Przemoc psychiczna w rodzinie

Przemoc psychiczna w rodzinie to problem natury prawnej, moralnej, psychologicznej i społecznej. Rodzina jest środowiskiem o podstawowym znaczeniu dla jakości funkcjonowania i rozwoju osobistego ludzi. Destrukcyjne zjawiska w jej obrębie powodują poważne szkody dla wszystkich członków rodziny. Najczęściej przewagę sił wykorzystuje mężczyzna – ojciec i mąż, który maltretuje żonę i dzieci. Statystyki pokazują jednak, że coraz częściej przemocy dopuszczają się także kobiety, które dręczą własnych partnerów i dają upust frustracjom, wyżywając się na dzieciach. Kiedy agresję można uznać za przemoc domową? Jakie mechanizmy decydują o jej występowaniu? Na czym polega znęcanie się nad żoną? Jakie formy przemocy daje się wyróżnić? Jak się bronić przed przemocą domową?

1. Co to jest przemoc w rodzinie?

Przemoc domową definiuje się jako działania lub rażące zaniedbania dokonywane przez jednego z członków rodziny przeciwko pozostałym, wykorzystujące istniejącą lub stworzoną przez okoliczności przewagę sił lub władzy, co powoduje u ich ofiar szkody lub cierpienie, godzące w ich prawa lub dobra osobiste, a w szczególności w ich życie lub zdrowie (fizyczne bądź psychiczne). Przemoc psychiczna w rodzinie w większości przypadków wynika z agresji, terroru i furii ze strony mężczyzny. Ofiarami natomiast stają się kobiety i dzieci, które doświadczają lęku, poniżenia, cierpienia i zagrożenia.

Z punktu widzenia prawa, przemoc domowa to przestępstwo ścigane z urzędu, co oznacza, że ofiara nie musi zgłaszać swojego problemu, a policja zobowiązana jest do ścigania, jeżeli tylko zachodzi uzasadnione podejrzenie, że doszło do zastosowania przemocy. Artykuł 207 § 1. Kodeksu karnego wnosi, że: „Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5”.

Z perspektywy społecznej zwraca się uwagę, że niektóre postawy społeczne i obyczajowość sprzyjają różnym formom przemocy lub je usprawiedliwiają. Istnieje przekonanie, że w sprawy rodziny nie wolno się mieszać, że małżonkowie powinni sami dojść do kompromisu albo że klaps w tyłek zadany dziecku to dobra metoda wychowawcza. Z drugiej strony, w obronie przed przemocą mogą organizować się znaczne siły społeczne.

Moralny punkt widzenia ujmuje przemoc jako krzywdzenie słabszego, co jest złem moralnym. Sprawca powinien podlegać sankcjom własnego sumienia i być potępiony przez innych. Moralna ocena przemocy ma powstrzymywać sprawcę przed destrukcyjnymi czynami i motywować świadków do pomagania ofiarom. Psychologiczne spojrzenie na przemoc zwraca uwagę na cierpienie i bezradność ofiary, odsłania psychologiczne mechanizmy przemocy oraz złożone procesy interakcji między sprawcą a ofiarą, np. podejmuje się problematykę wiktymizacji, zespołu stresu pourazowego, wtórnych zranień czy współuzależnienia ofiary od kata.

2. Rodzaje przemocy w rodzinie

Przemoc domowa jest intencjonalna, narusza prawa i dobra osobiste, powoduje cierpienie i ból, a siły między ofiarą i tyranem są nierównomierne. Można wyróżnić 4 podstawowe formy przemocy w rodzinie:

  • przemoc fizyczna – zadawanie ran i bólu, bicie, duszenie, popychanie, skręcanie, drapanie, cięcie, wyrywanie włosów, gryzienie, pozbawianie jedzenia, picia i snu, przymuszanie do spożywania alkoholu lub narkotyków;
  • przemoc psychiczna – bezustanna krytyka, groźby, nieuzasadnione oskarżenia, poniżanie, upokarzanie, wyzwiska, drwiny, izolacja od społeczeństwa, wzbudzanie lęku, podsłuchiwanie, kontrolowanie, wmawianie winy, zakazy wychodzenia z domu, nękanie, dręczenie, nadużywanie zaufania, kłamanie, manipulacja, agresja słowna;
  • przemoc seksualna – gwałt, zmuszanie do współżycia i innych zachowań seksualnych, zmuszanie do odbywania stosunków seksualnych z innymi osobami, upokarzanie z powodu orientacji lub zachowań seksualnych ofiary, zachęcanie do pornografii, zmuszanie do masturbowania się;
  • przemoc ekonomiczna – uzależnienie ekonomiczne ofiary względem sprawcy, zabieranie wynagrodzenia, zakaz pracy zarobkowej, ścisła kontrola wydatków, zmuszanie do zobowiązań finansowych, niszczenie mienia.

