli mam umrzeć, chcę zmieścić jak najwięcej życia w latach, które mi pozostały – tłumaczyła.

Mageean podkreślała, że opowiada o chorobie również po to, by zachęcić innych do zwracania uwagi na sygnały wysyłane przez organizm. – Chcę zwiększać świadomość tego, jak ważne jest słuchanie własnego organizmu, ale też pokazać ludziom, że w życiu nie ma żadnych gwarancji – mówiła.

Zmiana rytmu wypróżnień, utrzymujące się bóle brzucha, obecność krwi w stolcu czy niewyjaśniona utrata masy ciała mogą należeć do objawów raka jelita grubego. Nie muszą oznaczać nowotworu, jednak jeśli się utrzymują, wymagają konsultacji lekarskiej.

Liczba zachorowań na raka jelita grubego w Polsce rośnie. W 2017 r. odnotowano niespełna 11 tys. nowych przypadków, natomiast w 2024 r. było ich już około 20 tys.

Problem dotyczy nie tylko Polski. Z danych Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem (IARC) wynika, że w 2022 r. na świecie zdiagnozowano około 1,9 mln nowych przypadków raka jelita grubego. Szczególny niepokój budzi wzrost zachorowalności wśród osób poniżej 50. roku życia. Choć nowotwór ten nadal częściej występuje u starszych dorosłych, coraz częściej rozpoznawany jest również u młodszych pacjentów.

Źródła:

• BBC
• Onkopedia
• Onkologa.gov.pl