Rogowacenie mieszkowe - przyczyny, objawy, leczenie. Jak się pozbyć gęsiej skórki?

Rogowacenie mieszkowe (Keratosis pilaris) to problem dermatologiczny, który dotyczy wielu osób. Zwykle pojawia się u dzieci oraz młodzieży, choć występuje również u dorosłych, częściej u kobiet.

Keratosis pilaris wywołuje niewłaściwe rogowacenie naskórka. Dzieje się tak, gdy ujścia mieszków włosowych są blokowane przez nadmiar keratyny. Choroba wykazuje tendencję do nasilania się w okresie zimowym.

Ta łagodna jednostka chorobowa może być dziedziczna. Obecność schorzenia u członków najbliższej rodziny to najważniejszy czynnik ryzyka pojawienia się jej objawów. Rogowacenie mieszkowe może być również wywołane niedoborem witaminy A. Często towarzyszy mu atopia, zaburzenia naczynioruchowe, skłonność do łojotoku i trądziku.

Choroba może być również związana z zaburzeniami endokrynologicznymi, głównie z niedoczynnością tarczycy. Przyczyną może być też niewłaściwa higiena i przesuszenie skóry, dieta uboga w tłuszcze. Wysuszenie skóry nie tylko zaburza proces rogowacenia, ale i jest przyczyną świądu, napięcia oraz dyskomfortu. Winę za to ponoszą obumarłe komórki, które się nie złuszczają, a zalegają na powierzchni naskórka.

Opisywana przypadłość polega na nadmiernym rogowaceniu skóry oraz obecności czopów rogowych w obrębie ujść mieszków włosowych. Jak objawia się rogowacenie mieszkowe

Manifestuje się pod postacią chropowatych grudek (to zatkane przez martwe komórki naskórka mieszki włosowe), drobnych i zaczerwienionych krostek zlokalizowanych w obrębie mieszków włosowych. Najczęściej ten defekt kosmetyczny dotyczy owłosionych partii ciała, takich jak uda, ramiona, przedramiona, pośladki, pachwiny, a także policzki. Keratosis pilaris sprawia, że skóra przypomina „gęsią skórkę”.

Podstawą diagnostyki i leczenia rogowacenia mieszkowego jest konsultacja dermatologiczna. Kluczowy jest wywiad lekarski oraz badanie fizykalne. Leczenie w dużej mierze opiera się na prawidłowej pielęgnacji skóry i stosowaniu preparatów miejscowych. I tak zaleca się maści zawierające mocznik. To substancja, która usuwa nadmiar zrogowaciałego naskórka. Jest silnie keratolityczna. Wskazane jest także wcieranie w chorobowe zmienione obszary ciała kremów z witaminą A i E, także tych zawierających mocznik.

Ponadto warto posiłkować się doustnymi preparatami zawierającymi witaminę A i C. Minimalnie dawkowanie wynosi 250000 j./d w przypadku witaminy A i 1000 mg/d witaminy C. Ich dobroczynne działanie polega na ingerencji w proces keratynizacji komórek naskórka (witamina A) oraz ochronie naczyń krwionośnych, co usprawnia przepływ krwi (witamina C). Jest to możliwe zarówno poprzez uzupełnienie diety w owoce i warzywa zawierające te witaminy, jak i przy wsparciu suplementacji.

Podczas leczenia rogowacenia mieszkowego pomocne są również gorące kąpiele z dodatkiem soli kuchennej, a także nacieranie solą, peelingi i natryski ziołowe, masaże szorstką rękawicą. Ma to pomóc w redukcji nadmiaru zrogowaciałego naskórka.

Bardzo ważne jest, by do pielęgnacji skóry używać kosmetyków przeznaczonych dla skóry z problemem rogowacenia. Dermokosmetyki powinny przede wszystkim nawilżać i działać przeciwzapalnie. Ważne, by zawierały panthenol, alantoinę, masło shea, mocznik czy kwas salicylowy.

Ze względu na dziedziczny charakter choroby nie są znane sposoby zapobiegania rogowaceniu mieszkowemu. Niemniej choć przypadłości nie można wyleczyć, terapia objawowa i właściwa pielęgnacja tonują objawy, a i zapobiegają nasileniu przypadłości. Dobra wiadomość jest taka, że zwykle rogowacenie mieszkowe ustępuje samoistnie lub zmniejsza swoje nasilenie z wiekiem.

Rogowacenie okołomieszkowe może się pojawić również u dzieci. Ponieważ delikatnej i wrażliwej skóry nie można w takim wypadku potraktować peelingiem czy szorstką rękawicą, najlepiej jest stosować dermokosmetyki. Do mycia ciała można używać jedynie myjek i gąbek.

W leczeniu stosuje się także preparaty o działaniu złuszczającym, które zawierają mocznik. U dzieci poniżej 5. roku życia ich stężenie w nie może przekraczać 5%. U starszych można stosować większe stężenia substancji. Ponieważ u najmłodszych dzieci rogowacenie okołomieszkowe najczęściej ma związek z AZS (atopowe zapalenie skóry), warto skupić się na zdiagnozowaniu i leczeniu choroby.