Przemocy fizycznej zawsze towarzyszy przemoc psychiczna. Przemoc psychiczna może jednak występować bez udziału przemocy fizycznej. Przemoc psychiczna definicyjnie ma trzy główne znaczenia:

  • sprawowanie przez sprawcę psychicznej kontroli nad ofiarą;
  • krzywdzenie ofiary przy pomocy oddziaływań psychologicznych;
  • uszkodzenia psychiki spowodowane przez przemoc.

3. Jak manifestuje się przemoc domowa?

Sprawca przemocy w rodzinie bardzo często stara się doprowadzić do izolacji społecznej ofiary. Kontroluje i ogranicza jej kontakty z innymi ludźmi, rodziną, sąsiadami. Zachowuje się obraźliwie wobec jej znajomych lub robi awantury w ich obecności, co sprawia, że kobieta wstydzi się ich zapraszać. „Domowy kat” zakazuje opowiadać żonie o tym, co dzieje się w domu, a za złamanie zakazu karze ją surowo. Narastająca izolacja ofiary sprawia, że kobieta czuje się bezsilna, bierna, zastraszona, a oprawca – bezkarny i umocniony w siłę.

Przemoc domowa to także wielokrotna krytyka, wyzywanie od najgorszych i wyolbrzymianie wad i błędów ofiary. Doświadczając skrajnego poniżenia, kobieta zaczyna myśleć, że być może czymś sobie zasłużyła na takie traktowanie. Przypuszcza niesłusznie, że nie może być dla nikogo atrakcyjna i jedynie związek z mężem-sadystą chroni ją przed samotnością. Potrzeba aprobaty u ofiary jest tak silna, że jakikolwiek uśmiech czy pochwała ze strony prześladowcy spotykają się z ogromną wdzięcznością. Gdy ofiara uświadomi sobie, co się z nią dzieje, zaczyna odczuwać niechęć do siebie i obwiniać siebie za życie w poniżeniu.

Sprawca może domagać się posłuszeństwa we wszystkich dziedzinach życia rodzinnego, np. w wydawaniu pieniędzy, wychowywaniu dzieci, ubieraniu itp. Wymagania te są często bardzo irracjonalne i zmienne. Początkowo kobieta może dyskutować, polemizować, ale z czasem, by zapewnić sobie spokój i ze strachu, zaczyna się podporządkowywać bez sprzeciwu. Czas i energia ofiary zostają całkowicie zaprzęgnięte w starania o to, by zapobiec wybuchom złości kata, odgadywać jego myśli i spełniać jego zachcianki. Własne poglądy i potrzeby przestają się liczyć. W rezultacie kobieta przestaje cokolwiek czuć i racjonalnie myśleć.

Przemoc psychiczna w domu manifestuje się też w postaci gróźb i demonstracji mocy sprawcy. Kobieta boi się, że zostanie pobita, wyrzucona na ulicę, że dzieci zostaną skrzywdzone. Niektóre z tych gróźb są spełniane, więc kobieta nie potrafi przewidzieć, która groźba jest mniej, a która bardziej realna. Musi być bezwzględnie posłuszna wobec wszystkich żądań męża-tyrana. Starania o zapewnienie sobie doraźnego bezpieczeństwa pochłaniają całą jej uwagę, energię i czas.

Sprawca nawet bez stosowania przemocy fizycznej może zmusić ofiarę do zrobienia czegoś, co jest dla niej upokarzające czy wstydliwe, a potem grozić, że powie o tym znajomym lub rodzinie. Pod wpływem swoistej indoktrynacji, „prania mózgu” i udręczenia pojawia się stan permanentnego wyczerpania. Jest to wynik ciągłego stresu, czuwania nad samoobroną i spełniania żądań sprawcy. Energię pochłania też konieczność ukrywania strachu, rozpaczy i gniewu, bowiem okazywanie tych uczuć jest ośmieszane lub karane przez oprawcę.

