"Myślałam, że to tylko wzdęcia". Rak był już w IV stadium

Tahnee Driver, mieszkanka półwyspu Mornington w Australii, była pełna energii i zdrowia, skupiając się na aktywnym trybie życia i zdrowym odżywianiu. Jako trenerka wellness w opiece nad osobami starszymi oraz oddana mama dwóch córek, 8-letniej Zahlii i 6-letniej Harmony, czuła, że odzyskuje kontrolę nad swoim życiem.

Jednak na początku roku Tahnee zaczęła odczuwać nagłe wzdęcia i bóle brzucha po posiłkach. Początkowo zrzucała winę na ciężkostrawne jedzenie, myśląc, że to może być przez zbyt dużo cebuli lub nabiału. Pewnego wieczoru, po wizycie na targu żywności, zaczęła gwałtownie wymiotować i nie była w stanie niczego zatrzymać w żołądku.

Przez trzy dni była przykuta do łóżka, sądząc, że to zwykłe zatrucie pokarmowe lub wirus żołądkowy. Mimo wizyty u paramedyków, którzy uspokoili ją, że to prawdopodobnie infekcja, jej stan się nie poprawiał. Gdy wymioty trwały nadal, wyczerpana i odwodniona, postanowiła udać się do lekarza rodzinnego.

Lekarz natychmiast wezwał karetkę, a Tahnee została przewieziona do szpitala. Po serii badań i rezonansie magnetycznym odkryto w jej jamie brzusznej guz wielkości piłki tenisowej. Dwa dni później przeszła operację, podczas której lekarze mieli nadzieję usunąć nowotwór i rozpocząć proces rekonwalescencji.

Niestety, podczas operacji okazało się, że rak zaatakował jej otrzewną, węzły chłonne, miednicę i wątrobę.

- Powiedzieli mi, że jest to nieuleczalne, a chemioterapia jedynie spowolni postęp choroby - powiedziała Tahnee w rozmowie z "Daily Mail".

W trudnym momencie wsparciem byli dla niej były mąż Dave oraz siostra Chloe. Najtrudniejszą jednak rozmową było przekazanie wiadomości córkom.

Pewnego ranka, przygotowując śniadanie, Tahnee postanowiła porozmawiać z Zahlią.

- Powiedziałam: "Ja i twój tata mamy ci coś do powiedzenia". Ona spojrzała na mnie i zapytała: "Czy masz raka? " - wspomina Tahnee.

W tym samym momencie do drzwi zapukał listonosz z paczką od organizacji charytatywnej Mummy’s Wish, zawierającą pluszaki i książki dla dziewczynek.

Tahnee ma rozpocząć chemioterapię 8 sierpnia. Choć lekarze podkreślają, że leczenie nie wyleczy choroby, może dać jej więcej czasu z córkami. Planuje wrócić do lekkiej pracy między sesjami chemioterapii, aby zachować równowagę psychiczną. Wspiera ją matka, siostra oraz grono bliskich przyjaciół, którzy zorganizowali plan przygotowywania posiłków, aby odciążyć ją w codziennych obowiązkach.

Mimo trudnej sytuacji Tahnee stawia sobie cele. Zaplanowała skok ze spadochronem na 6 września i marzy o spotkaniu australijskiego rockmana Jimmy’ego Barnesa, by uścisnąć mu rękę - jej siostra Chloe pomaga jej spełnić te marzenia. W październiku Tahnee kończy 40 lat i pragnie zabrać córki w rejs do Nowej Zelandii, by stworzyć wspólne wspomnienia.

- To jest moja historia i moja walka. Mimo że innym się nie udało, planuję dotrzeć do końca - mówi z determinacją Tahnee.

Świadomie unika czytania informacji o swojej chorobie w internecie. Jej pragnieniem jest również zwiększenie świadomości wśród kobiet o tym, jak ważne jest słuchanie swojego ciała i reagowanie na niepokojące objawy.

- Zbagatelizowałam swoje symptomy. Myślałam, że to tylko wzdęcia po pizzy, ale chcę, by moja historia pomogła innym wykryć chorobę wcześniej - podkreśla.

Rak jelita grubego pozostaje w Europie jednym z najczęstszych i najbardziej zabójczych nowotworów. Według prognoz przedstawionych w Annals of Oncology w 2025 r. u mężczyzn średnia wiekowo‑standaryzowana umieralność z powodu CRC wyniesie około 14,5 na 100 tys. mieszkańców, ustępując jedynie rakowi płuca.

Analizy Global Burden of Disease (GBD) wskazują, że obciążenie chorobą (mierzone m.in. poprzez lata życia utracone i DALY) nadal jest bardzo nierównomierne między krajami UE — kraje o niższym poziomie opieki zdrowotnej i większej nierówności dochodowej doświadczają większego ciężaru CRC.

W Polsce specjaliści przewidują, że w 2025 r. liczba nowych przypadków raka jelita grubego może po raz pierwszy przekroczyć 25 tys. Konkretne prognozy mówią o około 24 600 nowych rozpoznań — z czego ok. 15,5 tys. u mężczyzn i około 9,1 tys. u kobiet.

- To jest nowotwór bardzo powiązany z rozwojem ekonomicznym danego regionu, czyli paradoksalnie, im nam lepiej, tym gorzej. 15 lat temu obserwowaliśmy wzrost liczby tych nowotworów w krajach zachodnich, a teraz ten niepokojący trend dotarł i do nas. To powiązanie jest bardzo istotne, bo widać je nawet pomiędzy mniej i bardziej rozwiniętymi miastami, jak np. między Kielcami a Warszawą – wyjaśniał w rozmowie z WP abcZdrowie dr n. med. Tadeusz Tacikowski, specjalista gastrologii.

Marta Słupska, dziennikarka Wirtualnej Polski

Źródła: Daily Mail, Annals of Oncology, * Socioeconomic and Healthcare Indicators and Colorectal Cancer Burden: Analysis of Eurostat and Global Burden of Disease Study 2021 Data.