Około 350 zł miesięcznie. Tym osobom przysługuje dodatek pielęgnacyjny
Seniorzy z poważnymi problemami zdrowotnymi mogą liczyć na dodatkowe wsparcie finansowe z ZUS, nawet bez składania wniosku. Świadczenie ma na celu odciążyć budżet seniora i zapewnić mu dodatkowe środki na leki, opiekę czy pomoc domową.
Dodatek pielęgnacyjny z ZUS: komu przysługuje i jak go otrzymać?
W tym artykule:
Czym jest dodatek pielęgnacyjny?
Dodatek pielęgnacyjny to comiesięczne świadczenie wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych osobom, które, ze względu na wiek lub stan zdrowia, wymagają stałej pomocy innych. Nie ma przy tym znaczenia wysokość emerytury czy renty. Od 1 marca 2025 roku wysokość dodatku wynosi 348,22 zł miesięcznie. Świadczenie podlega corocznej waloryzacji na takich samych zasadach jak inne świadczenia emerytalno-rentowe.
Dodatek może być znaczącym wsparciem dla osób, które wymagają stałej opieki w codziennych czynnościach, takich jak poruszanie się, przygotowywanie posiłków czy dbanie o higienę osobistą. Choć kwota nie wydaje się wysoka, w połączeniu z emeryturą lub rentą może pokryć np. koszty leków lub częściową opiekę domową.
Jak wygląda statystyczny klient w polskiej aptece?
Kto otrzyma świadczenie automatycznie?
Zgodnie z obowiązującymi przepisami, każda osoba, która ukończyła 75 lat, otrzymuje dodatek pielęgnacyjny automatycznie. Nie trzeba wypełniać żadnych wniosków ani dostarczać dokumentacji medycznej - ZUS przyznaje dodatek "z urzędu" i wypłaca go razem z emeryturą.
Automatyzacja ta eliminuje biurokrację i ułatwia życie seniorom, którzy często mają ograniczone możliwości samodzielnego załatwiania formalności. Warto jednak pamiętać, że świadczenie nie przysługuje osobom, które na stałe przebywają w zakładach opiekuńczo-leczniczych lub pielęgnacyjno-opiekuńczych, chyba że opuszczają placówkę przynajmniej na 14 dni w miesiącu.
Kiedy konieczny jest wniosek?
Osoby, które nie ukończyły jeszcze 75. roku życia, mogą ubiegać się o dodatek pielęgnacyjny, jeśli zostały uznane przez ZUS za całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnej egzystencji. Wymaga to złożenia wniosku oraz aktualnego zaświadczenia lekarskiego (druk OL-9) - nie starszego niż 30 dni w momencie składania dokumentów.
Sprawę rozpatruje lekarz orzecznik ZUS lub specjalna komisja lekarska. Niezdolność do samodzielnego życia oznacza, że osoba nie może samodzielnie funkcjonować w podstawowych obszarach codzienności, jak jedzenie, mycie się czy przemieszczanie.
Aleksandra Zaborowska, dziennikarka Wirtualnej Polski
Źródła
- prawo.pl
- PAP
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