4. Cykl przemocy i jego fazy

Przemoc domowa to nie tylko znęcanie się nad żoną czy znęcanie się nad dzieckiem, to także agresja wobec rodzeństwa, dręczenie dziadków, mieszkających pod jednym dachem albo agresja słowna wobec męża. Najczęściej jednak zwraca się uwagę na okrucieństwo mężczyzn wobec partnerek. Według badań CBOS z 2002 roku, co ósma Polka przyznała, że co najmniej raz została uderzona przez męża podczas małżeńskiej awantury.

Proces maltretowania kobiety i jej dzieci rozwija się zazwyczaj w pewien specyficzny cykl przemocy, w którym daje się wyodrębnić 3 zasadnicze fazy:

  • napięcie i agresja sprawcy – najmniejszy drobiazg wywołuje irytację tyrana. Agresor może zacząć pić alkohol, prowokować kłótnie, staje się coraz bardziej niebezpieczny. Kobieta stara się opanować sytuację i oddalić zagrożenie. Pojawiają się u niej dolegliwości somatyczne: bóle żołądka i głowy, bezsenność, utrata apetytu. Wpada w apatię lub ogarnia ją silny niepokój. Czasem sama ofiara prowokuje kłótnie, bo nie może wytrzymać niepewności oczekiwania;
  • gwałtowna przemoc – mało istotny powód wywołuje atak agresji i rozładowania złości. Kobieta jest raniona fizycznie i psychicznie, znajduje się w stanie szoku. Stara się uspokoić sprawcę i ochronić siebie oraz dzieci. Odczuwa przerażenie, złość, bezradność, wstyd. Traci ochotę do życia;
  • faza miesiąca miodowego – po wyładowaniu złości sprawca zdaje sobie sprawę z tego, co zrobił. Z obawy przed odejściem żony stara się przepraszać, usprawiedliwiać, tłumaczyć. Może przeżywać poczucie winy, okazuje skruchę, obiecuje, że to się więcej nie powtórzy. Przynosi kwiaty, prezenty, zapewnia o swojej miłości do rodziny. Kobieta z reguły wierzy mężczyźnie i ma nadzieję, że rzeczywiście przemoc była tylko jednorazowym incydentem. Niestety, mechanizm błędnego koła rusza od początku, a oprawca za każdym razem jest coraz bardziej brutalny i napastliwy.

5. Psychologia ofiar przemocy domowej

Długotrwała przemoc psychiczna czy fizyczna rodzi określone skutki u ofiary: lęk, cierpienie, bezsilność, przygnębienie, rozpacz, poczucie krzywdy, poczucie winy, wstyd i chęć odwetu. Ciało i psychika doznają ostrych urazów, pojawia się permanentny stres i uczucie zagrożenia. Jak kobiety – żony i matki – próbują bronić się w takiej sytuacji? Wymienia się kilka uniwersalnych strategii radzenia sobie z przemocą domową:

  • Próba rozmowy ze sprawcami – bite kobiety opowiadają o swoim cierpieniu i krzywdzie, starając się wzbudzić w nich poczucie winy. Pod warunkiem spełniania określonych oczekiwań i żądań oraz bezwzględnego posłuszeństwa, kat może obiecywać, że zaprzestanie bicia czy agresji słownej. Częściej jednak rozmowy powodują eskalację złości i wybuchy gniewu agresora, dlatego kobieta uczy się milczeć.
  • Unikanie – próba zapobiegania aktom przemocy przed pojawieniem się agresji męża. Żona i dzieci mogą „schodzić z oczu”, opuszczać dom na chwilę przed powrotem męża, nie reagować na prowokacyjne zaczepki kata. Uczą się, których zachowań unikać, by nie wzbudzić złości w oprawcy.
  • Uzyskiwanie od sprawcy przemocy obietnic poprawy – odwoływanie się do miłości, moralności, do tego, „co ludzie powiedzą”, by nakłonić kata do zaprzestania brutalnych zachowań.
  • Straszenie sprawców – groźby powiadomienia policji, wyprowadzki z domu, złożenia pozwu o rozwód itp. Warunkiem skuteczności tej metody jest jednak konieczność spełnienia którejś z tych gróźb, inaczej oprawca nadal czuje się bezkarny i będzie demonstrował swoją siłę.
  • Ukrywanie się przed sprawcą – ucieczki z domu, chowanie się w innym pokoju, zamykanie się w łazience, w piwnicy czy w szafie. Przynosi to tylko doraźną nadzieję uniknięcia agresji, co jest pretekstem do następnych aktów przemocy. Mężczyzna utwierdza się w dominacji i władzy nad żoną oraz dziećmi. Zaczyna kontrolować „kryjówki rodziny”.
  • Pasywna obrona – próby osłonięcia własnego ciała dłońmi, ramionami, poduszką lub sprzętem domowym; kobiecy płacz i krzyki dzieci są jednak często dodatkowym bodźcem do kontynuowania przemocy przez oprawcę-tyrana.
  • Walka obronna – bicie, drapanie, gryzienie, kopanie, odpychanie agresora, rzucanie sprzętami domowymi. Bardzo niebezpieczna strategia, która może być dodatkowym motywem do okrutnego karania żony za nieposłuszeństwo. Sprawdza się tylko wtedy, gdy kat jest przekonany o dużej determinacji i desperacji żony.
  • Strategie poniżające – całkowite podporządkowanie się sprawcy, zniewolenie ofiary, poczucie bezsilności i bycia zależnym od męża-kata.

Psychiczne znęcanie się nad żoną może być zjawiskiem izolowanym, niezależną formą patologii życia rodzinnego. Częściej jednak zdarza się tak, że przemoc psychiczna towarzyszy innym rodzajom przemocy domowej, np. przemocy seksualnej, fizycznej czy ekonomicznej. Dodatkowo przemoc psychiczna towarzyszy innym degradującym procesom, jak: alkoholizm, narkomania, zjawisko współuzależnienia czy proces wiktymizacji – wchodzenia w rolę ofiary. Dlatego niejednokrotnie udzielanie pomocy osobom z problemem przemocy rodzinnej jest bardzo trudne. Znęcanie się psychiczne nad żoną to nie tylko problem żony! Cierpi cała rodzina, a najbardziej – dzieci. Czasami ofiary przemocy nie zdają sobie z tego sprawy, koncentrują się na skutkach zdrowotnych. Udzielenie pomocy może przyczynić się do zmiany postawy ofiary wobec doznawanej krzywdy, może nakłonić do skorzystania z pomocy wyspecjalizowanych ośrodków i grup samopomocowych. Można skorzystać ze wsparcia ze strony psychologów, psychiatrów, terapeutów, prawników i wolontariuszy. Można zadzwonić pod numer Niebieskiej Linii. Nie wolno godzić się na bycie zastraszaną, poniżaną, bezustannie krytykowaną, pogardzaną i izolowaną – takie traktowanie na pewno nie mieści się w granicach normy ani nie jest rodzajem konstruktywnej kłótni w związku małżeńskim.

6. Przemoc psychiczna w rodzinie a zjawiska pokrewne

Przemocy domowej niejednokrotnie towarzyszy zjawisko współuzależnienia ofiary od kata. Jest to utrwalona forma funkcjonowania w długotrwałej, trudnej i degradującej sytuacji życiowej, związanej z patologicznymi zachowaniami partnera (męża lub żony), ograniczająca w sposób istotny swobodę wyboru postępowania, która prowadzi do pogorszenia własnego stanu i utrudnia zmianę własnego położenia na lepsze. W ten sposób patologiczna diada, kat-ofiara, może trwać bardzo długo, a wstyd przed przyznaniem się do porażki utrwala tylko przemoc w rodzinie.

U ofiar przemocy psychicznej można rozpoznać też specyficzną kategorię zaburzeń emocjonalnych – zespół zaburzeń stresu pourazowego PTSD. Do typowych objawów PTSD zalicza się: bolesne powracanie śladów doświadczeń urazowych, paraliż emocjonalny, stany hiperpobudzenia, unikanie bodźców przypominających o traumie, koszmary senne, bezsenność, przykre wspomnienia i wizje na jawie.

Inny mechanizm, dający się zaobserwować u długotrwale maltretowanych kobiet, to proces wiktymizacji, który zmienia tożsamość ofiary. Przemoc rujnuje utrwalony obraz siebie i styl życia. Ofiara traci poczucie bezpieczeństwa, zaufanie do siebie, zaczyna się obwiniać i źle myśleć o sobie.
Kolejne zjawisko częste u ofiar przemocy domowej to tzw. zranienia wtórne. Wynikają one z niewłaściwych reakcji środowiska społecznego, np. rodzina czy znajomi mogą pomniejszać tragizm ofiary, ignorować jej problem, obwiniać ją, odmawiać pomocy, sugerować, że sobie zasłużyła na „lanie” itp.

7. Prawo a psychiczne znęcanie się nad rodziną

Jeżeli twoje prawo do bezpieczeństwa i godnego życia zostaje naruszone, możesz zgłosić to właściwym organom ścigania – policji lub prokuraturze. Art. 190 § 1 Kodeksu karnego mówi, że: „Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2”.

Często zdarza się jednak tak, że ofiara - z obawy przed dalszymi represjami ze strony kata i opieszałością ze strony wymiaru sprawiedliwości - rezygnuje ze ścigania sprawcy przemocy psychicznej lub/i fizycznej i pomimo oczywistego przestępstwa, postępowanie karne musi zostać umorzone. Wniosek o znęcanie się psychiczne w ogóle nie zostaje złożony. Ofiara wychodzi z założenia, że jeszcze jakoś przetrwa. Wówczas destrukcyjny cykl przemocy trwa nadal.

Warto pamiętać, że dowodami w sprawie o znęcanie się psychiczne i fizyczne może być każde świadectwo, mówiące o ciągłej przemocy stosowanej przez sprawcę, np.:

  • zeznania świadków,
  • nagrania magnetofonowe i pisemny opis zdarzenia przedstawionego na taśmie,
  • zniszczone przedmioty,
  • ślady krwi,
  • fotografie mieszkania ze śladami awantury oraz naoczni świadkowie takiego stanu,
  • świadectwa lekarskie o obrażeniach doznanych przez ofiarę,
  • notatki policyjne z interwencji.

8. Pomoc ofiarom przemocy domowej

Coraz więcej wolontariuszy, profesjonalistów, psychologów, specjalistycznych instytucji i organizacji pozarządowych angażuje się na rzecz poszukiwania skutecznych form przeciwdziałania przemocy w rodzinie i pomagania jej ofiarom. Nie jest to jednak łatwe, ponieważ rodzina to środowisko, które poprzez swoje naturalne granice chroni się przed wpływami z zewnątrz. Interwencje powinny jednak polegać na osłabieniu sprawcy i wzmocnieniu ofiary, która niejednokrotnie ma obniżone poczucie własnej wartości, czuje się bezsilna i bezradna. Skutkiem przemocy jest też często depresja i myśli samobójcze czy chęć dokonania zemsty na kacie w akcie desperacji.

Osoby doświadczające przemocy domowej często nie przyznają się do swojego problemu. Wstydzą się albo mają poczucie winy za zaistniałą sytuację. Brak wiary, że ktoś chce im pomóc, również nie ułatwia decyzji o odejściu. Słysząc głosy znajomych czy sąsiadów, że „kobieta sama sobie zasłużyła na takie traktowanie przez męża”, dodatkowo pogrąża się w bezradności.

Często zastanawia się: „Dokąd miałabym iść? Co zrobić ze sobą i dziećmi? Jak sobie poradzę? Z czego będę żyła?”. Jest przerażona, zastraszona, zaszczuta. Ma ambiwalentne uczucia do męża-oprawcy – z jednej strony miłość, a z drugiej – nienawiść i chęć zemsty. Bardzo często u ofiary występuje tzw. syndrom sztokholmski, polegający na tym, iż osoba terroryzowana staje w obronie swojego dręczyciela. Oprawca czuje się bezkarny i coraz częściej demonstruje swoją władzę. Szczególnie bezbronne w takim sytuacjach są dzieci, ufające opiekunom i wierzące w ich dobroć i miłość.

Istnieje wiele instytucji, które specjalizują się w ochronie ofiar przemocy. Jeżeli znajdujesz się w takiej sytuacji lub jesteś świadkiem okrucieństwa w domu, nie wstydź się prosić o pomoc. Niżej znajduje się kilka numerów telefonów, pod którymi możesz otrzymać wsparcie psychologiczne, wskazówki prawne albo zgłosić przestępstwo znęcania się nad rodziną.

  • Centrum Praw Kobiet: (22) 621-35-37
  • Niebieska Linia: (22) 668-70-00, 801-120-002
  • Pomoc ofiarom przemocy: (22) 666-00-60
  • Policyjny telefon zaufania: 800-120-226.

Nawet po wielu latach osoba doznająca przemocy może przerwać tyranię. Nie można godzić się na bicie, poniżanie i zniewagi. Każdy ma prawo do godności, szacunku i autonomii. Nigdy nie jest za późno, aby powiedzieć NIE! Należy pamiętać, że uczestnikami, świadkami, a często też ofiarami przemocy domowej są dzieci. Mogą być bezpośrednio maltretowane, drastycznie zaniedbywane, a na pewno doświadczają olbrzymich ran psychicznych, których konsekwencje będą widoczne długo w życiu dorosłym, np. istnieje ryzyko, że będą powielać autorytarny wzorzec wychowania albo odreagowywać stres agresją i złością na swojej rodzinie.

Polecane wideo:

Bibliografia

  • Badura-Madej W., Dobrzyńska-Mesterhazy A., Przemoc w rodzinie. Interwencja kryzysowa i psychoterapia, Wydawnictwo UJ, Kraków 2000, ISBN 83-23313-84-9.
  • Kądziela K., Korzystaj z prawa, Wydawnictwo PARPA, Warszawa 1996, ISBN 83-86103-58-2.
  • Mellibruda J., Wybrane problemy patologii życia rodzinnego [w:] Psychologia. Podręcznik akademicki, t. 3, pod red. J. Strelau, GWP, Gdańsk 2005, ISBN 83-87957-06-2.

Przemoc domowa

Komentarze (148)
~aleo
~aleo

Nienieska Karta to w Polskich warunkach to samo co prowadzona przez SB-ków teczka na Ciebie. Ten co Cie pomawia ,ma prawo pomówić cie o wszystko by tylko cie załatwic i zamknąc za kratami ,a ty nie masz prawa sie bronic ,bo nie udostepnia Ci jak w Sadzie tych czesto fałszywych pomówień ,wiec jestes bandytą i koniec.Takiej demokracji i Polski chcieliście ? Gdzie jest rzecznik Praw Obywatelskich ,gdzie sprawiedliwosć ? Przecież to jawne bezprawie !

Odpowiedz
~Jojo ver
~Jojo ver

@~ann: niestety to przykra prawda. Mimo zgłoszenia ostrej przemocy psychicznej nad dziećmi znajomej przez jej partnera postępowanie zostało umorzone. A dzieci w wieku 4 i 8 lat siusiaja w łóżko, ppobgryzane do krwi paznokcie i boją się powiedzieć słowa czy opuścić pokoju. Przykre

Odpowiedz
~IUDEX
~IUDEX

Sugestia przemocy ze strony mężczyzn nad kobietami to zacieranie prawdy, że niektórzy mężczyźni i niektóre kobiety dopuszczają się przestępstwa znęcania. Kobiety nie są wyjątkiem od reguły ponieważ często mężczyźni silni fizycznie, ale słabsi psychicznie od kobiet słabszych fizycznie, ale silniejszych psychicznie - nie informują organów ściagania tak często jak to dokonują kobiety. Gdy ci mężczyźni znęcają się fizycznie to często to widać na ciele kobiety, ale te kobiety znecają się czesto psychicznie czego nie widać np. w postaci sińców, ale po jakim czasie pojawiają się zaburzenia psychiczne determinujące uboczne objawy które dopiero w formach wyraźnych są postrzegane przez bliskich, osoby obce jako formy znęcania, a prawda powstania tych objawów nigdy nie jest poznana, co jest zbyt częstym błędem diagnostycznym biegłych sądowych. Zaciera się prawdę o niektórych kobietach, które są wykorzystywane jako przedmiot do generowania przez mężczyn coraz wiekszych podatków fiskalnych - także ukrytych pomimo zakazu podwójnego opodatkowania. Dlatego, kobiety już w starozytnosci były uprzywilejowane, a mężczyzn nawet karano smiercią w obawie przed wzrostem demograficznym który uszczupliłby budzet klas panującej. Niektóre kobiety nasladując nowobogackich, przestępców - znęcają się nad mężczyznami - nieudacznikami ponieważ nie generują coraz większych pieniędzy na ich utrzymanie. Zapomina się, że niektóre kobiety odrzucone, unikane, maltretowane przez patologicznych rodziców powielają tą patologię także nad swoimi partnerami. Każdą sprawę trzeba zbadać indywidualnie i podjąć leczenie psychiatryczne i terapię psychologiczną. Nie które choroby psychiczne biegli błędnie diagnozują na niekorzyść mężczyzn, zapominając iż niektórych tych chorób nie da sie zdiagnozować ambulatoryjnie, jak tylko podczas hospitalizacji. Przemoc w rodzinie wykorzystuje się jako źródło utrzymania klas panujących. Dlatego, pomija się nie rzeczywiste przyczyny przemocy i nie leczy się ich, ale za tą przemoc karze się w większości przypadków mężczyzn. Zatem prawda także o przemocy jest często tą prawdą, którą nie wszyscy niechcielibyśmy usłyszeć.H. Agart.

Odpowiedz
~2xM
~2xM

Wolałbym dostać solidny wpie... od 10 chłopa, bo na drugi dzień już by było okey, niż być znęcanym przez tyrana w rodzinie, bo człowiek nabierze do głowy i trwa to miesiącami i latami. Więc wolałbym przemoc fizyczną niż psychiczną. Bo przez to ofiara zamieniają się często w agresorów jak wybuchną gniewem.

Odpowiedz
~ania
~ania

mój mąż psychopata gdy dusił mnie ostatnio za to ze mu nie dałam papierosa bo jemu sie skonczyły to stwierdził ze to moja wina ze mnie dusił bo mu nie dałam papierosa. ktoś pomysli to czemu mu nie dałaś tego papierosa. nie dałam bo był nietrzeźwy bo były wyzwiska w moją strone i nagle on chce papieroska do piwka a ja ze nie zeby sobie do sklepu poszedł. i dzis gdy go pytam czemu mnie wtedy dusił to on mi na to ze mam sama odpowiedzieć na to pytanie. bo nie dałam ci papierosa? pytam. przytaknął. znowu wyszło ze moja wina a on uśmiechniety, zadowolony, usprawiedliwiony a ja wariatka-kolejny raz to usłyszałam.

Odpowiedz
~ania
~ania

przed chwilą awantura i wyzwiska ze strony męża a za chwile dziecko wraca ze szkoły więc musze być radosna nie zapłakana,podać obiadek, normalnie funkcjonować bo dziecko, moje kochane dziecko. Obiadek sprzątanie itd, normalnie funkcjonować jest trudno gdy codziennie on mnie maltretuje psychicznie,poniża, obraża. Zbliżają się święta i też musze je przygotować pomimu ze nie mam sił bo w środku serce mi pęka, jestem zdeptana psychicznie, mam ochote położyć się kąt i płakać,nie mam sił ale musze bo mam dla kogo dla dziecka. Przecież nie powiem dziecku ze nie bedzie świat bo mama nie ma sił bo tatuś ją wykańcza psychicznie

Odpowiedz
~ania
~ania

Kiedyś nie zdawałam sobie z tego sprawy ale teraz już wiem napewno ze mąż pastwi się nademną psychicznie. Jego alkoholizm,ciche dni,awantury, wyzwiska i tak w kółko już wiele lat. Czasem nawet jest dobrze spokojnie ale wiem zawsze ze to długo nie potrwa bo znów sie napije i będzie awantura z wyzwiskami nie wiadomo o co o byle co,wyrzucanie z domu w srodku nocy z dzieckiem, albo na trzeźwo ciągłe dogryzanie robienie na złość, i znów ciche dni. Wieczorem po pijaku awanture robi a rano jak na spokojnie mu mówie co znów odpierd...ł to on nie wie o co mi chodzi nic nie pamięta,że mu wmawiam że on tak napweno nie mówił nie robił i że mam się leczyć bo jestem wariatką. Naprawde dużo by pisać. Wieczne wyzwiska,ciche dni i wybuchy i wyzwiska o byle co i nie przebiera w słowach i najgorsze ze dziecko tego ciągle słucha. Przemoc fizyczna też się zdarza, popychanie, duszenie, raz tak mnie pchnął ze noge mi połamał. Ale przemoc psychiczna jest dla mnie gorsza. Jestem wrakiem człowieka, mam myśli samobójcze czasem, ciągle płacze ale to nie robi na nim wrażenia znów wtedy słysze że jestem wariatką.Dużo poprostu przemilczam by nie było awantur przy dziecku. i tak trwam miesiąc po miesiącu, pocichu ciągle płacze,na zewnątrz próbuje prowadzić normalny dom dla dziecka by jak najmniej to odczuło.

Odpowiedz
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Przemoc domowa
najnowsze pytania

DYSKUSJE NA FORUM

Artykuły Przemoc domowa
Przemoc domowa

Syndrom maltretowanego dziecka

Syndrom maltretowanego dziecka

(...) 87957-92-5., Herzberger S.D., Przemoc domowa. Perspektywa psychologii społecznej, PARPA, Warszawa 2002, ISBN 83-88075-32-2., Łopatkowa...

Przemoc domowa

Mąż bije żonę

(...) gdy mąż bije żonę, można uznać za formę małżeńskiej awantury? Jak przeciwdziałać przemocy domowej? Przemoc domowa Rodzina ... International, przemoc domowa wobec kobiet to najczęściej zgłaszane przestępstwo. Mężczyźni wykorzystują swoją przewagę nad kobietami ... psychicznej kontroli nad ofiarą oraz krzywdzeniu jej przy pomocy oddziaływań psychologicznych. Znęcanie się nad żoną Przemoc...

Przemoc domowa

Alkoholizm w rodzinie

Alkoholizm w rodzinie to choroba wszystkich jej członków. Może pić jedna osoba, a cierpi każdy domownik. Najczęściej uzależnieni od alkoholu są mężczyźni - mężowie i ojcowie. Coraz częściej jednak, pod wpływem licznych stresów i frustracji, do kieliszka...

Przemoc domowa

Przemoc w rodzinie wobec dzieci

Przemoc w rodzinie wobec dzieci

(...) ofiarami przemocy domowej, będąc świadkami agresji między rodzicami. Przemoc domowa może przybrać różny charakter - może...

Przemoc domowa

Żona bije męża

(...) tylko i wyłącznie kobiety oraz ich dzieci. Przemoc domowa, niestety, nie ogranicza się jedynie do środowisk patologicznych, ale obejmuje swym ... mężowie na żonach. Agresja kobiet Jakie zachowania żony można uznać za patologiczne? Przemoc domowa ma miejsce wtedy ... na obrażenia fizyczne, rany, sińce, ale też wyczerpanie psychiczne. Przejawy przemocy ze strony kobiety Przemoc...

Przemoc domowa

Znęcanie się psychiczne i fizyczne

Znęcanie psychiczne i fizyczne to problem wszechobecny. Najczęściej mówi się o nim w kontekście przemocy w rodzinie, ale zdarzają się również przypadki znęcania się dzieci nad rówieśnikami w szkole, a także znęcania się nad osobami dorosłymi, w tym...

Przemoc domowa

Przeciwdziałanie przemocy w rodzinie

(...) przemocy w rodzinie? Przemoc domowa to specyficzny rodzaj patologii życia rodzinnego, który może trwać bardzo długo, bowiem rodzina ... przemocy w rodzinie. Pomoc ofiarom przemocy w rodzinie Przemoc domowa to przestępstwo. Zapobieganie przemocy w rodzinie...

Przemoc domowa

Znęcanie się nad rodziną

(...) wszczęcia postępowania prokuratorskiego czy nawet zaraz po interwencji policji. Trzeba pamiętać, że przemoc domowa, według artykułu ... . „dobrych domach". Przemoc domowa nie ogranicza się jedynie do nadużyć fizycznych wobec żony ze strony męża. Coraz częściej staje się ... i nawet pomoc terapeutyczna nie pozwala na całkowite „przepracowanie problemu". Przemoc domowa może wyrządzić dziecku poważne...

Przemoc domowa

Przemoc domowa a depresja

(...) Edukacja oraz samoświadomość kobiet pozwalają im na samodzielność oraz decydowanie o swoim życiu. Przemoc domowa większości kojarzy ... oraz praca nad samooceną pozwolą na powrót do życia w społeczeństwie i nawiązywania zdrowych relacji z innymi osobami. Przemoc...

Przemoc domowa

Przemoc w domu a depresja

Słowa „dom" czy „rodzina" powinny kojarzyć się przyjemnie - z poczuciem bezpieczeństwa, spokoju i miłości. Rodzina jest fundamentem potrzebnym do rozwoju zdrowej osobowości. Kiedy jednak w domu pojawia się przemoc, zatraca on swoją podstawową funkcję.